એક પળને કાજ

એક પળને કાજ, સખી, આખો જનમારો ઝૂર્યા,
એ પળ આવી ઊભી ઉંબરે, ત્યારે આંસુ પૂર્યાં.

વાટ જોઈ ચોમાસે-શિયાળે, ઉનાળે બળબળતી,
દીવો મૂક્યો ગોખે, તોયે રાત ગઈ ઢળઢળતી;
આંખ મીંચું ત્યાં સપનું આવે, ખોલું ત્યાં સૌ ભૂર્યાં…
એક પળને કાજ…

એક દિ’ પાછળથી આવી કોઈએ આંખો ઢાંકી,
અંગ અંગ રોમાંચ થયો, ને રહી ન વાત બાકી;
વર્ષોની જે તરસ હતી, ઈ એક પળે ત્યાં ઠર્યાં…
એક પળને કાજ…

પરાગ કહે: જીવતર આખું એક પળની ગાથા,
એ પળ મળે તો સો વરસ પણ લાગે ઝીણી વાતા;
પળને પાંપણ પર ઝીલી લ્યો, જેમ મોતી ભર્યાં…
એક પળને કાજ…

– પરાગ રતનપરા