આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૫૮ / ૧૦૬
તાડ જેવો ઝૂઝતો હું ડુંગરે નમતો નથી, સાવ ખાલી હાથ તોયે ઉંબરે નમતો નથી.
ભીતરનો એકતારો વાગે, એનો સૂર કોઈ ન જાણે, દુનિયા ગાય બજારુ ગીતો, હું ગાઉં મારે ટાણે.
બૂટમાં એક નાની કાંકરી
હતો ઝાકળ, હતો તડકો, સુરીલો રાગ કેડીએ, તમે જો સાથ હો, તો આ બને છે બાગ કેડીએ.
પળે પળે છેતરાઈ, તોયે ઝંખના નવી જાગે, ધબકારે ધબકારે સાજન, તારો સાદ જ વાગે.
જાત ખોયા બાદ પણ જો શ્વાસ ચાલે છે હજી, કોઈ દીવો આંખ મીંચીને ય ભાળે છે હજી;
આંસુએ પાંપણ તણી એ પાળ તોડી ધોધ થઈ, ને નદી સાગર ભણી બેફામ દોડી ધોધ થઈ.
એંસી વર્ષના નાનુકાકા
હું તો આષાઢી વીજળી, ને તું ગાજતો મેહુલિયો, હું ચમકું ને તું વરસે, એવો આપણો ઝૂલણિયો.
કાચની ખિસ્સે ખખડતી એ લખોટી ક્યાં હશે? ને નિશાળે ના જવાની વાત ખોટી ક્યાં હશે?
ઝાંપલો ના ઓળખે, હું ગામમાં છું અજનબી, એ ગલી ને એ જ ઘર, પણ નામમાં છું અજનબી.
ડેટા સસ્તો, વાતો સસ્તી, સસ્તી થઈ ગઈ તાળી, દાળ મોંઘી, ડુંગળી મોંઘી, મોંઘી થઈ ઘરવાળી!
બાપુજીના બેસણા પછી સૌ મહેમાનો ગયા.
દૂરથી આપે તરસને બસ દિલાસો ઝાંઝવાં, પાસ જઈએ તો કરે છે સૌ ખુલાસો ઝાંઝવાં.
ઘરડો ઘોડો ઊભો તબેલે, યાદ કરે એ દોડ, એક જમાનો હતો કે એની ગામ ગામમાં હોડ.
ન મારું નામ છાપામાં, ન મારો ક્યાંય પણ ફોટો, ગણો તો સાવ નાનો, પણ ખુમારીમાં ઘણો મોટો;
જીવ છૂટ્યો જ્યાં બધાયે ભારથી, હળવો હવે, ઊડતો પંખી સમો હું પ્યારથી, હળવો હવે.
બા ફાટેલાં કપડાંને
સુખ આવ્યું ત્યારે મેં બારણું ખોલ્યું,
પાન કોરું, તોય એમાં હું જગાવું કલમથી, આંખ ભીની હોય, તો સૌને હસાવું કલમથી.
૫૨૬૬. કોઈ આવે કે ન આવે, બારણું ખુલ્લું રહે,
૫૩૪૪. તમારી યાદનો દીવો હજી પણ ઓરડે બળતો,
૫૩૯૪. ન ભીંતો, ન બારી, ગગન એ જ છત છે,
૫૪૩૪. હતો એક પીપળ, હતું ગામ ત્યાં,
પ્લૅટફૉર્મ નંબર ત્રણ પર એક બાંકડો છે,
થાળમાં જે હોય એ તો દેહનો આધાર છે, ને વિચારો જે ભરો એ જીવનો શણગાર છે;
નાવ રોકી છે હવે મેં બે કિનારાની વચે, શ્વાસ પણ થંભી ગયો છે બે ઇશારાની વચે.
ઘર બળે તોયે ગઝલ-દીવો સદા પાળે કલમ, રોજ શબ્દોને નવા બીબે ફરી ઢાળે કલમ.
ભીંત સામે આ દડીને હું ઉછાળું એકલો, ને પછી એના જ પડઘા સાથ ગાળું એકલો.
કવિતા એટલે વિદ્વાનોની સભામાં
ઈ તો એમ જ હોય, ભાઈ, ઈ તો એમ જ હોય, આંબે મોર આવે ને પછી ખરી ખરી ખોય!
બધે શોધ્યો ખુદાને તેં, હવે તું ઊતરીને જો, તને તારી જ છાયા ત્યાં મળે છે, બસ ઠરીને જો.
મા હસે છે રોજ સાંજે, રોજ રડતી સ્ક્રીન પર, દૂર દેશે દીકરાની આંખ ભીની સ્ક્રીન પર.
આ તિજોરી ને તિજોરીનું વજન ક્યાં લઈ જશો? હાથ ખાલી છે જવાનું, આ ભવન ક્યાં લઈ જશો?
કોણ રે બોલે મારા ખોળિયામાં, કોણ રે બોલે? વણ રે વાજે વેણુ વાગે, વણ રે ઝાલ્યે ડોલે!
સૂઈ જા મારા લાલ, આ સડક તારું પારણું, સ્ટ્રીટલાઇટ તારો ચાંદો, માનો પાલવ બારણું.
કોઈ આંગણમાં અધૂરી આ દિવાળી ના રહે, કોઈ નાના હાથમાં કોરી જ થાળી ના રહે.
પંદરમી ઑગસ્ટે સિગ્નલ પર
મા બોલી’તી જે બોલીમાં, ઈ બોલી મારી માત, અંગ્રેજીના મેળે જઉં તોય ના ભૂલું એની વાત.
તાજ જોવા લાખ લોકો રોજ આવે છે અહીં, પ્રેમની એ યાદમાં સૌ ફૂલ લાવે છે અહીં;
અહીં પ્રેમમાં તો હિસાબો નથી, નજરના સવાલે જવાબો નથી.
હતી ઇચ્છા, હતો હું ને ઘણો સીધો હતો રસ્તો, વળાંકે ચાંદની દીઠી, પછી લીધો હતો રસ્તો.
સ્ટેશને બેઠો ગવૈયો, મેઘ સાજે સાંભળો, આંખ એની સાવ કોરી, પણ અવાજે સાંભળો.
શેરીના નાકે લાકડાની લારી પર
ન ઘર છે, ન દર છે, મજાની ફકીરી, હથેળી ઉપર આ જહાંની ફકીરી.
વિશ્વ જીતી આવનારો જાતથી હારી ગયો, દીકરીની એક નાની વાતથી હારી ગયો.
જખમ જેને થયા, એ તો પરાયા ઘાવ જાણે છે, ડુબેલો હોય જે, તે તો સફરની નાવ જાણે છે.
દીકરી ગઈ ને ઘર સાવ સૂનું, ઓરડે ઓરડે ઝૂરે, હીંચકો હજી ઝૂલે, પણ કોઈ ગીત ન એમાં પૂરે.
મન વમળમાં ગોળ ઘૂમે, જાત પણ મઝધાર છે, તોય તરતો હું રહું છું, ત્યાં કિનારે પ્યાર છે.
ઓટલે ફાનસ તળે બાની ગજબ વાણી હતી, એક રાજા, એક જંગલ, મ્હેલમાં રાણી હતી.