છૂટા શેર ૯૮૯૬–૯૯૨૫

૯૮૯૬.
હવે કોઈ દ્વારે ટકોરા નથી,
છતાં કાન મંડાય છે બારણે.

૯૮૯૭.
પિતાજી ગયા, ને ખભો પણ ગયો,
હવે બોજ ખુદ ઊંચકું છું, ભલે.

૯૮૯૮.
દવાથી ઘણો ઠીક થઈ ગ્યો હતો,
પછી બિલ ભરીને ફરી ખાટલે.

૯૮૯૯.
તને જોઈ પાંપણ ઢળી ગઈ, પછી
સપન આંખમાં રાતભર ઝળહળે.

૯૯૦૦.
ગરીબી હસે, ને ધુમાડો ઉડે,
ભલે ભાત ઓછો, ભરે પેટ પ્રેમ.

૯૯૦૧.
વિઝા હાથ આવ્યો, વતન ગ્યું સરી,
હવે મા દિસે છે ફકત સ્ક્રીનમાં.

૯૯૦૨.
હતો એક કાગળ પટારે છુપો,
ખુલે, ત્યાં સુગંધી વસંતો ખરી.

૯૯૦૩.
‘પરાગે’ ઘણું ખોઈ જાણ્યું અહીં,
ગયું તે સુગંધી બની આવિયું.

૯૯૦૪.
ગુલાલી થયું આભ ફાગણ સમે,
છતાં રંગ મનને ન લાગ્યો કશો.

૯૯૦૫.
ઘણા ડાઘ માની હથેળી ઉપર,
તવે હાથ દાઝે, હસે રોટલી.

૯૯૦૬.
ભરી ભીડમાં એકલો હું ઉભો,
બધાના ખભા, ને ન મારો ખભો.

૯૯૦૭.
સભામાં હજારો વચન દઈ ગયા,
ગયા, તે પછી પાંચ વર્ષે દિઠા.

૯૯૦૮.
‘પરાગે’ ગઝલ ગાઈ છે મનભરી,
સુણી જેમણે, આંખ એની ઝરી.

૯૯૦૯.
કપાયું ભલે ઝાડ આંગણ તણું,
હજી ત્યાં વિહગ રોજ પાછાં ફરે.

૯૯૧૦.
લગનમાં ઘણાં લાખ વેર્યા, અને
ગયું લગ્ન, હપ્તા હજી ચાલુ છે.

૯૯૧૧.
ખુદા શોધવા હું ગયો મસ્જિદે,
દિઠો બ્હાર બેઠેલ ભૂખ્યો, અરે!

૯૯૧૨.
ગયાં વર્ષ, ગઈ બાળપણની ગલી,
જડે ના હવે એ, ન ચશ્માં થકી.

૯૯૧૩.
‘પરાગે’ ન માગી કદી ચાંદની,
બળે એક દીવો, ઘણું એ જ છે.

૯૯૧૪.
ખભે બાળના બોજ દફતર તણો,
રમકડાં રડે છે અબોલાં બધાં.

૯૯૧૫.
તરસતી ધરા પર પડે બુંદ જ્યાં,
હજારો સુગંધો ઉઠે ત્યાં તરત.

૯૯૧૬.
ઘણી વાર ગ્યો હું કચેરી સુધી,
ઘસાયા પગો, ને ઘસાયો ન કેસ.

૯૯૧૭.
તને પત્ર લખવા ઝુકાવી કલમ,
ન અક્ષર લખાયા, ખરે આંસુઓ.

૯૯૧૮.
હિમાલય ગયા, પણ ન જોયું શિખર,
છબી ફોનમાં, આંખમાં ના કશું.

૯૯૧૯.
રસોડે હજી બંગડી રણઝણે,
નથી મા, છતાં એ જ ખુશ્બૂ રહે.

૯૯૨૦.
‘પરાગે’ ગયેલાં વસંતો ગણી,
છતાં ડાળ પર કૂંપળો ઊગતી.

૯૯૨૧.
બધા ઊંઘતા, એ સિસોટી રહે,
ગરીબો જગે, તો નગર ઊંઘતું.

૯૯૨૨.
કમાયો ઘણું, પણ ન જીવ્યો જરા,
ભરી છે તિજોરી, ઘડી ના બચી.

૯૯૨૩.
‘પરાગે’ હિસાબો તપાસ્યા બધા,
નફો એ જ, જે પ્રેમમાં ખોઈ દ્યો.

૯૯૨૪.
પતંગો ચગી, આભ ઝૂમે બધું,
છતે ઝૂંપડીની, ખુશી ઊતરે.

૯૯૨૫.
ભલે રાત ઘેરી, બળે કોડિયું,
સવારે ઠરી, સૂર્યમાં જઈ ભળે.

– પરાગ રતનપરા