કુલ ૨૦૨૨ લેખ · પાનું ૩૭ / ૪૧
મને બીક લાગે, ભમું છું કિનારે, સદા છીપલાંથી રમું છું કિનારે.
કાગળોમાં શું લખું? લે, એક પીંછું મોકલું, ને ઉદાસી હોય તો આખું ય ઝરણું મોકલું.
કામ ના હો તોય અમથું આમ પણ મળતા રહો, દૂધમાં સાકર સમા, સંબંધમાં ભળતા રહો.
બર્ગરોની ભીડમાં ક્યાં શોધ તાજાં ઢોકળાં? બા કને ખાતાં હતાં જે, યાદ ખાટાં ઢોકળાં.
છરા, ભાલા, બળેલી બસ, હવે લોહી, દયા છે ક્યાં? ધરમના નામ પર માર્યા, કહો એનો ખુદા છે ક્યાં?
નથી કોઈ સુણતું, કહું હું સ્વયંને, જગત ના સહે તો સહું હું સ્વયંને.
પાન પર તડકો, પવન, વરસાદ, પણ ઘર મૂળમાં, આભ ડાળે, ને નદી ને ગામ-પાદર મૂળમાં.
પટારો ખોલતાં જોયું, વસે છે ગામ સાડીમાં, ભરતકામે લખેલું બાપુનું છે નામ સાડીમાં.
રૂબરૂ મીઠા, ઝરે છે ઝેર-ડોળા સ્ક્રીનમાં, એકલા ડરપોક સૌ, પણ થાય ટોળાં સ્ક્રીનમાં.
રાજ ના, વૈભવ ન માગું, બસ સરળતા આપજો, હાથ ખાલી હો ભલે, પણ ચિત્ત-સમતા આપજો.
મેઘ આવ્યો ઢોલ લઈને, આંગણું ભીનું થયું, વીજ ઝબકી, ને પછી તો બારણું ભીનું થયું.
વાદળોની પાઘ બાંધી, આભનું ઊંચું શિખર, સાંજ ઢળતાં મૌન ઓઢી થાય છે મૂંગું શિખર.
ભલે ખાલી હતું ખિસ્સું, કદી નાણું નથી માગ્યું, હતી ભૂખી ઘણી રાતો, છતાં ભાણું નથી માગ્યું.
સાંજના ઝૂલે ગવાયાં, એ જ ગીતો ભૂલવું? નામ તારું, નામ મારું, એ જ ભીંતો ભૂલવું?
થાકતો, હાંફી જતો હું ત્યાં જ ઠર્યો તુજ મહીં, તું નદી, હું પાંદડું, બસ એમ તર્યો તુજ મહીં.
દર્દમાં પાસે રહે, એવી દવા છે ભાઈબંધ, હાથ મૂકે શીશ પર, તે તો દુઆ છે ભાઈબંધ.
સાંજ ઢળતી ઉંમરે પણ સાવ રમતાં આપણે, એકબીજાને હજી પણ ખૂબ ગમતાં આપણે.
મધ ઘણું ચાખ્યું, હવે તો સ્હેજ ખારું જોઈએ, સૂર્ય સૌને જોઈએ, મારે ય ન્યારું જોઈએ.
ન દોડું, હવે તો ફરું છું નિરાંતે, ન તૃષ્ણા, હવે હું તરું છું નિરાંતે.
કિનારે હતું ઘર, ગયું તો ગયું, નદીમાં જ ખેતર ગયું તો ગયું.
રાતભર એ એકલો ઊભો કિનારે ઝળહળે, વાટ ભૂલ્યાં નાવ માટે એ મિનારે ઝળહળે.
ઓટલા, ચોપાટ, હુક્કો, ગામ વડના છાંયડે, ખાટલે ડોસા કરે આરામ વડના છાંયડે.
ભલે આપ આવો, સવારે પધારો, જમી લો, પછી ઘર ઉતારે પધારો.
તજે જે બધું, એ જ માણસ ખરો, બળે રાતભર, એ જ ફાનસ ખરો.
ન યાદોનો, ન ચિંતાનો, જગત નાનું, હતું બચપણ, હથેળીમાં સમાતું'તું ગગન, છાનું હતું બચપણ.
