છૂટા શેર ૫૮૦૮–૫૮૩૭

૫૮૦૮.
નદી ક્યાં કદી થાકતી, ઓ સખા,
વહેતી રહે, તો મળે સિંધુ પણ.

૫૮૦૯.
ઘડી બે ઘડી બેસ મારી કને,
પછી આયખું સાવ ટૂંકું પડે.

૫૮૧૦.
નથી કાગડા પણ હવે ગામમાં,
હવે ના પધારે પરોણા કદી.

૫૮૧૧.
તમે ચાંદ માગ્યો હતો, ને અમે
હથેળી ઉપર આભ મૂક્યું, સખી.

૫૮૧૨.
નગરમાં ધુમાડો, ઘણી ભીડ છે,
છતાં કોઈ ના ઓળખે કોઈને.

૫૮૧૩.
સલાહો પિતાની કડક લાગતી,
હવે એ જ મીઠી ઘણી સાંભરે.

૫૮૧૪.
પરાગે ન રાખી કશી માલિકી,
હવા લઈ જશે ત્યાં જશે એ વસી.

૫૮૧૫.
ગઝલ શું? જરા દર્દ, થોડો નશો,
તમારી ગલીનો જરા સાદ, બસ.

૫૮૧૬.
ઘણાં ઘર નવાં, પણ પુરાણી ગલી,
ગલીમાં હજી બાળપણ દોડતું.

૫૮૧૭.
તમે દૂર બેઠાં, છતાં પાસ છો,
નયનમાં વસો છો, હ્રદયમાં રહો.

૫૮૧૮.
કદી આંસુ પણ ગીત ગાતાં રહે,
ખુશીમાં ય છલકે, વ્યથામાં ય પણ.

૫૮૧૯.
હતા ચાર બેટા, હતી એક મા,
છતાં વાસ એનો થયો આશ્રમે.

૫૮૨૦.
તમે સાથ છોડ્યો, પછી રાતભર
ન દીવો, ન તારો, ન ઝાકળ ઝરે.

૫૮૨૧.
કશું યાદ આવ્યું, ઝરી આંખ ત્યાં,
ખબર ના પડી, શું હતું યાદમાં.

૫૮૨૨.
હવામાં ચગે છે પતંગો ઘણી,
અમારી જ કાપી પ્રથમ પેચમાં.

૫૮૨૩.
સમય તો નદી છે, વહી જાય છે,
અમે કાંકરા જેમ પડિયા તટે.

૫૮૨૪.
સભામાં ભલે ભાષણો હું કરું,
ઘરે માત્ર ‘હાજી’ કહું છું, ભલા.

૫૮૨૫.
પરાગે ગઝલમાં વસાવ્યું ભવન,
ન ઈંટો, ન ચૂનો, ન પથ્થર કશો.

૫૮૨૬.
હતો એક માળો છજે કાચનો,
ગયાં બાળ ઊડી, છજું એકલું.

૫૮૨૭.
નથી ધન, નથી નામ, ના મ્હેલ છે,
નિરાંતે છતાં ઊંઘ આવે મને.

૫૮૨૮.
પરાગે ભરી મ્હેક એ ફૂલમાં,
છતાં નામ તો ફૂલનું થઈ ગયું.

૫૮૨૯.
હસે હોઠ, તો સૌ કહે: ‘છે સુખી’,
નયનનું ઝરણ કોઈ ના ભાળતું.

૫૮૩૦.
પિતા એક વડલો, અમે ડાળ સૌ,
અમે ઝૂલતાં, એ ખમી ઝાપટાં.

૫૮૩૧.
કિનારે ઢળી સાંજ, ને તું નથી,
હવામાં હજી ગંધ તારી રહી.

૫૮૩૨.
મતો માગવા હાથ જોડ્યા હતા,
હવે એ જ હાથે ઉગામી છડી.

૫૮૩૩.
તમે મેઘ થઈને જરા આવજો,
ધરાની તરસને બુઝાવી જજો.

૫૮૩૪.
હતી વારતામાં પરી, રાક્ષસો,
હવે સ્ક્રીનનાં ભૂત ભરખે બધું.

૫૮૩૫.
ઘણી વાર હાર્યો, ફરી ઊઠિયો,
પડી ઠેસ, તો ચાલ શીખી ગયો.

૫૮૩૬.
તમે ચાંદની થઈ ઝરો આંગણે,
અમે ઝાકળે ઝળહળીશું, સખી.

૫૮૩૭.
પરાગે લખી ફૂલની વારતા,
હવા વાંચતી રોજ એ પ્રેમથી.

– પરાગ રતનપરા