છૂટા શેર ૫૪૩૪–૫૪૬૫

૫૪૩૪.
હતો એક પીપળ, હતું ગામ ત્યાં,
હવે ટાવરો ને ધુમાડો બધે.

૫૪૩૫.
કિનારે ગયો, ચૂપ બેઠી નદી,
કહે: ‘બંધમાં કેદ મારાં ઝરણ.’

૫૪૩૬.
પરાગે ગઝલમાં સજાવી ઘડી,
ઘડી એ પછી તો અમર થઈ જતી.

૫૪૩૭.
પડે મેહ ત્યારે, હસે છે ધરા,
અને ખેડુ ગાતો ફરે ખેતરે.

૫૪૩૮.
હતી ગોદ માની, હતું સ્વર્ગ ત્યાં,
હવે ગાદલાંમાં નિદર ક્યાં મળે?

૫૪૩૯.
ગરીબો વચાળે હસીને ખડા,
છપાયા પ્રધાનો, પછી ક્યાં જડે?

૫૪૪૦.
તને જોઈ ચાંદો ય ઝાંખો થયો,
સિતારા ય શરમાઈ નીચું જુએ.

૫૪૪૧.
હતા બાપ વડ શા, હવે ઝૂકતા,
છતાં છાંયડો એ જ આપે સદા.

૫૪૪૨.
હવાના ભરોસે ઉડે છે પરાગ,
જરા દૂર કો' ફૂલ ખીલે ફરી.

૫૪૪૩.
હતી ગામની હાટડી, ને ઉધાર,
હવે મૉલ મોટા, કરજ પર કરજ.

૫૪૪૪.
ગયો દોસ્ત, ખાલી રહી બેઠકો,
હજી સાંજના ત્યાં ઠરે છે ઘડી.

૫૪૪૫.
દિવાળી બધે, પણ અમારે ઘરે
હતો એક દીવો ઉધારી તણો.

૫૪૪૬.
તને પત્ર લખવા ધરી જ્યાં કલમ,
નયનથી ઝરી ત્યાં પહેલી વ્યથા.

૫૪૪૭.
દહેજે મળી કાર, ઘર ને ઝવેર,
છતાં સાસુ બોલી: ‘ઘણું ના હતું!’

૫૪૪૮.
પરાગે ભરી મ્હેક કાગળ ઉપર,
હવાએ ઉડાડી ગગનની ગલી.

૫૪૪૯.
નિશાળે જવા રોજ રોતો હતો,
હવે એ નિશાળે જવા ઝંખના.

૫૪૫૦.
ગયાં વૃક્ષ, ઉજ્જડ બની આ ધરા,
અને ઠંડકો માગતાં બિલ ભરે.

૫૪૫૧.
કદી તો મળો, એ જ આશા રહી,
નહીં તો સપનમાં ઘડી બે ઘડી.

૫૪૫૨.
વસંતે નવી કૂંપળો ફૂટતી,
અને વૃદ્ધ વડ પણ હસે છે જરા.

૫૪૫૩.
ઘણું ખોઈ બેઠો, છતાં આ પરાગ
હસીને કહે: ‘આપવું એ જ ધન.’

૫૪૫૪.
વળાવી બહેની, ઘરે સૂનકાર,
હજી હીંચકે ઝૂલતી એ ઘડી.

૫૪૫૫.
સવારે ઝગે દીવડો બા તણો,
ભલે બા નથી, તોય ઝળકે હજી.

૫૪૫૬.
હતી વારતા એક રાજા તણી,
ગયા રાજ, બાકી રહી વારતા.

૫૪૫૭.
તમે દૂર, તોયે ધબકતાં ઉરે,
નજરથી પરે, પણ હૃદયની કને.

૫૪૫૮.
પરાગે ધરી મ્હેક દરગાહ પર,
અને એ જ દીવે શિવાલય તણા.

૫૪૫૯.
લડે રોજ બંને, મનાવે પછી,
ખરી પ્રીત ખટમીઠ, એવી સદા.

૫૪૬૦.
ઉષા રંગ છાંટે ગગનને બધે,
વિહગ ગીત ગાતાં, ધરા જાગતી.

૫૪૬૧.
નથી ઊંઘ, ભીની રહી રાત આ,
તમે ક્યાંક ઊંઘો સુખેથી ભલે.

૫૪૬૨.
વિમાને ગયો, ગામ નાનું થયું,
અને આખરે એક ટપકું જ, બસ.

૫૪૬૩.
નથી ઢીંગલી, ના રમકડાં કશાં,
રમે ધૂળમાં બાળ, રાજા સમો.

૫૪૬૪.
ગગનથી નમી ચાંદ જોતો રહે,
ઝરૂખે હશે ચાંદ બીજો, ખરું?

૫૪૬૫.
સમય દોડતો ને ઠરેલા અમે,
કિનારા અમે, ને નદી એ સમય.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૨૭૩૨–૨૮૩૧ · શેર ક્રમ ૫૪૬૬–૫૬૬૫