તું પ્રથમ નિઃશ્વાસ લે, ને ત્યાં કળી છે શ્વાસમાં, તું ફરી નિઃશ્વાસ લે, તો વીજળી છે શ્વાસમાં.
રોજ રાતે એક પીડા, ત્યાં ફરી કોરે મને, ના કશું કારણ, છતાં એ તો ખરી કોરે મને.
ઘાવ રૂઝાયા, છતાં એ વાત ભૂલાતી નથી, ચાંદની જેવી હતી, એ રાત ભૂલાતી નથી.
છુપાવું ભલે, પણ બતાડે અરીસો, સવારે મને નિત જગાડે અરીસો.
ગોદ માની, હૂંફ એની, ક્યાં સમાયું શબ્દમાં? ફૂલ પર ઝાકળ સવારે, ક્યાં ઝિલાયું શબ્દમાં?
તને પામ્યો, હવે ચારે ય તીરથ-ધામ, શું માગું? મુખે બસ રોજ લેવું એક તારું નામ, શું માગું?
કપાયું વૃક્ષ આખું ને પછી તો બસ મળી ખુરશી, હતા માળા, હતા ટહુકા, બધું એ તો ગળી ખુરશી.
લાખ મુખ ને લાખ મ્હોરાં, આપ ખોયો ભીડમાં, કોણ સાચું, કોણ ખોટું, એ જ રોયો ભીડમાં.
રોજ ઝંખું છું તને, આવી તરસનું નામ શું? તું મળે ના, તોય જોઉં, એ દરસનું નામ શું?
હે ખુદા, આ ઝોળમાં તું એક કાણું રાખજે, હું ફરી આવું ફરી, એવું જ ટાણું રાખજે.
ઢળે છે સાંજ ધીમેથી, અમે ઢળતાં નથી શીખ્યા, બળે છે દીવડો મૂંગો, અમે બળતાં નથી શીખ્યા.
ભીડ તો નીચે રહી, હું એકલો ઊંચાઈ પર, સૂર્ય દેખાતો હતો ત્યાં ધૂંધળો ઊંચાઈ પર.
વસી તું નયનમાં, નથી ફ્રેમમાં, રહી તું પવનમાં, નથી ફ્રેમમાં.
એ ફકીરી ગીત એવું ગાય છે ઇચ્છા વગર, જેમ વગડે વાયરો પણ વાય છે ઇચ્છા વગર.
ફ્લેટમાં આવ્યા અમે ને આંગણું છોડી ગયું, લીમડો ઝૂલ્યો નહીં ને પારણું છોડી ગયું.
એ જ સાથી, એ જ દુશ્મન, કામનો આ ફોન છે, રાતભર જાગી અમે, આરામનો આ ફોન છે!
સાત તાળાં ને તિજોરી બંગલે, પણ ઊંઘ છે? રેશમી ગાદી બિછાવી મખમલે, પણ ઊંઘ છે?
દર્દ એવાં પી ગયો કે વેદના પણ ક્યાં બચી? હાથ જોડું, હોઠ ખોલું, પ્રાર્થના પણ ક્યાં બચી?
ચા ઠરી ગઈ, સાંજ ઢળતી, બેસ થોડી વાત કર, આંખમાં જો તો ખરી, આ ફોન છોડી વાત કર.
ડાળ ડાળે આજ પત્રો, ગીત લાવી આ વસંત, તોરણો થઈ બારણે, ઘર-ઘર સજાવી આ વસંત.
ડેમ આવ્યો, ગામ ડૂબ્યું, ખોરડું પણ જળ તળે, ગીત બાનું, ચૂલ, ઘંટી, ઓરડું પણ જળ તળે.
ન ઘર કે ન દર, આ સવારી નિરાંતે, ધરા પર બિછાવી પથારી નિરાંતે.
આવવું હો તો સખી તું ગીત થઈને આવજે, હોઠ પર થીજી ગયેલી પ્રીત થઈને આવજે.
કાલ ઊઠીને બજારે વેચશે ભગવાનને, પાવતીના ભાવથી સૌ તોલશે ભગવાનને.
પત્ર જૂનો ખોલતાં ત્યાં સાદ જીવે છે અહીં, પાનની પીળાશમાં પણ યાદ જીવે છે અહીં.