આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૧ / ૧૦૬
આંખમાં જે ઝળહળે છે, એ જ સાચી જાણ છે, શેષ તો મ્હોરાં ઉપર મ્હોરાં તણું ખેંચાણ છે.
હતું ઘર, હતી માં, હતી ઓસરી, હતાં ટેરવાં ને હતી બાજરી.
આંખમાં તું એમ બેઠો, આંખથી દેખાય ના, શ્વાસમાં તું એમ ભળ્યો, શ્વાસથી સમજાય ના.
ઝાકળ જેવું સગપણ રાખ્યું, સૂરજ ઊગ્યે ઊડી જાશે, તોય પાંદડે પાંદડે એની લીલી લીલી વાત લખાશે.
આંગળીએ આખો સંસાર, ભાઈ, આંગળીએ આખો સંસાર, સવારથી સાંજ લગી સ્ક્રીન ઘસું, ને હૈયે ખાલીપો અપાર.
બાપુજી ગયા ત્યારે બધું વહેંચાયું —
૧. દર્દ પણ મારું હતું ને દાદ પણ મારી હતી,
કોઈ ભીનું ગીત ગાતો આંગણે વરસાદ છે, ઓસરીમાં એક ભીંજાતી પુરાણી યાદ છે.
તને આજ કોરો જ કાગળ લખું, ન અક્ષર, ન શાહી, ન ઝળઝળ લખું.
ઉઘાડા પગ, બળેલા હાથ, તોયે છાંયડો આપે, બળે પોતે બધી રાતો, અમોને દીવડો આપે.
હાથ જોડે છે બધા, પણ ચિત્તમાં તો વોટ છે, પાંચ વર્ષે આવતા, ને પાંચ વર્ષે ઓટ છે.
હતો એક દીવો, હતો રે પવન, બચાવ્યો અમે સો કરીને જતન.
વાંસળીના સૂર સાથે નાચતું મન મોર છે, છાશ માખણ શું ચુરાવે? એ હૃદયનો ચોર છે.
રોજ ચાલું છું, ખબર ક્યાં લઈ જશે મારી સફર, હું જ પાટા, હું જ ગાડી, હું જ સ્ટેશન, હું ડગર.
હતી એક ચકલી, હતું એક ઘર, હવે ટાવરોનું અડીખમ નગર.
હર તરફ દરિયો ભલે, તો પણ કિનારો હોય છે, ઘોર અંધારે ય નભમાં એક તારો હોય છે.
ઘરે દીકરી જેમ ખીલ્યું કમળ, હસે તો બને ઘર બધું યે સરળ.
વાવણી કીધી, હવે ખેડૂતને બસ આશ છે, વાદળો સામે જુએ, એની નજરમાં પ્યાસ છે.
મળી શબ્દને પાંખ, લીધી ઉડાન, હવે આભ પણ એક નાનું મકાન.
આભ ગાજે ને ધરતી ધ્રૂજે, મારું હૈયું રે થનગન થાય, કે પહેલો વરસાદ મારી ઓસરીએ આવીને ચૂંદડી ભીંજવી જાય.
ઊંઘી જા રે મારા ચાંદલિયા, ઊંઘી જા, તારાં સપનાંમાં પરીઓ આવે, ઊંઘી જા.
ડાયટ મારું ચાલે છે, ભાઈ, ડાયટ મારું ચાલે, સવારે ભૂખ્યો રહું છું ને રાતે ફાફડા ઝાલે!
ગરબે ઘૂમે રે મારી માવડી, ઝગમગ દીવડા સંગ, ચાચર ચોકે રમવા આવી, ઓઢી ચૂંદડી રંગ.
પરદેશની ધરતી પર મારું મન ના લાગે રે, રાત પડે ને ગામની ગલીઓ સપનામાં જાગે રે.
ટપાલી રે ટપાલી, તારી થેલીમાં શું શું? કોઈની રાખડી, કોઈનાં આંસુ, કોઈનું હસતું મુખ શું?
દાદાજીની ઘડિયાળ વર્ષોથી બંધ છે —
એણે રસ્તો બનાવ્યો. ડામર પાથર્યો ભરબપોરે,
બાને મેં સ્માર્ટફોન આપ્યો. શીખવ્યું: આ લીલું બટન — વાત કરવાનું,
ઉતરાણને દિવસે મેં પતંગ ચગાવ્યો.
જિંદગીને જીવવાનો એક બસ અંદાજ છે, વેદનામાં પણ હસો તો એ જ સાચો તાજ છે;
મળે મિત્ર સાચો, મળે છે ખજાનો, ભલે ને ફરી જાય આખો જમાનો;
આખરી યાત્રા હતી ને ભીડ આખા ગામની, ફોન ઊંચા, આંખ કોરી, વાત બસ આરામની;
૧૬. ઓરડાના એક ખૂણે રોજ દીવો મા કરે,
૫૧. તને ભૂલવાની કરી જ્યાં કસમ,
ઇચ્છાઓ મેં કબાટમાં ગોઠવી રાખી છે —
ન જાણે કેમ આ મન થઈ ગયું પાગલ, કહે છે સૌ, હતું જે ફૂલ જેવું, એ થયું ઘાયલ, કહે છે સૌ.
આંગણે મેં તો તુલસી રોપી, ઉંબરે રોપી આશ, વહાલમ, વેળા વહી ન જાય, આવજે મારી પાસ.
ઘણી પ્રાર્થનાઓ, જવાબો ન આવ્યા, ઉગાડ્યા બગીચા, ગુલાબો ન આવ્યા.
ગઝલ મેં લખી, ખોઈ સઘળી કમાઈ, સભામાં હતા માત્ર શ્રોતા અઢાઈ;
ભાઈ લઈ ગ્યા ખેતરો ને ઘાવ મારા ભાગમાં, ફળ ગયાં સૌ ડાળનાં ને છાંવ મારા ભાગમાં.
ચૂડલો મારો નંદવાયો રે, ઓલ્યા સરહદને ઓવારે, ઢોલ ઢબૂક્યા'તા જે ડેલીએ, ત્યાં દીવા બળે સવારે.
નથી મંચ પર એક તાળી હવે, ઉતારો મુખેથી ય લાલી હવે.
મ્હેક જેવી કોઈ પીડા બાગમાં સંતાય છે, ને ઠરેલી રાખ જેવું આગમાં સંતાય છે.
કાનાએ ટચલી આંગળી પર
પ્રયોગશાળામાં વૈજ્ઞાનિકે
અચાનક વીજળી ગઈ. ટીવી ચૂપ થયું,
ઓસરીમાં બાપુજીનો રોજ ખોંખારો હજી, ખાટલો ખાલી, છતાં એનો ય અણસારો હજી.
જેમણે ઝૂલે ઝુલાવ્યો, આજ એ લાચાર છે, જે ખભે બેસી જગત જોયું, હવે ત્યાં ભાર છે;
રેતની મુઠ્ઠી સમું આ આયખું સરતું રહે, ને ઘડીનું ચક્ર આખું રાતદિન ફરતું રહે.
આખી રાત મા જાગી રે, એનું પોપચું ના પલકાયું, મારા કપાળે પોતાં મૂક્યાં, એનું કાળજું કેવું તપાયું!