આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૭૦ / ૧૦૬
ઊંઘ અડધી, ચા અધૂરી, ને સવારે દોડમાં, જેમ ઊડે છે પતંગો, કો’ ઇશારે દોડમાં.
અમાસી નિશાનો ઉજાલો થજે તું, ગરીબી ઘરે હો, નિવાલો થજે તું.
રખડતા રહે, તો ખજાના જડે છે, ઘરે બેસનારા, બહાના જડે છે.
નથી મળવું, નથી લડવું, રિસાવાનું ઇમોજીમાં, ગુલાબો, પત્ર સૌ ભૂલી, મનાવાનું ઇમોજીમાં.
ચાતક જેવું તરસ્યું મનડું, આભે માંડી આંખ, એક ટીપું તારી વાતનું દે, તો ફૂટે મને પાંખ.
ગામના બસ-સ્ટૅન્ડે એક ડોસા રોજ સાંજે
રિસાયા તમે, તો રિસાયું આ ઘર, રિસાઈ ગઈ ઓસરી, ચૂલો ય ચૂપ, ને ઝાલર ચૂપ, ને ચૂપ થઈ વાંસળી.
ઑનલાઇન દેખાય છે ગોરી, તોય જવાબ ન આપે, બે બ્લૂ ટિક દેખાડી મારું હૈયું ધીમે કાપે.
જાગતી બેઠી રહી છે એ કિશોરી ઓશિકે, આંખ ઝૂરે ચાંદને, જાણે ચકોરી ઓશિકે.
હજી ખળખળ વહે છે કોઈ નાનું ઝરણ મારામાં, નિરાશામાં ય ઝળકે છે સતત આ કિરણ મારામાં.
દોસ્ત એવો જોઈએ, જે ભૂલ પર ટોકી શકે, ને પડું જો ખાઈમાં, તો હાથ લઈ રોકી શકે;
કુંભારે ઘડ્યો ઘડૂલો, ચાકડે ચડાવી ફેરવ્યો રે, માટીને આકાર દઈને, માનવ નામે ઠેરવ્યો રે.
કાળી મેંદી મૂકી માથે, તોય ઊગ્યો ધોળો વાળ, આયનો હસે ખડખડ ખડખડ, ‘કાકા, હવે સંભાળ!’
મેં તો ચાંદો માની ઝાલ્યો, નીકળ્યો કાચનો ટુકડો, આંગળીએ લોહી ટપક્યું, ને હસ્યો આભનો મુખડો.
રાત કાળી છે ભલે, પણ એ વહાણું ઊગશે, આંખમાં સપનું ધરી સૂ, એક ગાણું ઊગશે.
માસીએ ચાલીસમી સેલ્ફી લીધી.
શ્વાસ મારો કણ કણે આ ખૂટતો ઘડિયાળમાં, ને સમય પોતે ય જાણે તૂટતો ઘડિયાળમાં.
ઉતરાણ છે. સોસાયટીનાં ધાબાં પર
હાથ ઝાલ્યો છે તો છોડીશ ના, ભલે ઢળી જાય સાંજ, આંખે મોતિયો આવે, તોય તું જ મારી આંખનું આંજ.
ઘાટ પર બાંધી હતી, મેં આજ છોડી નાવડી, ને પવનની સંગ ચાલી, એમ દોડી નાવડી.
થોડો તડકો મારે ઓટલે, થોડો તારે ઘેર, શિયાળાની સવાર આવી, લઈ હૂંફની લ્હેર.
ખુરશી રે ખુરશી, તારો મહિમા અપરંપાર, ચાર પાયે તું ઊભી, ને ઝૂકે આખી સરકાર.
રાતપાળીની નર્સ આઈ.સી.યુ.ની બારીએ
એક કૂવો, એક પાણી, ભેદની દીવાલ છે, જન્મથી જેને મળી, એ કેદની દીવાલ છે.
