રેતઘડી

રેતઘડીમાં સરતી રેતી, જાણે સરતો કાળ,
ઉપરનો ખાનો ખાલી થાતો, નીચે ઢગલો વાળ.

બાળપણાની રેતી ઝીણી, ચળકે સોના જેવી,
જુવાનીની રેતી ઝડપી, વહી ગઈ નદી જેવી;
ઘડપણની રેતી ધીમી ધીમી, ગણે આંગળી, ભાળ…
રેતઘડીમાં…

કોઈ કહે: ‘ઘડી ઊંધી કર, ફરી શરૂ થશે ખેલ’,
પણ જે કણ નીચે પડ્યો, ઈ પાછો ના ચડે વેલ;
ઊંધું વાળો તોયે સમયની ના બદલાતી ચાલ…
રેતઘડીમાં…

પરાગ કહે: આ રેતીમાં ભળી જાશું આપણે ય,
માટીમાંથી ઊગ્યાં’તાં, ને માટી થાશું, એ જ ધ્યેય;
જે કણ સરતો જાય, ઈ પહેલાં જીવી લે આ કાલ…
રેતઘડીમાં…

– પરાગ રતનપરા