બીજ

કેટલાય દિવસથી
બીજને થતું હતું:
આ માટીના અંધારામાં
કોઈ મને જોતું નથી,
કોઈ મારું નામ પણ લેતું નથી.

એણે ફરિયાદ કરી,
પણ માટીએ કંઈ કહ્યું નહીં;
બસ, થોડું ભીનું થઈને
એને વધારે ભીંસીને પકડી રાખ્યું.

એક સવારે
બીજે કાન ફાડીને સાંભળ્યું —
ઉપર કોઈ બાળક બોલતું હતું:
‘મા, જો તો!
અહીં એક લીલું પાંદડું ઊગ્યું!’

બીજ ત્યારે સમજ્યું,
પોતાને જોવા
પહેલાં ખોવાઈ જવું પડે છે.

– પરાગ રતનપરા