આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૬૨ / ૧૦૬
આંસુ મીઠું લાગશે, જો દોસ્ત સારો હોય તો, ભાર પણ હળવો થશે, જો સાથ તારો હોય તો.
દરિયાકાંઠે રેતીમાં
આભે ચડિયું મેઘધનુષ, ભઈલા, જોવા ચાલો રે, સાત રંગનો હીંચકો બાંધી, ઝૂલવા ચાલો રે.
ન માગું કશું, આ નિરાલી ફકીરી, ઉઘાડી હથેળી, ખુશાલી ફકીરી.
આયખું આખું ય જાણે એક લાંબો થાક છે, હું ફરું છું ગોળ ગોળે, જિંદગી એ ચાક છે;
નાનું સપનું રે, મારું નાનું સપનું, આંખને ખૂણે સમાય એવું, તોય આભથી ય લાંબું.
ન કારણ હતું, ને રડાયું અમસ્તું, ઘડીભર પછી ત્યાં હસાયું અમસ્તું.
એક જ જિંદગી છે, એણે કહ્યું,
ઘર, ગલી, ને ગામ, ને સંસાર આખું ફોનમાં, પ્રેમને પણ પાસવર્ડે બંધ રાખું ફોનમાં.
ચૌદ વર્ષની હતી ત્યારે કૂવે પાણી ભરવા જતાં
ભીંત પર બા ને પિતાની સાથ છાયા ફ્રેમમાં, હાર સુક્કો, ધૂળ થોડી, શાંત કાયા ફ્રેમમાં.
તને રાણી કહું રે, મારી રાણી કહું, ભલે મહેલ નથી, તોય રાણી કહું.
જ્યારે તું દૂર હતી ત્યારે ફોનનું બિલ
મન અને હું બેઉ કરતા રોજ વાતો રાતભર, ચાંદ પણ બારી ઉપરથી ગીત ગાતો રાતભર.
શબ્દ તો ખંજર સમા, પણ મૌન ઊંડો ઘાવ છે, ઝાડ પર જાણે કુહાડીનો અચાનક દાવ છે;
વડલો કહે રે મારાં પંખીડાં, ઊડજો ઊંચે આભ, પાછાં વળજો સાંજ પડે તો, એ જ મારો લાભ.
પોળના ઓટા, ગલીમાં કીટલી, મારું નગર, નોરતાંની રાતમાં સૌ ઘૂમતું પ્યારું નગર.
કલ્પી તો જો — એક સવારે
ખેતરે ઊભો ધણી, ને આંખ તાકે આભમાં, એક વાદળ દેખવા સૌ ગામ થાકે આભમાં.
સ્ટેશનના પ્લેટફૉર્મ પર બે ચહેરા.
ભીડથી થાકી, હવે હું ભાગતો તારે શરણ, રાતભર તારા ભજનમાં જાગતો તારે શરણ.
ક્યાં છે કાના, ક્યાં છે કાના, વાંસળી વાગે ને તું ના દેખાય, જમનાને કાંઠે ઊભી રાધા, એનું મનડું ઝૂરી ઝૂરી જાય.
અમારી શેરીમાં એક ખાડો છે.
ધોમ તડકે શિર ઉપર છે એક માનો છાંયડો, સાવ ઝીણો, સાવ મીઠો, તોય છાનો છાંયડો.
ભરબપોરે ગામ આખું જેમ ઊની આગ છે, ઢોર, પંખી, ને બધાંના હોઠ પર જળ-રાગ છે;
પરોઢિયે આવ્યું સપનું, સખી, કહે છે સાચું પડશે, આંખ ખૂલે ને જોઉં તો આંગણે કોઈ પગલું અડશે.
ઘણા ઢોલ, ડી.જે., ફુવારા લગનમાં, પિતા દીકરીના બિચારા લગનમાં.
બાનાં ચશ્માં હજી
૫૬૬૬. વૃક્ષ કાપીને બનાવ્યું બારણું એણે, અને
૫૭૧૭. ભલે ઝૂંપડી, બારણું સાવ ખુલ્લું,
૫૭૫૭. પૂછતા સૌ: ‘ક્યાં રહે છે?’ તો કહું છું: ‘ઓ ભલા,
૫૮૦૮. નદી ક્યાં કદી થાકતી, ઓ સખા,
૫૮૩૮. નદી સૂકી, સરોવર પણ, અને કૂવા થયા ખાલી,
રાતે સૂતાં પહેલાં દીકરીએ એ જ ચોપડી ત્રીજી વાર પકડાવી —
ક્યાં કદી પ્હોંચી શકી છે આ હવા માણસ સુધી, દેવ સૌ પૂજ્યા, ન પ્હોંચી એ દુઆ માણસ સુધી.
ફાટલા આ આયખાના ઘાવને સીવી દઉં, સ્નેહના દોરા વડે સૌ ભાવને સીવી દઉં.
કોઈએ એને જોયો પહેલી વાર આંખ ઉઘાડતા બાળકની
સમયની ચાલ સાથે ચાલવું, એ વાત સાચી છે, ઘડી કાંડે ભલે બાંધી, ઘડી તો તોય કાચી છે;
ઓ ઈશ્વર, તને હું શું ધરું? તારું જ આપેલું તને ધરતાં, મનમાં હું શરમાઉં, હરિ…
નદીના અબોલા કિનારે ઉદાસી, ટકી છે અધૂરા સહારે ઉદાસી.
લીંપણે મ્હેક્યા કરે એ ઓસરીમાં સુખ હતું, રોટલા સાથે મળેલી બાજરીમાં સુખ હતું.
નાની તે ઝૂંપડી ને નાનું રે બારણું, ઊંચો તે સાધુનો સાદ રે, મેં તો ઝૂકીને જોયું ત્યાં આભ રે…
મારી ગુજરાતની માટી રે, એમાં મીઠું, મધ ને માન, એની ધૂળમાં ઊગે ગીત, એની હવામાં ગાંધીનું ગાન.
મારા ભીતરના ઓરડે અંધારું, કોઈ દીવો મૂકી જાજો રે, હું મને જ ભાળી ના શકું, કોઈ મારું નામ ગાજો રે.
અમે ઘેટાં છીએ. અમને ઉઠાડવામાં વાર લાગે,
રાત ઘેરી છે, છતાં એ એક તણખો બસ થશે, પાનખરની ડાળ પર નાનો ય ટહુકો બસ થશે.
આંગણે પંખી તણું કૂંડું ભરેલું રાખજે, રાતના પણ દ્વાર થોડું તો ખુલેલું રાખજે.
પિયરના ઓરડે હું, જીવ મારો તો ફરે ઝોકે, નયનમાં ધૂળ ઊડે, ધણ બધું આ જ્યાં ચરે ઝોકે.
એ બંગલામાં સાત બાથરૂમ છે,
બાપુની રાખ નર્મદામાં પધરાવી આવ્યો.