આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૧૦૬ / ૧૦૬
રાતપાળીથી આવ્યો, થાક્યો, પોઢ્યો મારો સાયબો, ચકલીઓ, જરી ધીમું બોલો, ઊંઘે મારો સાયબો.
રેત, ડમરી, ને હરણની આ તરસનો ખેલ છે, શ્વાસ, સપનાં, મન, સમય, આ દેહ સઘળો જેલ છે.
દુઃખ આવે તો આવવા દઈએ, આંગણ વાગે ઢોલ, હસતાં હસતાં ઝીલી લઈએ, જેવા એના બોલ.
ફ્લૅટની બાલ્કનીમાં એક કૂંડું છે,
હરિ, તારી કેડી સાંકડી, ને મારે ખભે ભાર, થોડું ઉતારું, થોડું રાખું, ક્યાં પહોંચું તારે દ્વાર?
કાચ જેવું દિલ ન જાણે સાવ ક્યારે તૂટતું, ના ધડાકો, ના અવાજો, ચૂપ જ્યારે તૂટતું.
મંદિરે જઈ ભક્તજન સેલ્ફી પ્રથમ લેતા થયા, આરતીની ‘રીલ’ કરવામાં નમન ભૂલી ગયા.
મારો દીકરો અંગ્રેજીમાં સપનાં જુએ છે,
નાવ હંકારી મેં તો તારે ભરોસે, નાથ, હલેસાં તૂટ્યાં, તોયે છોડ્યો ન તારો સાથ.
ઉદાસીએ અમારે ઘર સફેદીની ધરી ચાદર, ન ડાઘો કો', ન સળ એકે, નિરાળી ને ખરી ચાદર.
રોજ ઊઠી સૌ પ્રથમ વંદું નમીને, મા, તને, સાંજનો દીવો ય પ્હેલો હું ધરીને, મા, તને.
ઘણાં વર્ષો પછી, આજે ય ઝૂલે ગીત આંખોમાં, તને જોયા પછીની એ જ પ્હેલી પ્રીત આંખોમાં.
મારો દીકરો સરહદ પર ઊભો, ઠંડી હાડ ગાળે, હું અહીં ચૂલો સળગાવું, એ દેશને અજવાળે.
કંકુનાં પગલાં પાડીને દીકરી ચાલી સાસરે, ઉંબર ઊભો રોતો, ને આંગણ ના કંઈ ઉચ્ચારે.
ચલણની નોટ પર છાપ્યું તમારું નામ, ગાંધીજી, અને એ નોટથી થાતાં ગલત સૌ કામ ગાંધીજી.
ગામનો જૂનો કૂવો હવે
ઘરે સો જણાં, પણ અમારું સગું ક્યાં? મળે ‘હાય’ સૌને, તમારું સગું ક્યાં?
હાથ જોડી કોઈ સામે ભોંય જોવું ના પડે, આબરૂને કાજ છાનું ક્યાંય રોવું ના પડે.
આ હજારો ગીત-ગઝલો, એક ક્યારી, મ્હેક છે, ફૂલ મારાં, પણ ખરેખર પ્રીત તારી મ્હેક છે.
૯૮૬૬. ઓસરીમાં વારતા ને આંગણામાં લીમડો,
૯૮૯૬. હવે કોઈ દ્વારે ટકોરા નથી,
૯૯૨૬. હવે તો ગામની શેરી ય મારું નામ ભૂલી ગઈ,
૯૯૫૧. નથી ગામ પાસે, નથી ઘર ઉતારો,
૯૯૭૬. આયને ઊભો રહું, તો બાપ દેખાતા મને,