આ ટેગ સાથે 526 લેખ · પાનું ૯ / ૧૧
પારકા ઘરના ઝરૂખે ઝાંકતા લોકો અહીં, જાતના ડાઘા બધા પણ ઢાંકતા લોકો અહીં.
એક હતો ચકો, એક હતી ચકી.
ખર્ચ આગળ, બાદ આવક, જિંદગીના ચોપડે, લોક વાંચે છે મને સહુ સાદગીના ચોપડે.
નગર આખું બળે, ત્યારે જ દરબારે ઉજવણી છે, ચિતા ઠરતી નથી ત્યાં તો, તહેવારે ઉજવણી છે.
નવી શાળાના દરવાજે
ઝૂંપડાં ડૂબ્યાં, તરત એ આળ છે વરસાદ પર, ખાઈ ગ્યા નાળાં બધાં, ને ગાળ છે વરસાદ પર.
નોકરી માગે યુવાનો, હાથમાં ઝંડા મળે, ભીડ થઈ રેલી મહીં સઘળી જુવાની ઓગળે;
ડૂબતો મુજને નિહાળી, લોક કાંઠે થંભિયા, હાથ લંબાવ્યો નહીં, પણ ફોન સૌએ તાકિયા;
કાગળે લખતા હતા, પાછા જવાબો આવતા, વાટ જોતાં વર્ષ વીતે, તોય સૌ ના થાકતા;
મળીને ગળે, ઘા લગાવ્યા હસીને, પછી હાર ફોટે સજાવ્યા હસીને.
ભાઈ લૂંટે ભાઈને, તે જોઈને રાવણ હસે, ધન કમાવા ઘર ગલી સૌ ખોઈને રાવણ હસે.
એકમે તો આંગણે મલકાય મહિનાનો પગાર, પાંચમે તો ક્યાંક ઊડી જાય મહિનાનો પગાર.
મળે છે ઘેર બેઠાંને હવે સંબંધ અંગૂઠે, થયાં છે વાતનાં સૌ બારણાં પણ બંધ અંગૂઠે.
સત્ય લખતાં બીક લાગે, ને કલમ પણ ક્ષીણ છે, જૂઠ લખતાં લાજ આવે, બેઉ કાંઠે ખીણ છે;
જરૂર છે — એક માણસની,
મંચ પર બેઠા મહાશય, હાર, શાલો ને ઇનામ, ને ગઝલમાં કાફિયા ચોરેલ છે સઘળા તમામ;
તમારું બધું આજ જાણે પડોશી, નકામી કથાઓ ય તાણે પડોશી.
ફોનમાં ડૂબ્યાં અમે, ને ફોનમાં ડૂબ્યા તમે, એક થાળીમાં ભલે, પણ સ્ક્રીન સાથે સૌ જમે;
ગોળગપ્પાં, ભેળ, ભજિયાં, ચાટ, ડાયટ કાલથી, આજ તો પત્ની જુએ છે વાટ, ડાયટ કાલથી.
કેટલો મોટો તમારો છે ચઢાવો મંદિરે? એ પ્રમાણે દર્શનોનો છે લહાવો મંદિરે.
થેંક્સગિવિંગની રાતે દુકાનના બારણે
એક છત નીચે રહે, પણ સૌ બધા છે સ્ક્રીનમાં, ઓરડે દીવો નથી, ને હર દુઆ છે સ્ક્રીનમાં.
જિંદગીનો દાખલો ગણ્યો, હિસાબે શૂન્ય છે, ભાગતાં ગુણતાં ઉમેરી, તો જવાબે શૂન્ય છે.
હવે તો ચૂંટણી આવી, મળે સાડી, બધું ફ્રી છે, મફત બસ, ને મફત ટીવી, મફત ગાડી, બધું ફ્રી છે!
કાલ લડતો’તો બધાથી, આજને સમજી ગયો, કોણ ખુરશી પર ટકે છે, રાજને સમજી ગયો.
