આ ટેગ સાથે 1089 લેખ · પાનું ૨૦ / ૨૨
દાદાની ડાયરી પીળી પડી ગઈ છે.
હા, હું કબૂલું છું — હું ચોર છું.
સવારે એક ચકલી
મંચ પર સત્તર કવિ.
આટલાં વર્ષે કબૂલું છું:
છૂટાં પડતી વખતે આપણે નક્કી કર્યું હતું:
દર વર્ષે રાવણ બળે છે.
મને સમજવા ઘણાએ પ્રયત્ન કર્યા.
મમ્મી, મારા રૂમનું બારણું
સવારે દાદી તુલસીને પાણી રેડે છે,
તારી વેણીમાં ગૂંથવા લાવેલો મોગરાનો ગજરો
ફૂટપાથની તિરાડમાં એક બીજ
મહિનાઓ સુધી ઘરમાં
મેં લખ્યું: ‘કેમ છે?’
નેતાએ રસ્તો બનાવ્યો — પાંચ વર્ષે એક વાર,
બાપુએ ભાઈ સાથેના ઝઘડામાં
સાંજે ચાની બે પ્યાલી
અમે સવારના ઢોલી છીએ. રાત આખી
એણે કહ્યું: ‘મને ખબર હતી
વરસાદ પછી ગલીના ખાબોચિયામાં
નવરાતની રાતે માછીમારવાડમાં
આખું ઘર ઊંઘી જાય ત્યારે હું
દીકરો દુબઈ જાય છે. એરપોર્ટના કાચના દરવાજા પાસે
એ પથિક છે — પણ એની પાસે
શાળામાં બાળકો ગાય છે:
ખેડૂતે આકાશ સામે જોઈને
માળાની કિનારે ચકલીનું બચ્ચું
જિંદગી એક સૉફ્ટવેર છે —
ગામમાં હવે ઘેર ઘેર નળ છે.
પુલ નીચે એક ઘર છે —
ઘર એટલે ચાર ભીંત અને છાપરું નહીં.
એ રખડુ છે. ગામથી ગામ,
બાની લીલી કાચની બંગડીઓ
વહેલી સવારે બાપુ
દીકરી, તારા જન્મદિને
‘જ્યાં ચિત્ત ભયશૂન્ય હોય…’ માસ્તર
પહેલી વાર દીકરાએ
શિયાળાની બપોરે દાદીમા
વર્ષો પછી આજે
ગામને છેડે ભેંસો ચરાવતી
જૂનું ઘર ખાલી કર્યું. ટ્રકમાં ગયાં
આજે સવારે ધુમ્મસ ઊતર્યું.
એ રાણી છે. રસોડું એનું રાજ્ય,
આખું નગર ઊંઘી જાય ત્યારે એની નોકરી શરૂ થાય છે.
વાવાઝોડું આવ્યું. ઝાડ મૂળસોતાં ઊખડ્યાં,
લગ્ન પછી એમણે કહ્યું: ‘તને પૂરેપૂરી છૂટ છે.’
હૉસ્પિટલના ઓરડામાં બાના માથા પાસે
રોજ સાંજે છ વાગ્યે બાપુજી
રાતે બે વાગ્યે ઓશીકા પાસે પડેલો ફોન
શિબિરની શાળામાં શિક્ષકે કહ્યું: