કુલ ૫૪૦૭ લેખ · પાનું ૨૬ / ૧૦૯
બા ગયાં, ને મૌનથી આ ઓરડો ગુંજ્યા કરે, રામ-માળાના મણે આ ખોરડો ગુંજ્યા કરે.
ગગન ખોલી, ઘટા ઘેરી, ધરા પર આ કૃપા વરસે, તરસતા જીવ પર જાણે ઉપરથી મા-દયા વરસે.
ચાલ જીવ, હવે બસ.
મારે ડિજિટલ થાવું છે, ભાઈ, મારે ડિજિટલ થાવું, ખાવા પહેલાં ફોટો પાડું, પછી ઠંડું ખાવું.
ચૈત્રી પૂનમની રાત હતી. ગામ આખું
અમારા લગ્નમાં ગોરમહારાજે
તમારા વિણ ભરેલી થાળનું ભાણું અધૂરું છે, તિજોરી સાત તાળાંની, છતાં નાણું અધૂરું છે.
પહેલી ઉત્તરાયણ સાસરે, ને ધાબે ઊભી હું એકલી, આભમાં પતંગો ઊડે, ને મારી આંખે પિયરની ઢેલડી.
ગુલાબ જાણે છે
ડમરુ ડમડમ વાગે, ભોલે, ડમરુ ડમડમ વાગે, તારા તાંડવની તાલે આખું બ્રહ્માંડ જાગે.
ગામને પાદર સરોવર સોહે, જાણે આભનો અરીસો, પનિહારીનાં બેડાં ઝૂલે, ને કમળ કરે ઈશારો.
કાલ ગમતું, એ જ ખૂંચે આજ, સમજાતું નથી, રોજની આ દોડ કોના કાજ? સમજાતું નથી;
દાદીને ઉંબરો બતાવવામાં આવ્યો હતો:
ના દરશ, ના વાત, બસ ઝીણો ઇશારો દે મને, ડૂબતો છું, તું જરા આવી કિનારો દે મને.
બારણું સામે જ છે, પણ દસ વરસથી બંધ છે, ફેસબુકમાં પણ અમારો ત્યાં જ તો સંબંધ છે;
મારા ફ્લૅટમાં સુખની નળી, ભાઈ, ટપ ટપ ટપકે, લિફ્ટ અટકે, લાઇટ જાય, ને મેઇન્ટેનન્સ ઝબકે.
રાત્રે નદીની છાતી પર
મેઘધનુષ ઊગ્યું આંગણે, ને મોર ટહુક્યા વાડે, બધું ય આવ્યું, પણ તું ના આવે, એ કેમ ચાલે, સાજન?
હોઠ પર હાસ્યો રમે, ને ભીતરે દેખાય ના, દીપ ઝળહળ, તોરણો પણ, ઉંબરે દેખાય ના.
એક તક આપી દે મને, હું તારા ભીતરે વસી જાઉં, તારી આંખે ઝાકળ થઈને, તારા હોઠે હસી જાઉં.
તટે ના મળે એ રવાની મજા, ફરી ક્યાં મળે છે જવાની મજા?
ખોળામાં રોટલી હતી, ને માથે તારા.
ઘોર અંધારે ય પંખીએ ક્ષણે ગાયું હતું, પ્યાસથી ફાટેલ હોઠે પણ રણે ગાયું હતું.
ઘટ ઘટમાં તું બેઠો, સાધો, ઘટ ઘટમાં તું બેઠો, મંદિર-મસ્જિદ ફરતો રહ્યો, ને ના ભીતરમાં પેઠો.
ગામની વહુઆરુ રોજે ડુંગરે પાણી ભરે, ને નવોઢા આંસુ લૂછી સાસરે પાણી ભરે.
ના કદી માગ્યું, ન ફરિયાદો કરી ઈશ્વર કને, તોય વરસે છે કૃપા એની હૃદયના આ વને;
ઘણું ના હતું, તોય થાળી સજાવી, ગયાં ફૂલ, પાને ય ડાળી સજાવી.
ક્યાં ગયું એ રૂપ, અરીસા, ક્યાં ગયું એ રૂપ? તું તો એનો એ જ ઊભો, હું જ થઈ છું ચૂપ.
શબ્દ તો છે તીર, સજની, શબ્દ તો છે ફૂલ, છૂટ્યા પછી પાછા ન વળે, એ જ જગની ભૂલ.
દરિયાએ એક ટીપાને
છોડ રે મનવા, દુનિયાદારી, આ તો ઠગની બજારી, માથે મુગટ, ને પગમાં બેડી, એવી છે આ યારી.
મારી પાસે એક રોટલો હતો,
દાદીમા કહે વાર્તા, ને આભમાં તારા ઝબકે, રાજાની કુંવરીની વાતે આંખો ધીમે ઝબકે.
આ નભ નમ્યું તે શ્યામ, ને ધરતી ઝૂકી તે રાધા, વચ્ચે વરસે જે ઝરમર, એ પ્રેમની અમરત-ગાથા.
દિવસે સૂરજ
ના રડું છું, ના હસું છું, આજ મન એવું ઉદાસ, જેમ સૂકા ઝાડ પર ના પાંદડું, ના કોઈ પ્યાસ;
જીવ રે! તું કિયે ઘેર કરીશ જઈ વાસો? કાયાની કોટડી ઢીલી પડી, હવે શેનો ભરોસો?
ભીંજતી આંખો છુપાવે, એ જ તો બસ બાપ છે, રોશનીમાં ઘર હસે, પાછળ બળેલો તાપ છે.
સહી સો સિતમ, તોય હસતી હજી પણ, ઘરે દીવડો થઈ ય બળતી હજી પણ.
કામ છે ત્યાં સુધી કામનો પ્રેમ છે, નામ ઊંચું થતાં નામનો પ્રેમ છે.
હું ભલે ભૂલું તને, પણ લાજ મારી રાખજે, આવતાં મોડું થશે, તું એક બારી રાખજે.
નાચતી મીરાં ગલીમાં, એ જ ઘેલી બંદગી, ભેદ વિણ સૌ પર પડે, એ મેઘ-હેલી બંદગી.
આ છે મારો દેશ, ભાઈ, આ છે મારો દેશ, અલગ અલગ બોલી-ભાષા, ને અલગ અલગ વેશ.
સ્વપ્ન જોતાં જિંદગી ગઈ, જાગતાં મોડું થયું, બાપુની માફી હતી, પણ માગતાં મોડું થયું.
ઉંમરે ધીમે રહીને દર્પણે ઝાંખો થયો, ઘર જ મારું, પણ હવે હું આંગણે ઝાંખો થયો.
ગોકળગાય પોતાનું ઘર
કદી ફૂલથી ઘાવ, એવું બને, નદી ને છતાં પ્યાસ, એવું બને.
રણ વચોવચ ઝાંઝવાંના આ નજારા છેતરે, ચૂંટણી ટાણે બધાને જોર-નારા છેતરે.
ગઝલની રાત છે આજે, પિયાલી દે ફરી સાકી, હજી તો ચાંદ ઊગ્યો છે, ન જા છોડી જરી સાકી.
દીકરાએ પૂછ્યું: ‘પપ્પા, આકાશ કેમ ભૂરું છે?’