આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૪૮ / ૧૦૬
૪૪૪૬. શ્રાદ્ધમાં તો ખીર મૂકી કાગડા માટે અમે,
મારી ચૂંદડીમાં ચાંદલિયો ટાંક્યો રે લોલ, એને નણદીએ આંખ્યુંમાં આંક્યો રે લોલ.
ખાલી ઘરમાં ફોન રણક્યો, કોઈ અજાણ્યો સાદ, ‘રોંગ નંબર’ કહી મૂક્યો, તોય વરસી ગયો વરસાદ.
દસ વરસથી અમે એક જ દીવાલની
આ ધરતીનું ઋણ ચૂકવવા ઊઠ રે મારા વીરા, નરસૈંયાની કરતાલ વાગે, વાગે મીરાંના મંજીરા.
સખીરી, મેં તો પવનને કાગળ દીધો, સરનામું પૂછ્યું તો એણે દિશા વિનાનો રસ્તો લીધો.
તમારા લબોની ય મીઠાશ ચાખી, વિદાયે પછી રોજ ખારાશ ચાખી.
ગંધને ચાખી શકું, ચાખી શકું વરસાદને, ટેરવે બેઠેલ ઝાકળના નવા સંવાદને.
ફાનસે જાગી રહી બા, ગોદડી સાંધી હતી, ને પછી મેં એ જ ટાંકે જિંદગી સાંધી હતી.
રાતે બાર વાગ્યે ગલીના નાકે
હવે તો નોટ પર બેઠા, બધે ખિસ્સે હસે ગાંધી, ઉસૂલો તો તિજોરીમાં નથી, તોયે ગમે ગાંધી.
આંસુઓને રોક થોડી વાર, જોવા દે મને, આખરી આ પળ તમારામાં જ ખોવા દે મને;
તું ગયો ને ઓસરીનો હીંચકો સૂનો થયો, સાંજ પડતાં ગાજતો એ ડાયરો સૂનો થયો.
કરી આંખ-કાજળ તને સાચવું, બની પર્ણ-ઝાકળ તને સાચવું.
હાર ખાશું લાખ વેળા, હારથી ઊભા થશું, ભાર વેઠીશું, પછી એ ભારથી ઊભા થશું.
ઓસરીએ ઢાળ્યો છે ખાટલો, આવો, પોરો ખાઓ રે, માટલાનું પાણી ઠંડું, ઘડીક વાતો ગાઓ રે.
નવું વરસ આવ્યું. ભીંત પર નવું કૅલેન્ડર ટાંગવા
ભીડમાં ભીંસાઈ, લટકી, છે ગુજારો ટ્રેનમાં, હાથમાં હેન્ડલ પકડ, બસ એ સહારો ટ્રેનમાં.
થાક લાગે, તો પછી આરામથી લખજે મને, કેટલો થાકી જતો તું કામથી, લખજે મને.
નથી સાકી, નથી પ્યાલો, ભલે બેહાલ મસ્તી છે, ગમે તે હાલ હો, તોયે સદા ખુશહાલ મસ્તી છે.
ચાળીસમા માળની કાચની દીવાલ પર
ચાલ ભાઈબંધ, ટપરીએ ચા પીએ, કટિંગમાં કરીએ ભાગ, કાલની ચિંતા કાલે કરશું, આજે ગાઈએ રાગ.
પ્રેમમાં પડ્યા છો કદી? તો કહો, વાગ્યું કેટલું? ઢીંચણ છોલાયા કે હૈયું, ખિસ્સું ખાલી કેટલું?
તારી કાજળઘેરી કોરમાં મારો દિવસ ખોવાયો, સાંજ પડ્યા પહેલાં મારો સૂરજ ત્યાં સંતાયો.
વીજળી જ્યાં જાય, ત્યાં બા દીવડો લઈ આવતી, કોડિયાના તેજમાં એ વારતા સમજાવતી;
ઝૂલતા’તા બાળપણમાં, હીંચકાનું દોરડું, ને જુવાનીમાં સદાયે વાછડાનું દોરડું.
નદીકાંઠે બેઠો હું તો વહેણ જોયા કરું રે, કોઈ આવે, કોઈ જાય, હું તો મૌન ઓઢી ઠરું રે.
મધરાતે હાઈવે પરના નાનકડા ગામ પાસે
આ નવોઢાનો લજાતો, આ ગુલાબી હાથ છે, આ ભરેલો જામ ઝાલી, ત્યાં શરાબી હાથ છે.
બાની ચંપલ હજી બારણા પાસે
નથી બંધ સંબંધના કોઈ ધાગે, છતાં તું વિના જીવ ક્યાંયે ન લાગે;
રાય ને રંકો બધાયે રાખમાં સરખા થયા, ચીંથરાં ને શાલ, બંને ખાખમાં સરખા થયા.
બસ સ્ટેન્ડ પર એક પાગલ
ભીની ભીની સાંજે, સાજન, અધૂરું શું શું રહી ગયું? ચાની પ્યાલી ઠરી ગઈ, ને ગીત અડધું કહી ગયું.
ગુરુજી, મારું મનડું માંકડું, ડાળે ડાળે કૂદે, બેસાડું તો ઊઠી જાય, ને બાંધું તો ખીલો ખૂંદે.
નર્મદાના ઘાટ પર વહેલી સવારે
સવાર પડે ને ફોન ગુંજે: ‘ગુડ મૉર્નિંગ’નો વરસાદ, ફૂલ, સૂરજ, ચા ને કપ — સૌ ફૉરવર્ડનો પ્રસાદ!
એક સપનું રાતભર બેઠું હતું પાંપણ ઉપર, આંખ ખોલી, ત્યાં જ દરિયો થઈ વહે એ ગાલ પર;
નથી ચિઠ્ઠી, નથી ઘંટી, અને આવી ખરી દોસ્તી, ઉદાસી જોઈ આંખોમાં, હથેળીમાં ભરી દોસ્તી.
વાગવા માટે જ તો આ ઢોલકું પોલું પડે, એકતારે ગાય, તેથી તુંબડું પોલું પડે.
બા, મને આજ તો ભીંજાવા દે, કાગળની હોડીને તરવા દે.
શિયાળાની સવારે તડકો
હૉસ્પિટલની લાઇનમાં સિત્તેર વરસની એક સ્ત્રીએ
કેસૂડો ફૂલ્યો રે વનમાં, ફાગણ લાવ્યો ફાગ, કોઈ લગાડો રંગ, નહીં તો લાગી જાશે આગ!
કંકુનાં પગલાં ભરીને, એક વહુ આવી ઘરે, ઓરડામાં, ઓસરીમાં, જ્યોત ઝળહળતી ઝરે;
હાથ લંબાવું અને કો’ હાથ ઝાલે સાથમાં, ઠોકરો, ખાડા, ચડાણો — કોઈ ચાલે સાથમાં.
બાટલામાં બંધ થઈને આ હવા વેચાણમાં, ને હવાથી જે થયા માંદા, દવા વેચાણમાં.
આજ ના તો કાલ પાછો આવશે, માની લઉં, રોજ મૂકું એક થાળી, ભાવશે, માની લઉં.
છુક છુક કરતી ચાલી રેલ, રમકડાંની રેલ, એન્જિન મારું, ડબ્બા તારા, ચાલો રમીએ ખેલ.
નિશાળો ફૅક્ટરી થઈ ગઈ, બધે ડૉક્ટર બનાવે છે, હતો જે ચિત્રનો રસિયો, ઘસી ટૉપર બનાવે છે.