આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૮૭ / ૧૦૬
સાંઈ, મારે આંગણ આવો, ખાલી ખોરડું ઝૂરે, તમ વિણ મારો તંબૂરો પણ સૂનો સૂનો સૂરે.
શ્વાસ લઉં તો ખાંસી આવે, ખાંસું તો શ્વાસ જાય, આ શહેરની હવામાં, ભઈલા, ધુમાડા પીરસાય.
નમે છે લતાઓ તમારા જ માટે, વહે છે હવાઓ તમારા જ માટે.
એક વાર તું ‘હા’ કહી દે, તો ચાંદો ઊતરે આંગણે, તારલિયાની ઓઢણી ઓઢી હું નાચું રે પાંપણે.
શબ્દો બધા તીખા થયા, કોની સરાણે છે, જુઓ! તીરો બધાં તાકેલ છે, ને તું નિશાણે છે, જુઓ.
ધરા ખેડી, પસીનો દઈ, પછી દાણું હથેળીમાં, હિસાબે શેઠના ખાતે, હવે કાણું હથેળીમાં.
ચોરપગલે આવે તારી યાદ, રે સાજન, ને ઓશીકે વરસે આખો વરસાદ, રે સાજન.
હતું બચપણ, હતા ટહુકા, હતો એ મોર ખિસ્સામાં, ચમકતી સાંજ, ને મીઠી ગુલાબી ભોર ખિસ્સામાં.
જિંદગી કાચના દોરના આશરે, રાતનાં સ્વપ્ન સૌ ભોરના આશરે.
ન તણખો, ન દીવો, ન જ્વાળા કશે, તમારી નજરથી બળું છું બધે;
નહીં, એ તમાશો ફરીથી નહીં, વિરહનો દિલાસો ફરીથી નહીં.
સુખ તો મહેમાન, ભઈ, બે ઘડી આવે ને જાય, દુઃખ તો ઘરનું માણસ, રોજ ચૂલે બેસી ખાય.
નવું ઘર લીધું, ને જૂનું ઘર મનમાંથી ના જાય, ચાવી ખિસ્સે નવી, ને હાથ જૂની સાંકળે જ જાય.
આવજો, બેસો ઘડી, આ ઓરડે તાળું નથી, દિલ સમું ખુલ્લું અમારું, ખોરડે તાળું નથી.
નગારાં ગાજતાં મેળે, જરા આ ઢોલ માણી લે, પવન ડોલે, ધરા ઝૂમે, ખડો આ મોલ માણી લે.
કાર ઍસીમાં ફરે ને ત્યાગની વાતો કરે, ઝૂંપડાં બાળી પછી એ આગની વાતો કરે.
ફાઈલ ચાલી ટેબલ ટેબલ, જાત્રા કરવા નીકળી, અરજદારની દાઢી વધી, ફાઈલ હજી ના ઉકલી.
ઇચ્છાનું પતંગિયું ઊડે, હું પકડું ત્યાં છટકે, આંગણથી આંબા લગી, ને આંબાથી ઊડી અટકે.
મોરપીંછની કલમ કરીને, જમનાજળની શાહી, કાગળ લખું રે કાનુડા, તારે દ્વારે મોકલું રાહી.
પાડતું પગલી, છતાં એ આંગળી છોડે નહીં, દ્વારિકાના રાજવી પણ વાંસળી છોડે નહીં.
સરે રેત જેવી જવાની, ફકીરા, રહે બસ સ્મરણની નિશાની, ફકીરા.
ઝાંઝરો તોડી હવે એ પાંખ ઓઢી નીકળી, આંસુઓ લૂછી, નયનમાં આગ આંજી નીકળી;
રૂઝ આવી ના હજી, આ ઘાવને અડકો નહીં, આંખમાં તરતા હજી એ ભાવને અડકો નહીં.
હસીને ઝીલવો પડશે, હૃદયનો ઘાવ છે આ તો, ન મલમો કામ આવે, ના દવાનો ભાવ છે આ તો;
તું મારી સવારની ચા નથી,
ગામની ડોશીનો મોતિયો ઊતર્યો.
ટન ટન ઘંટી વગાડતી, મારી સાઇકલ ચાલી, ગલીએ ગલીએ દોડે, જાણે પવનની વહાલી.
ઉંબર ઓળંગી હું ચાલી, ગામ આખું ઝાંપે, કોઈ આંખ કાઢે, કોઈ હસે, કોઈ હૈયામાં કાંપે.
ચર્ચમાં ક્રૂસ પર ઈસુ
હે ઈશ્વર, મારા ત્રણ ગુના માફ કરજે.
ભરબપોરે ઑફિસે ખુરશી ઉપર સૌ ઊંઘતા, ફાઈલો પર ધૂળ જામી, મચ્છરો સૌ ઘૂમતા;
ધીમે ધીમે બોલ, સજનવા, ભીંતોને પણ કાન, ઘૂંઘટ પાછળ મલકું હું, ને ભૂલું સઘળું ભાન.
કવિતા કેરી જેવી છે.
હતા જે મોભ ઘરના, એમની છે ખાટ ખૂણામાં, હવે તો એ જ ઝાંખો દીવડો, એ વાટ ખૂણામાં.
રાત વીતી, ભોર ઊગી, સંત-વાણી, જાગ, મન, ઝાંઝવાં પાછળ ભમે શું? ઝીલ પાણી, જાગ, મન.
શાળામાં ગણિત ભણ્યો નથી.
આપણે આજે પણ ઝઘડ્યાં. વાત તો નાની હતી —
દાદીમા કહેતાં: ‘અથાણું, ગોદડાં, ને મન —
એરપોર્ટ પર બાએ થેલીમાં મૂક્યાં:
નદી ઊંડી, હલેસાં જીર્ણ, તોયે પાર નક્કી છે, તિમિર ઘેરું ભલે, પણ ખૂલશે એ દ્વાર નક્કી છે.
હું હસું, તો પણ નયનનો ભેદ બોલે આયનો, બંધ મનની ગાંઠને પણ રોજ ખોલે આયનો.
નાનો હતો ત્યારે અંધારાથી ડરતો.
રોટલો, ઓટલો, ને ગરબો, ગુજરાતની ઓળખ ત્રણ, આવો, ભઈ, બેસો ઘડી, આ ખાટલે મીઠું મન.
તારા વગર બધું ચાલે છે.
૮૦૬૬. બારણે ઊભી રહી મા રોજ સાંજે રાહમાં,
૮૦૯૧. ગલી સાવ ખાલી, ઝરૂખો ઉદાસ,
૮૧૧૬. હજી પણ ગામના પાદર ઉપર ઊભો અડીખમ વડ,
૮૧૪૧. લીમડાની ડાળ પર ઝૂલો હતો, બા પણ હતી,
૮૧૬૬. તમારી ગલીમાં, તમારી હવામાં,
૮૧૯૧. આંખો મહીં સપનાં હતાં, હાથે હતી મેંદી, સખી,