પ્રજા નામે ગધેડો છે, સદા ભારા ખભે લે છે, ઉમેરો નિત્ય ટૅક્સોનો, નવા ધારા ખભે લે છે.
લાગણી પણ જિંદગીમાં એક ભીનો ભાર છે, એ જ હૈયાને વહેરે, એ અદીઠી ધાર છે;
એક પળને કાજ, સખી, આખો જનમારો ઝૂર્યા, એ પળ આવી ઊભી ઉંબરે, ત્યારે આંસુ પૂર્યાં.
હું લોનનું ફૉર્મ ભરતો હતો —
એ ઉમળકો, એ ઉજાણી, એ લહાવો આજ ક્યાં? એકબીજાના ખભે માથું, લગાવો આજ ક્યાં?
આંખ કોરી, મૌન હોઠે, ખૂબ રોયા શબ્દમાં, સાથના દિવસો બધા, મેં ક્યાંક ખોયા શબ્દમાં.
પિતાજી ત્રીસ વરસ
તું ગયાને વર્ષ વીત્યાં, ઓરડે પડઘા પડે, હું ય ઊઠું ને ફરું, ત્યાં ઉંબરે પડઘા પડે.
દિવસ આખો ફોન ચાલ્યો, રાત ખૂટી બૅટરી, શોધતાં ચાર્જર, હૃદયની સાથ તૂટી બૅટરી.
આભથી મોતી સમાં ફોરાં ઝરે છે આંગણે, વાડમાં ખેડૂ હસે ને ધૂળ મ્હેકે ખેતરે;
તમારું અચાનક મલકવું ગમે છે, ઘડીમાં ખુશીથી છલકવું ગમે છે.
તું ગઝલ, ને હું કલમ, તું સૂર, ને હું વાંસળી, તું વસંતી ફૂલ, ને હું ડાળ જે મ્હોરી, ફળી;
ગામને પાદર લાલ ટપાલી પેટી ઊભી એકલી, કોઈ ન નાખે કાગળ હવે, ઈ તો ઝૂરે બાપડી.
ઉનાળાની રાતે અચાનક
જિંદગીનો ભાગ અડધો ઊંઘમાં ને ખાટમાં, ને બચેલો ભાગ અડધો દોડમાં ને હાટમાં;
રેતઘડીમાં સરતી રેતી, જાણે સરતો કાળ, ઉપરનો ખાનો ખાલી થાતો, નીચે ઢગલો વાળ.
દીકરી પાછી ઘરે લઈને દિવાળી આવશે, ઘર હસીને બોલશે: લે, આ ખુશાલી આવશે.
ઉતાવળમાં મેં બારણું જોરથી વાસ્યું.
ચાંદનીનો, તારલાનો, રાતનો આભાર છે, સાંજની એ લાજભીની વાતનો આભાર છે.
ઓસનાં ટીપાં ઝગે, જાણે નગીના ફૂલમાં, મ્હેકતા માળી તણા ઝીણા પસીના ફૂલમાં.
વહેલી સવારની બસ ગામના પાદરે ઊભી છે.
હસું છું હું, બધાં સામે, વિરહ-રાતો ગુજારીને, નથી બોલ્યો, નથી રોયો, ઘણી વાતો ગુજારીને.
ગામ છોડ્યું, ને છુપાવી એક ચાવી ઉંબરે, વર્ષ વીત્યાં, તોય જાણે મા જ આવી ઉંબરે.
ગૂગલે આખા જગતની સૌ વિગતની જાણ છે, ક્યાં નદી દરિયે મળે છે, ક્યાં રતનની ખાણ છે;
સ્ટેજ ઉપર સાહેબ ઊભા, હાથમાં માઈક લઈ, બે મિનિટ કહીને બોલ્યા, ને વાગી ગયા છ-છ!
રાત વીતે, આંખ ખૂલે, ત્યાં વહાણે તું મળે, ભાત ભાણે, ને ભજનના સૌ ય ટાણે તું મળે.