છૂટા શેર ૮૦૯૧–૮૧૧૫

૮૦૯૧.
ગલી સાવ ખાલી, ઝરૂખો ઉદાસ,
તમે શું ગયાં, લઈ ગયાં સૌ ઉજાસ.

૮૦૯૨.
નદી પાર કરવા હતી નાવ એક,
હલેસાં હતાં બસ દુઆ માતની.

૮૦૯૩.
મને ઓળખી ના શકે આયનો,
હતો બાળ ત્યારે, હવે ડોસલો.

૮૦૯૪.
તને ભૂલવાને લખી'તી ગઝલ,
ગઝલમાં ફરી તું જ આવી, સખી.

૮૦૯૫.
બધાં ફૂલ ખીલ્યાં, વસંતો હસી,
પરાગે કહી મ્હેકની વારતા.

૮૦૯૬.
બજારે હજી સત્ય વેચાય છે,
ઘરાકો જ ગાયબ, ઘણી છે દુકાન.

૮૦૯૭.
હવે લગ્નમાં કોણ ફેરા જુએ?
બધા ડ્રોન સામે જ ઝૂકી રહે.

૮૦૯૮.
ખરે પાન પીળું, હસીને કહે:
વસંતો તમારી, અમારે વિદાય.

૮૦૯૯.
તમારી ગલીમાં ગયો એક વાર,
પછી મેં મને ક્યાંય જોયો નથી.

૮૧૦૦.
ઢળે સાંજ, ને માવડી ગોખલે
ધરે એક દીવો, બધું ઝળહળે.

૮૧૦૧.
ઘરે બાપ ઊંચો અવાજે લડે,
છતાં રાત પડતાં ઢબૂરે મને.

૮૧૦૨.
બધે ઝાડ કાપી, ઉગાડ્યાં નગર,
હવે છાંયડો પણ ખરીદાય છે.

૮૧૦૩.
નદી જેમ દોડો, ન રોકાવ ક્યાંય,
સમંદર સ્વયં ભેટવા આવશે.

૮૧૦૪.
હતી ઝૂંપડી, ને હતી હૂંફ પણ,
હવે મ્હેલ છે, ને નથી કોઈ ઘર.

૮૧૦૫.
પરાગે ઉડીને ગગન ચૂમિયું,
છતાં ફૂલનો સાથ છોડ્યો નહીં.

૮૧૦૬.
નિશાળે ગયું બાળ ઝૂકી કમર,
ખભે દફતરો, ને ગયું બાળપણ.

૮૧૦૭.
કરી પ્રાર્થના રોજ, પણ ના ફળી,
દુઆમાં હતું માગવાનું ઘણું.

૮૧૦૮.
ઘડી પણ ન થોભ્યા, ન પામ્યા કશે,
હતી દોડ એવી, મુકામો ગયા.

૮૧૦૯.
હતા ચાર બેટા, વિદેશે બધા,
રહી મા અહીં ગામમાં એકલી.

૮૧૧૦.
ખુદા પણ ઘણો થાકતો હોય છે,
નમાઝો, ભજન, ને સતત આરતી!

૮૧૧૧.
વિદેશે હજી ખીચડી ભાવતી,
ભલે ચીઝ ખાતો, હૃદય ગામમાં.

૮૧૧૨.
હજી મેઘ રૂઠ્યો, ધરા છે તરસ,
છતાં ખેડુની આંખ ઝરમર ઝરે.

૮૧૧૩.
હતી આંખ એની, હતો હું નશે,
સુરાલય બિચારું હતું શૂન્ય ત્યાં.

૮૧૧૪.
હજી બાપુજીની ઘડી ચાલતી,
ભલે શ્વાસ એનો થમી ગ્યો હતો.

૮૧૧૫.
પરાગે લખી રેતમાં'તી ગઝલ,
ધુએ છે લહર, યાદ રાખે હવા.

– પરાગ રતનપરા