આ ટેગ સાથે 1089 લેખ · પાનું ૫ / ૨૨
રોજ રાતે હું તને એક મેસેજ લખું છું.
દુનિયામાં રોજ
તારા ગયા પછી ઘરમાં બધું
મનિયો મેળે ગયો’તો — બાએ આપેલી પાવલી લઈને.
બાપુનું પહેરણ ધોવા નાખ્યું ત્યારે
ડાગતર સાહેબ, તમે કો’ છો ઈને ‘ડિપ્રેશન’ છે.
નાનપણમાં નોટબુકના છેલ્લા પાને
ગામમાં સૌ કહે છે: ‘રમણભાઈનો દીકરો તો સેટલ થઈ ગયો!’
નગરમાં વરસાદ એટલે
રમલીને કોઈ કહેતું નથી:
આ વર્ષનો ‘શ્રેષ્ઠ કવિ’ પુરસ્કાર એને મળ્યો,
મેં કદી પાંખો નથી માગી,
દીકરીએ પૂછ્યું: ‘પપ્પા, પંખી કેમ ઊડી શકે?’
બેટા, તારી બૅગમાં
મારો દેશ મહાન છે — અહીં નદીને મા કહીએ,
મારા પગમાં કાંટો વાગ્યો ત્યારે બાપુએ
સૂરજનું છેલ્લું કિરણ ક્યાં જઈને બેસે છે, ખબર છે?
દીકરો અંગ્રેજી નિશાળેથી આવ્યો
પચાસ વરસ પહેલાં આ જ ઓરડામાં
દાદીમા જીવનભરમાં
રસ્તાની વચ્ચે એક પથ્થર પડ્યો હતો.
બજારમાં કોઈ સ્ત્રીની સાડીનો પાલવ
પાડોશીના ઘરમાં રાતે ઝઘડો થયો,
કાલે સપનામાં હું મને મળ્યો —
શિયાળાની સાંજે સૂરજ
સોસાયટીના ઝાંપે રોજ સવારે એક લારી આવે છે.
મારા ટેબલ પર કાચનું એક પેપરવેઇટ છે.
પહાડે એને ખોળામાં ઉછેરી, ઝરણાંએ ગીત શીખવ્યાં,
રવિવારે ઘરમાં સૌને રજા હોય છે.
તારો વિચાર કરતાં કરતાં આંખ મળી ગઈ.
છવ્વીસમી જાન્યુઆરીની સવારે શાળાનાં બાળકો
ચાલ જીવ, હવે બસ.
ચૈત્રી પૂનમની રાત હતી. ગામ આખું
અમારા લગ્નમાં ગોરમહારાજે
ગુલાબ જાણે છે
દાદીને ઉંબરો બતાવવામાં આવ્યો હતો:
રાત્રે નદીની છાતી પર
ખોળામાં રોટલી હતી, ને માથે તારા.
દરિયાએ એક ટીપાને
મારી પાસે એક રોટલો હતો,
દિવસે સૂરજ
ગોકળગાય પોતાનું ઘર
દીકરાએ પૂછ્યું: ‘પપ્પા, આકાશ કેમ ભૂરું છે?’
વીસ વર્ષે મારા શહેરમાં પાછો આવ્યો.
અરે, કોઈ તો આ ઘડિયાળને કહો
મૃત્યુનું કારણ: ભૂખ.
એક મિત્ર મારી દરેક વાતમાં
કેટલાય દિવસથી બીજને થતું હતું:
ભાઈ પરદેશ ગયો એ પહેલાં
છેલ્લી વાર આપણે મળ્યાં ત્યારે બહાર વરસાદ હતો,