આ ટેગ સાથે 526 લેખ · પાનું ૮ / ૧૧
સાંજ પડતાં યુદ્ધ ચાલે, ખૂબ રાડે ચેનલે, સત્ય તો વેચાઈ ગ્યું, ને જૂઠ ભાડે ચેનલે.
શાલ ઓઢાડી, ગળામાં ખૂબ હારો મંચ પર, ને ગઝલ જોતી રહી ખૂણે જ વારો મંચ પર.
ખાડે ખાડે સડક અમારી, ભાઈ, ખાડે ખાડે સડક, પ્રજાસત્તાકના રથને વાગે ડગલે પગલે ધડક!
જે કદી ઊડ્યા નથી, એ ઊડવાનું જ્ઞાન દે, ને સમોસું ઝાપટીને દોડવાનું જ્ઞાન દે.
કાંગરા તૂટ્યા છતાં છે એ જ જૂનો ઠાઠ, બાપુ, મૂછને તો તાવ દે છે, હો ભલે ને સાઠ, બાપુ.
ગામનું આખું ય સપનું છે ફસાયું ટેબલે, ને પછી ભંડોળ ભજિયાંમાં ખવાયું ટેબલે.
ફૂલ સૌ ભેગાં થયાં, ને છે ખુમારી બાગમાં, ના હવે હારો બનીને, ના સવારી બાગમાં.
ઘર, ગલી, ને ગામ, ને સંસાર આખું ફોનમાં, પ્રેમને પણ પાસવર્ડે બંધ રાખું ફોનમાં.
આ ફેબ્રુઆરી ચૌદનું આખું મજાનું વ્હાલ છે, ફોટો, ગુલાબો, ચૉકલેટો, ને હવાનું વ્હાલ છે.
જંગલમાં સભા ભરાઈ: ‘રંગ બદલવાની હરીફાઈ.’
ત્યજી મોહ-માયા, બતાવે મહારાજ, ખજાનો ભગતનો ઉડાવે મહારાજ.
ગઝલમાં ગગનને ઉછાળે કવિશ્રી, ઘરે ચા ફકત તો ઉકાળે કવિશ્રી.
ના સુધારો રોડ, એના ઠેર ખાડા ચાલશે, એક કાગળ ચાલવામાં સો દહાડા ચાલશે.
રોજ ટ્રેનોમાં લટકતો થાકમાં હું ઠીક છું, બૉસની ગાળો ખમું, ને ધાકમાં હું ઠીક છું.
વિશ્વનું સારું થજો, એ મેં પ્રથમ માગી દુઆ, ને પડોશી આગળે ના જાય, એ માગી દુઆ;
એક ક્ષણ પણ ક્યાં અખંડિત? ક્ષણ મહીં સો ખંડ છે, ફોન રણકે, મન ભટકતું, આ સમયનો દંડ છે.
રોજ બદલે રંગ, ને રોજે નવો આ વેશ છે, આયનો પણ પૂછતો: ‘આ કોણ? શું પરિવેશ છે?’
બાપુએ ધોતી ઉતારી, ને ગળે આ ટાઈ છે, ‘કેમ છો’ ભૂલ્યા હવે તો હોઠ પર બસ ‘હાઈ’ છે.
ચાર છાંટા આભથી ને માર્ગ પર જ તળાવ છે, ઓફિસે જાવા હવે તો ભાડથી પણ નાવ છે.
નોટ પર ગાંધી હસે, ને એ જ નોટે લાંચ છે, પૂતળું ઊભું ઉદાસી, કાચમાં પણ ખાંચ છે;
ન કાનૂનથી, ના ખુદાથી ડરે એ, ફકત ચૂંટણીમાં પ્રજાથી ડરે એ.
ફાઈલોમાં ધૂળ ખાતી યોજના, ક્યાં જઈ કહું? નળ ઉપર ‘કાલે’ લખેલી સૂચના, ક્યાં જઈ કહું?
એક નાની પોસ્ટ મૂકી, વાહ આપો તો જરા, ને પછી મારા વખાણો ક્યાંક છાપો તો જરા.
હું કશું પણ જ્યાં ય ધારું, થાય છે સૌ ઊલટું, જો સવારે હું વિચારું, થાય છે સૌ ઊલટું.
