આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૧૦૫ / ૧૦૬
કાચની પેટીમાં ગોળ ફ્રેમનાં બે ચશ્માં
કેડી બોલાવે રે મુંને, કેડી બોલાવે, ધૂળનો કાગળ લઈને મારાં પગલાં વાંચી લાવે.
સાજન, આપણી પ્રીત જાણે કાળી-ધોળી ફિલમ, રંગ વગરની રીલ ઉપર પણ લખતી ચાંદ-કલમ.
આ વરસાદ તો સરકારી બાબુ જેવો રે ભાઈ, ફાઈલ લઈને આવે મોડો, ને જાય વહેલો જઈ.
સાજન, તારું રુસણું પણ લાગે મીઠું ગોળ, મનાવવાના બહાને મળતો વ્હાલનો વધુ તોલ.
ઘણાં વર્ષો થયાં બેઠી, ઉઘાડું દ્વાર રાખીને, હજી શબરી પ્રતીક્ષામાં, નયનમાં ધાર રાખીને.
ખરો સાથ એ, જે મળે આપમેળે, ન ગાંઠે જ બાંધ્યો, ભળે આપમેળે.
ન પૂછ્યો કદી, એ જ મોટો સવાલ, જલે ઓરડે રોજ થઈને મશાલ.
રાત ઢળતાં ઘાવ જૂના બારણે આવી ચડે, રૂઝ આવી ગઈ છતાં કો' કારણે આવી ચડે.
તને ઠંડ ત્યાં જો નડી જાય તો? હૃદય પર કશું પણ અડી જાય તો?
શિયાળાની સવારે ભાઈ, ગોદડું મારું સગું, દુનિયા આખી દોડી જાતી, હું તો એને વળગું.
લાઇટ ગઈ ને આખું ઘર
એક છોકરાની સાઇકલની ઘંટડી રણકી ટન-ટન-ટન, ને બારીના પડદા પાછળ ઝણઝણ્યું કોઈનું મન.
રોજ રાતે હું તારું નામ ખોલું છું,
નથી દોડવું, બસ ફરીશું નિરાંતે, હવે ઘર તરફ પણ વળીશું નિરાંતે.
તાજ, તખ્તો, ખડ્ગ, સઘળું અંત જોયું રાખમાં, જે અહમનું પોટલું સૌ રોજ ઢોયું રાખમાં.
આ નગરમાં ઘર મળે, ને લાગણી ભાડે મળે, ઘોડિયાઘરમાં હવે તો ઓઢણી ભાડે મળે.
અમારાય ગામે કિનારો હતો ને? ઘડૂલા ભરે એ નજારો હતો ને?
આખી જિંદગી બસ પકડવા દોડ્યો —
બોલતાં પ્હેલાં જરા તો તોળજે શબ્દો બધા, તીર છૂટ્યું, તે પછી પાછું ફરે છે ક્યાં, ખુદા?
વરસાદ ગયો, ને ગામ
નિશાળનો ભૂરો ગણવેશ પહેલાં મોટીએ પહેર્યો,
આજ આ વરસાદ મારા આંગણાને ભીંજવે, ઝૂંપડીમાં એક જૂના ઓઢણાને ભીંજવે.
ઘણું સાફસૂફી બહાને જડે છે, અમારું જ બચપણ ખજાને જડે છે.
આપણે સંબંધ સૌ રાખ્યા નિભાવી દૂરથી, જન્મદિન પર કેક પણ સ્ક્રીને જલાવી દૂરથી.
ઉંબરે મેલ્યો દીવો હું તો, બેઉ બાજુ બળું, ઘરની અંદર હૂંફ પાથરું, બ્હાર જગતને મળું.
માને સ્માર્ટફોન આપ્યો. એણે
કાયા રંગ પતંગિયાનો, ઊડી જશે રે ભાઈ, રંગ ચડાવી લે હરિનામનો, જે ન ઊતરે કાંઈ.
બપોરે ધોમ તડકામાં
હવે દર્દના સૌ રિવાજો કહું શું? સતત ભીતરે જે અવાજો, કહું શું?
રાતભર આખી પ્રજા આ ઊંઘ ત્યાગી નેટ પર, તોય ના સંવેદનાની જ્યોત જાગી નેટ પર.
રંગ ન નાખો, લોકો, મારે ચડ્યો શ્યામનો રંગ, કેસૂડો શું રંગે મુજને? રંગાયું અંગેઅંગ.
હોઠ પર જે હાસ્ય ઊગ્યું, એ ઘણું રોયું હશે, આંસુઓથી આંખનું કાજળ ઘણું ધોયું હશે.
આજ ઘુવડો મંચ પરથી સૂર્યનો મહિમા કહે, ને તિમિરની ભીડ તાળી પાડતી બેઠી રહે.
‘મોહ છોડો’ આ કથીને દાન માગે આશ્રમે, ત્યાગના ઉપદેશ સાથે ભાવ લાગે આશ્રમે.
જૂની ડાયરીનાં પાનાં ફરફર ફરફર થાય, એક સુકાયેલું ગુલાબ, ને આખું વરસ વંચાય.
દિવાળીની આગલી રાતે કુંભાર
સવારે વહેલા જગાડે પિતાજી, પછી હાથ ઝાલી રમાડે પિતાજી.
સદા સૂર્ય જેવા ઉજાસો તને હો, ગુલાબી, સુકોમળ સુવાસો તને હો.
ગરબે ઘૂમે નવલી રાત, માડી તારો દીવડો ઝળકે, ચાચરના ચોકમાં ચૂંદડી લહેરે, ઝાંઝર ઝણકે.
સભામાં નેતાજી ગરજ્યા:
તમે કહો છો, તમને પંખી બહુ ગમે.
તીર્થમાં શોધ્યો સદા જે, એ જ આવ્યો અંદરે, બ્હાર સૂકો બાગ જોયો, છોડ વાવ્યો અંદરે.
બાર મહિના, બાર ઘડૂલા, ભરી ભરી ખાલી થાય, સાજન, તારી વાટમાં મારું વરસ વહી વહી જાય.
ગલીમાં એક અફવા, ને પછી આખું નગર ઊડે, ન સાચું કોઈ પૂછે, બસ ખબરથી આ ખબર ઊડે.
ગ્રહો ને રાશિની મોટી કરે છે વાત જોષીજી, છતાં પોતે ગયા ભૂલી સ્વયંની જાત જોષીજી.
એક જ કાચો તાંતણો, વીરા, તોય એ કદી ન તૂટે, તારી કલાઈ પર બાંધું, ને મારું પિયર ન છૂટે.
કપાતાં ગયાં વૃક્ષ, ઊગ્યાં ભવન, હવે શ્વાસ માટે ખરીદો પવન.
ડૅમના ઉદ્ઘાટનમાં તકતી પર
ભીડ આખી દર્શનોની મોજ માણે મંદિરે, બ્હાર બેઠો ઈશ ભૂખ્યો, કોણ જાણે મંદિરે?