આ ટેગ સાથે 526 લેખ · પાનું ૫ / ૧૧
લગનમાં બુફે ગોઠવ્યું રે, ડિશ લઈ ઊભું ગામ, પહેલાં પનીર પર ત્રાટકે, પછી દાળનું ના લે નામ!
ના વિચારો, ના તપાસો, વાત આગળ મોકલો, સુપ્રભાતે ફૂલ, ને શુભરાત આગળ મોકલો.
આ વર્ષનો ‘શ્રેષ્ઠ કવિ’ પુરસ્કાર એને મળ્યો,
ટીપણું ખોલી કહે છે: ‘સાતમે ઘર શનિ નડે, જન્મ ટાણે સૂર્ય વાંકો, એટલે તો રવિ નડે.’
મારો દેશ મહાન છે — અહીં નદીને મા કહીએ,
ગાંધીબાપુ, નોટ ઉપર તમે હસતા કેમ રહો છો? લાંચ-રુશવતમાં ફરતા, તોયે ચૂપ કેમ સહો છો?
ભાવ બોલો, સ્ટૉલ પર તો મિત્રતા વેચાય છે, ચોકમાં ઊભી, ઉઘાડી સભ્યતા વેચાય છે.
રસ્તાની વચ્ચે એક પથ્થર પડ્યો હતો.
અર્થ સમજો કે ન સમજો, તોય બોલો વાહ વાહ, ઊંઘ આવે મંચ સામે, તોય ડોલો વાહ વાહ.
રથ ગયો, આ કાર આવી, સારથી હે કેશવા, જામ ને ખાડા વટાવી પારથી હે કેશવા.
રોજ છત્રી લઈ ફરે, આકાશ કોરુંધાક છે, ભીંજવાની બીક એની જિંદગીનો થાક છે;
ઘરે જેનું નથી ચાલ્યું, સમજદારી ભણાવે છે, બદલતો પક્ષ દર વર્ષે, વફાદારી ભણાવે છે.
સેલ લાગ્યું ભાઈ, સેલ લાગ્યું, આખા નગરમાં સેલ, અડધા ભાવે સઘળું વેચે, ઈમાન, ધરમ ને મેલ.
મંચ પર નાયક મરી ગ્યો, લાશ, તાળીઓ પડી, આંસુ લૂછ્યાં, ને પછી ઉલ્લાસ, તાળીઓ પડી.
તિરંગો આભમાં ઊડે, કહે: શાસન પ્રજાનું છે, ઘણું લાંબું, ઘણું ઊંચું, ઘણું ભાષણ પ્રજાનું છે.
મારે ડિજિટલ થાવું છે, ભાઈ, મારે ડિજિટલ થાવું, ખાવા પહેલાં ફોટો પાડું, પછી ઠંડું ખાવું.
બારણું સામે જ છે, પણ દસ વરસથી બંધ છે, ફેસબુકમાં પણ અમારો ત્યાં જ તો સંબંધ છે;
મારા ફ્લૅટમાં સુખની નળી, ભાઈ, ટપ ટપ ટપકે, લિફ્ટ અટકે, લાઇટ જાય, ને મેઇન્ટેનન્સ ઝબકે.
કામ છે ત્યાં સુધી કામનો પ્રેમ છે, નામ ઊંચું થતાં નામનો પ્રેમ છે.
વડલે ખોલી ઑફિસ, એમાં ઘુવડ થયા સાહેબ, ચકલી ઊભી અરજી લઈને, ‘માળો બાંધવો છે, જનાબ!’
શાલ શ્રીફળ ને છબી, બસ નામનું સન્માન છે, હું જ વક્તા, હું પ્રમુખ, ને ગામનું સન્માન છે!
આ જમાનો રોજ બોલે છે, વફા અફવા હતી, ને પુજારી પણ કહે છાનું, ખુદા અફવા હતી.
આજ તો ફુરસદ નથી, બસ, લ્યો, હસીશું કાલથી, ગામ જઈ, ઘરડાં થયેલાંને મળીશું કાલથી.