બધું જાણનારા, ગજબ છે ભગાભાઈ, વિના પાંખ ઊડે, અજબ છે ભગાભાઈ.
ગામમાં વરસો પછી લાવી ઉજાણી ચૂંટણી, ને નવી નેતા તણી દેતી કમાણી ચૂંટણી.
સૌ છુપાવીને ફરે છે એ ચહેરો માસ્કમાં, કોણ રડતું, કોણ હસતું, છે પહેરો માસ્કમાં.
જે ધરે છે ભોગ, એ ભગવાનને એંઠું કરે, ઢોલ પીટીને કરે જે, દાનને એંઠું કરે.
મને બસ રજાનું બહાનું મળે, કદી તો દવાનું બહાનું મળે.
ગામમાં બંધાઈ શાળા, કાગળ ઉપર છે બધું, વીજળી, પંખા, ઉજાળા, કાગળ ઉપર છે બધું.
શહેરના મોટા ચોકમાં ગાંધીજી ઊભા છે —
રાહ પર ઘાયલ મરે છે, રોશની છે ફોનમાં, કોઈ ઊંચકતું નથી, બસ જિંદગી છે ફોનમાં.
નિયમ? એ નમાવો, બધું ચાલશે, કશું પણ ચલાવો, બધું ચાલશે.
નથી મળવું, નથી લડવું, રિસાવાનું ઇમોજીમાં, ગુલાબો, પત્ર સૌ ભૂલી, મનાવાનું ઇમોજીમાં.
ખુરશી રે ખુરશી, તારો મહિમા અપરંપાર, ચાર પાયે તું ઊભી, ને ઝૂકે આખી સરકાર.
પ્રજા નામે ગધેડો છે, સદા ભારા ખભે લે છે, ઉમેરો નિત્ય ટૅક્સોનો, નવા ધારા ખભે લે છે.
દિવસ આખો ફોન ચાલ્યો, રાત ખૂટી બૅટરી, શોધતાં ચાર્જર, હૃદયની સાથ તૂટી બૅટરી.
બાપુ, તારી યાદ બસ થોડી બચી છે નોટ પર, તોય ઝળકે મોં ઉપર મીઠી હસી છે નોટ પર.
પપ્પા સવારથી ટીવી સામે — લાલ લીટી, લીલી લીટી,
ફાઈલોમાં હું દટાયો, જિંદગી બારી બહાર, રોજ ટહુકો સાદ દે, ને હું ગણું બેઠો પગાર;
સવારે ચા, અને સાથે લહૂની ખબર છાપામાં, બળે છે ગામ, ને ઠંડી ઠરેલી નજર છાપામાં.
ભીંત ખરતી જાય, તોયે સૌ સજાવે ઉપરથી, આંખમાં તોફાન રાખી, ને હસાવે ઉપરથી.
ગયા’તા બધા સૌ સજેલા લગનમાં, પછી ભૂખથી ત્યાં થકેલા લગનમાં.
કંપનીએ પાંચ તારાવાળી હોટેલમાં
રોગ સાચા, દર્દ સાચું, ને દવા કાગળ ઉપર, ને સડક, શાળા, પુલો ને સૌ જમા કાગળ ઉપર.
આઠ વાગે રોજ ઝઘડે સૌ અવાજો ચૅનલ પર, દેશ ઊંઘે, ને ઉકળતા સૌ મિજાજો ચૅનલ પર.
ઘણું સોનું, ઘણા હીરા, તિજોરીમાં ગરીબી છે, ભલે ઝળહળ ઝરૂખા, પણ હવેલીમાં ગરીબી છે.
બાપુ ઊભા ચોકમાં, ને હાથમાં છે લાકડી, શીશ પર બેસે કબૂતર, ધૂળની ચાદર ચડી;
અમે તો લાઇનમાં ઊભા રે, લાઇન અમારું ગામ, રેશન, બિલ ને બૅન્ક-કતારે વીતે ઉંમર તમામ.
આ સડક પર છો ગમે ત્યાં હોય ખાડા, ચાલશે, ટ્રેન મોડી, બસ ય મોડી, સૌ ય આડા, ચાલશે.