ફી ભરો ને લો શિબિરમાં, આ સુહાની શાંતિ છે, હોટલોમાં પાંચ તારા, આસમાની શાંતિ છે!
માણસ હવે
છોકરીનો બાયોડેટા આવ્યો: ઊંચાઈ: પાંચ ફૂટ ચાર ઇંચ,
ધોમ તડકો, લૂ વહે, ને આ ય પાણી ગરમ છે, મંચ પર નેતા તણી પણ આજ વાણી ગરમ છે.
ઢમ ઢમ ઢોલ વાગ્યા ને ગામમાં આવી ગાડી, પાંચ વરસે નેતાજીને યાદ આવી ઝૂંપડી ને વાડી!
હાથ મેળવતા રહે છે, ભેટતા પણ રોજ સૌ, સ્ક્રીન પર હૈયાં ઉછાળે સ્માઇલીની ફોજ સૌ;
પંદરમી ઑગસ્ટ. ધ્વજ ચડ્યો,
ઓ જમાના! આ નગરમાં તો હવા હાટે મળે, રોગ તો મફતે મળે, મોંઘી દવા હાટે મળે.
આવ્યા આવ્યા રે આગેવાન, ગળે ગલગોટાના હાર, માથે ટોપી, મોઢે મીઠું, ખિસ્સાં ભારોભાર!
તેં કરી ઝાડની લાકડી, માનવી, ને પછી શોધતો છાંયડી, માનવી.
ઘાટ પર ઊભા રહી, સૌ સ્નાન સેલ્ફીમાં ગયું, ધ્યાન કરવા આંખ મીંચી, ધ્યાન સેલ્ફીમાં ગયું.
ચાંદને ચાહ્યો, હસીને ગાંડપણ લોકો કહે, ફૂલને ચૂમ્યું, તરત એ ઘેલપણ લોકો કહે.
ઘણાં સ્વપ્ન વેચી ભુલાવે અદાથી, ખરી વાત તો એ છુપાવે અદાથી.
ઘરે થાળી, હવે ખાલી, ઉધારી સૌ બરાબર છે, દવાખાને દવા ના છે, બિમારી સૌ બરાબર છે.
પ્રેમના મેસેજ સો સો મોકલે એ ફોન પર, સાત જન્મોનાં વચન, ને ગિફ્ટ લીધી લોન પર;
કાનુડો આવ્યો આ કળિયુગમાં, હાથે લઈ મોબાઇલ, વાંસળી મૂકી ખૂણામાં, ને ચાલુ કરી પ્રોફાઇલ!
અમે સેલમાં વેચાયા રે ભાઈ, અમે સેલમાં વેચાયા, ડિગ્રીનાં પોટલાં લઈને ફરતા, પાંચ હજારે ખરીદાયા!
ટ્રેન મોડી આવી. પગાર મોડો આવ્યો.
સવારે છ વાગ્યે બગીચાના ખૂણે
ચહેરા ઉપર ચહેરો રે ભાઈ, ચહેરા ઉપર ચહેરો, સામે મીઠી સાકર જેવો, પાછળ વાંકો-ગહેરો.
મોટા માણસ, મોટી ગાડી, મોટો એનો બંગલો રે, પણ દિલનો ઓરડો જુઓ તો સાવ નાનો સંકડો રે!
ગૂગલે આપ્યા જવાબો, પણ ઉખાણું ક્યાં મળે? રાત આખી ઑનલાઇન, પણ વહાણું ક્યાં મળે?
ભાવ ચડતા આભ લગ, ને જીવવું મોંઘું થયું, ગૅસના ભાવે હવે તો રાંધવું મોંઘું થયું.
ગામ આખું છે કતારે, બંધ બારી, ‘નેક્સ્ટ પ્લીઝ’, સાંજ ઢળતાં ને પછી જ્યાં માંડ વારી, ‘નેક્સ્ટ પ્લીઝ’.
રામની જય બોલનારા લાખ, રાવણ છે બધે, કોઈ સામે ના જુએ, બસ હાથ-દર્પણ છે બધે.