મખમલી ગાદી ઉપરથી ત્યાગની વાતો કરે, ઝૂંપડાં બાળી ગયા જે, આગની વાતો કરે;
દર્દી: લોકશાહી. ઉંમર: પંચોતેરથી વધુ.
તમે સાવ જૂના, બનો ‘કૂલ’ ડૅડી, મને જોઈએ છે નવી ‘સ્કૂલ’, ડૅડી.
સૌ સવારે નીકળે ને ડૉલરોની દોટ છે, ને બપોરે ભૂખ ભૂલી નંબરોની દોટ છે.
શોક છે, આંસુ છે, લાગણી પોસ્ટ છે, જન્મદિન, લગ્નની ઉજવણી પોસ્ટ છે.
ભાષણે નેતા બિરાજ્યા, શ્વેત કપડાં ઊજળાં, મેલ મનમાં, પણ સભામાં ખૂબ મુખડાં ઊજળાં.
બાપુ, તમારી તસવીર
ઈશ્વરે માણસ બનાવ્યો, પ્રેમની દઈ લાગણી, માણસે ઘડ્યા ખુદા ને ભીંત ધર્મોની ચણી;
સોસાયટીની મીટિંગ ભરાણી, એજન્ડા એક જ ઝાડ, પાંદડાં ખરે ને ગાડી બગડે — કાપો એને, પાડ!
નદી સુકાય કે જંગલ કપાય, અમને શું? ભાઈ, અમને શું? બારી બંધ ને એસી ચાલુ, ટીવીમાં ચાલે સિરિયલ શું!
ઘર નવું લીધું અમે, ને તોરણો બાંધ્યાં ઘણાં, સાથિયા, દીવા, ભજન ને મા તણાં ઓવારણાં;
સાત વાગ્યે ટ્રેન પકડી, દોડવું આ રોજનું, સાંજ પડતાં થાકથી તન તોડવું આ રોજનું.
માતૃભાષા બોલતાં શરમાય છે ગુજરાતમાં, ‘થેંક્યુ’ ‘સૉરી’માં બધું અટવાય છે ગુજરાતમાં.
ભાઈ, ધરમની ખૂલી છે દુકાન રે, ફી ભરો ને પામો ભગવાન રે.
આ દેશમાં વરસાદે પણ અરજી કરવી પડે છે.
ફ્લૅટ, ટીવી, ફ્રીજ, ને આ કાર છે હપ્તા ઉપર, સાથ સાતે જન્મનો? ના, પ્યાર છે હપ્તા ઉપર.
નમે છે હાથ જોડી સૌ ગલીએ, ચૂંટણી આવી, ગરીબોની ગલીમાં લાઇટો ને ઉજવણી આવી.
સરકારી ફૉર્મ આવ્યું: ‘તમારી સંપત્તિ જાહેર કરો.’
શેઠે તિલક તાણ્યું કપાળ ભરીને —
ફોનમાં આખું જગત ને એક ન્યારું જ્ઞાન છે, સૂર્ય ઊગે, ફૂલ સાથે રોજ સારું જ્ઞાન છે.
ઘંટ વગાડું, ઝાલર ઠોકું, ભગવાનને ઊંઘ ન આવે, ભક્તો આવે, રૂપિયા લાવે, તોય ભૂખ ન ભાગે, રે ભાવે.
મંચ પરથી સંત બોલ્યા: ‘ફી ભરીને ખુશ રહો, મોહ-માયા છોડવા સૌ ધન ધરીને ખુશ રહો.’
હવે ચૂંટણી છે, ઉજાણી મફતમાં, સપન વેચતા, ને કહાણી મફતમાં.
ભાષણોનો ધોધ ને સૌ હાર-માળા મંચ પર, ને પ્રમુખની બાજુમાં બેઠેલ સાળા મંચ પર.
ડ્રૉઇંગ રૂમમાં પ્લાસ્ટિકનાં ગુલાબ છે —
મળે સૌ જગાએ મજાની સલાહ, જરા છીંક ખાધી, દવાની સલાહ.
મીટિંગ થઈ, ઝઘડા થયા, આ છે ખરી સોસાયટી, ચા પી અને ગપ્પાં કરી, ઘર ગઈ ફરી સોસાયટી.