છૂટા શેર ૫૧–૬૫

૫૧.
તને ભૂલવાની કરી જ્યાં કસમ,
પછી સાંભરી તું વધારે, સનમ.

૫૨.
નયનમાં છુપાવી હતી વાદળી,
ખરી, ને થયું ઘર બધું યે સજળ.

૫૩.
સહજ જે સ્ફુરે, એ જ સાચી ગઝલ,
ઘડેલી રહે માત્ર કાગળ-નકલ.

૫૪.
ઘણા લોક ભાળ્યા, ઘણી ભીડ પણ,
નથી કોઈ માણસ સમો કો’ સ્વજન.

૫૫.
હથેળી મહીં રેખ વાંકી ભલે,
પરિશ્રમ જ એને કરે છે ખરી.

૫૬.
નથી ભૂખ ત્યાં થાળ ભરપૂર છે,
ગરીબી ઘરે, ભૂખ ઊભી ખડી.

૫૭.
પરાગે ન માગ્યું કશું બાગથી,
છતાં પાંખ આપી હવાએ ઘણી.

૫૮.
ઘડી બે ઘડી બેસ, ઓ જિંદગી,
કહે, આટલી શી ઉતાવળ તને?

૫૯.
પલક બંધ થાતાં જ દેખાય તું,
ઉઘાડું નયન, તું જ ગાયબ બને.

૬૦.
હતો એક ઝૂલો, હતું બાળપણ,
હવે ઝૂલતો હું ઉધારી ઉપર!

૬૧.
હતો વાંસ ખાલી, થયો વાંસળી,
ફરક એટલો: શ્યામ ચૂમી ગયો.

૬૨.
હસી ઝેર પીધું, ન બોલી કશું,
હતી પ્રેમમાં એ જ મીરાંપણું.

૬૩.
નગરમાં બધે ‘સ્વચ્છ ભારત’ ચગે,
અને ત્યાં જ નીચે ઉકરડો ખડો!

૬૪.
હતાં ઓરડા સાત મોટા ઘરે,
છતાં વૃદ્ધ મા-બાપ ઘરડાઘરે.

૬૫.
પરાગે ધરી શબ્દની પોટલી,
ઉઘડતાં જ મ્હેકી દિશાઓ બધી.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૩૨–૧૩૧ · શેર ક્રમ ૬૬–૨૬૫