છૂટા શેર ૧–૧૫

૧.
દર્દ પણ મારું હતું ને દાદ પણ મારી હતી,
સાંભળીને સૌ કહે, ‘આ તો ગઝલ સારી હતી.’

૨.
હું જ મારો શત્રુ છું ને હું જ મારો સારથી,
જીત કે હારેલ બાજી, સર્વ મારા હાથમાં.

૩.
ફૂલ ખરશે, ડાળ ખરશે, ને ખરી જાશે બધું,
આ હવામાં તોય તરશે એક ચપટીભર ‘પરાગ’.

૪.
ઓરડા વધતા ગયા ને ઘર સતત નાનું થયું,
ફ્લેટમાં ફળિયું નથી ને હીંચકો બાનો ગયો.

૫.
આંસુઓ સાથે અમારે એટલો નાતો હતો,
એ મળે ત્યારે અમે ભીના બનીને ભેટતા.

૬.
તું નથી તો શું થયું, તારી હવા તો છે અહીં,
જ્યાં સુધી હું શ્વાસ લેતો, ત્યાં સુધી તું છે અહીં.

૭.
ભાષણોમાં રોજ એણે ભૂખ ભાંગી, વાહ રે!
પેટ ખાલી તોય તાળી પાડતું ટોળું હતું.

૮.
દીકરી ગઈ સાસરે ને ઘર થયું સૂનું બધું,
બારસાખે છે હજી એ કંકુવરણી છાપ બે.

૯.
મંઝિલો મળતી નથી પણ ચાલવાની ટેવ છે,
પગ ભલે થાકી ગયા, પણ ક્યાં હજી અફસોસ છે?

૧૦.
સત્ય બોલ્યો તો મને પાગલ ઠરાવ્યો ગામમાં,
જૂઠ બોલ્યો તો મને સૌએ ગળે લીધો તરત.

૧૧.
મા હતી, તો રાત ભૂખી ક્યાંય પણ વીતી નહીં,
થાળ છપ્પન ભોગના છે, ક્યાં હવે એ ભૂખ છે?

૧૨.
હાથમાંથી રેત પેઠે આ સમય સરતો ગયો,
ને અમે મુઠ્ઠી કસીને એ જ પળને પકડતા.

૧૩.
ફૂલ છોડીને ગયું જ્યાં પણ, વસંતો ઊગતી,
આ પરાગે બાગમાં કેવળ ઉમળકા વાવિયા.

૧૪.
આયનામાં રોજ જોઉં, એ મને પૂછે સવાલ:
આટલાં વર્ષો પછી તું કોણ છે? કોનો ખયાલ?

૧૫.
મંદિરે શોધ્યો, ન મળ્યો, મા હસી, ત્યાં એ હતો,
રોટલામાં એ હતો ને એ જ ચુંબનમાં હતો.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૭–૩૧ · શેર ક્રમ ૧૬–૬૫