આ ટેગ સાથે 1089 લેખ · પાનું ૧ / ૨૨
બાપુજી ગયા ત્યારે બધું વહેંચાયું —
દાદાજીની ઘડિયાળ વર્ષોથી બંધ છે —
એણે રસ્તો બનાવ્યો. ડામર પાથર્યો ભરબપોરે,
બાને મેં સ્માર્ટફોન આપ્યો. શીખવ્યું: આ લીલું બટન — વાત કરવાનું,
ઉતરાણને દિવસે મેં પતંગ ચગાવ્યો.
ઇચ્છાઓ મેં કબાટમાં ગોઠવી રાખી છે —
કાનાએ ટચલી આંગળી પર
પ્રયોગશાળામાં વૈજ્ઞાનિકે
અચાનક વીજળી ગઈ. ટીવી ચૂપ થયું,
ડાળ પર એક પીળું પાન
ફોનમાં મારી બાર હજાર સેલ્ફી છે.
મેળામાં જ્યોતિષી બેઠો હતો,
પચાસ વરસ એણે સવારે
આંગણાનો લીમડો આખા ઘરને કડવો લાગતો.
દાદા આખું ઘર ફેંદી વળ્યા —
સરકારી કચેરીમાં એક ફાઈલ
ધૂળેટી પછીની સવારે રસ્તા
ગામના ચોરે એક લાલ પેટી છે —
હૉસ્ટેલ જતી વખતે દીકરીએ
મોટાભાઈ આઠમું પાસ કરીને
ટીવી પર સમાચાર હતા: ‘આપણે ચાંદ પર પહોંચી ગયા!’
પપ્પાની જૂની ફાઉન્ટન પેન
હૉસ્પિટલના વેઇટિંગ રૂમમાં
ચાલીસ વરસ પછી એ મળ્યો —
સાસરે ગયેલી દીકરીનો રોજ સાંજે ફોન આવે છે.
પૂનમને સૌ ચાહે છે —
સૂરજ સૌથી પહેલાં
મધરાત. બારી બહાર લીમડો
લગ્નના માંડવા છૂટી ગયા, મહેમાનો ગયા,
ભઈ, સુખનું તો એવું છે ને, કે એ ચાવી જેવું છે.
ચાર રસ્તાના ખૂણે લીમડા હેઠળ
દસ વર્ષનો હતો ત્યારે નવી ગલોલ લાવ્યો હતો.
આખી જિંદગી એ કવિતાઓ લખતો રહ્યો.
મધરાતે ફ્રિજમાં સભા ભરાઈ.
જવાનું તો છે જ. પણ હૉસ્પિટલના
દસ દિવસ ઢોલ-નગારાં,
પૂનમની રાતે દરિયો
જ્યાં મેં તને પહેલી વાર
દીકરાએ જન્મદિવસે
સવારે સાડા નવ વાગે શર્માજીનો મૂડ
કાગડીએ આખી વસંત
બે ઘર વચ્ચે એક ભીંત છે.
તું ગુસ્સે થાય છે ત્યારે
ગામમાં ચર્ચા ચાલી: ‘ઈશ્વર મંદિરમાં છે કે નહીં?’
કાચના બારણાની આ બાજુ હું છું,
લોકો કહે છે એ પાગલ છે.
તું છે. સવારની ચામાં
સ્ટેશનના બાંકડા પર તેં કહ્યું હતું:
બા, તું ગઈ ત્યારે
મંદિરમાં નવી બૅન્ચ આવી. ઉપર પિત્તળની ચળકતી તકતી: