આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૨૩ / ૧૦૬
કેડીએ કેડીએ થાક્યા પગને, વડલે વિસામો, તડકે તડકે બળતા જીવને છાંયડે વિસામો.
ઘણી શેરી, ઘણા ચોરા, છતાં રસ્તો નથી મળતો, નગરમાં એક પણ માણસ મને હસતો નથી મળતો.
તારો વિચાર કરતાં કરતાં આંખ મળી ગઈ.
સેલ લાગ્યું ભાઈ, સેલ લાગ્યું, આખા નગરમાં સેલ, અડધા ભાવે સઘળું વેચે, ઈમાન, ધરમ ને મેલ.
હોઠ પર છેલ્લો ય શ્વાસે રામનું બસ નામ છે, જિંદગીભર દોડતો’તો, આજ બસ આરામ છે.
ચેતી જા રે મનવા, તારા મનસૂબા છે કાચા, રેતી ઉપર મહેલ ચણે, ને ગણે ઝરૂખા સાચા.
ભલે ચાર લીટી, ભલે સાવ નાનું, ઉઘાડે ઘણાં આભ, મૂંગું ય છાનું;
રોજ માગે ચાંદ, ઝૂરે કેમ મારું મન હજી? છે ભલે ઘરડું થયું તન, ને ઠગારું મન હજી.
ઘણી વેળા અહીં જીવન ખરું જીવન નથી થાતું, હજારો દીપ મંદિરમાં, છતાં દર્શન નથી થાતું.
યાદના ઉજ્જડ પ્રદેશે એક લીલું ઘાસ તું, મોગરાની મ્હેક જેવો શુભ્ર રાત-ઉજાસ તું.
મંચ પર નાયક મરી ગ્યો, લાશ, તાળીઓ પડી, આંસુ લૂછ્યાં, ને પછી ઉલ્લાસ, તાળીઓ પડી.
તિરંગો આભમાં ઊડે, કહે: શાસન પ્રજાનું છે, ઘણું લાંબું, ઘણું ઊંચું, ઘણું ભાષણ પ્રજાનું છે.
ભીંત ભેદી ઘણી, ત્યાં જ આ દ્વાર છે, ખોલતાં ભીતરે ઘોર અંધાર છે.
છવ્વીસમી જાન્યુઆરીની સવારે શાળાનાં બાળકો
નથી પત્ર, બસ યાદ ક્યારેક આવે, હજી ગામથી સાદ ક્યારેક આવે.
ખોબો ભરીને અમે વ્હાલ દીધું, ને તમે માગ્યો હિસાબ, ગુલમહોરની ડાળે ડાળે ઝૂલ્યો અમારો જવાબ.
જ્યાં સુધી ખિસ્સું ભરેલું, ત્યાં સુધી સૌ પ્યાર છે, જ્યાં થયું ખાલી, પછી તો બંધ સઘળાં દ્વાર છે;
બા ગયાં, ને મૌનથી આ ઓરડો ગુંજ્યા કરે, રામ-માળાના મણે આ ખોરડો ગુંજ્યા કરે.
ગગન ખોલી, ઘટા ઘેરી, ધરા પર આ કૃપા વરસે, તરસતા જીવ પર જાણે ઉપરથી મા-દયા વરસે.
ચાલ જીવ, હવે બસ.
મારે ડિજિટલ થાવું છે, ભાઈ, મારે ડિજિટલ થાવું, ખાવા પહેલાં ફોટો પાડું, પછી ઠંડું ખાવું.
ચૈત્રી પૂનમની રાત હતી. ગામ આખું
અમારા લગ્નમાં ગોરમહારાજે
તમારા વિણ ભરેલી થાળનું ભાણું અધૂરું છે, તિજોરી સાત તાળાંની, છતાં નાણું અધૂરું છે.
પહેલી ઉત્તરાયણ સાસરે, ને ધાબે ઊભી હું એકલી, આભમાં પતંગો ઊડે, ને મારી આંખે પિયરની ઢેલડી.
ગુલાબ જાણે છે
ડમરુ ડમડમ વાગે, ભોલે, ડમરુ ડમડમ વાગે, તારા તાંડવની તાલે આખું બ્રહ્માંડ જાગે.
ગામને પાદર સરોવર સોહે, જાણે આભનો અરીસો, પનિહારીનાં બેડાં ઝૂલે, ને કમળ કરે ઈશારો.
કાલ ગમતું, એ જ ખૂંચે આજ, સમજાતું નથી, રોજની આ દોડ કોના કાજ? સમજાતું નથી;
દાદીને ઉંબરો બતાવવામાં આવ્યો હતો:
ના દરશ, ના વાત, બસ ઝીણો ઇશારો દે મને, ડૂબતો છું, તું જરા આવી કિનારો દે મને.
બારણું સામે જ છે, પણ દસ વરસથી બંધ છે, ફેસબુકમાં પણ અમારો ત્યાં જ તો સંબંધ છે;
મારા ફ્લૅટમાં સુખની નળી, ભાઈ, ટપ ટપ ટપકે, લિફ્ટ અટકે, લાઇટ જાય, ને મેઇન્ટેનન્સ ઝબકે.
રાત્રે નદીની છાતી પર
મેઘધનુષ ઊગ્યું આંગણે, ને મોર ટહુક્યા વાડે, બધું ય આવ્યું, પણ તું ના આવે, એ કેમ ચાલે, સાજન?
હોઠ પર હાસ્યો રમે, ને ભીતરે દેખાય ના, દીપ ઝળહળ, તોરણો પણ, ઉંબરે દેખાય ના.
એક તક આપી દે મને, હું તારા ભીતરે વસી જાઉં, તારી આંખે ઝાકળ થઈને, તારા હોઠે હસી જાઉં.
તટે ના મળે એ રવાની મજા, ફરી ક્યાં મળે છે જવાની મજા?
ખોળામાં રોટલી હતી, ને માથે તારા.
ઘોર અંધારે ય પંખીએ ક્ષણે ગાયું હતું, પ્યાસથી ફાટેલ હોઠે પણ રણે ગાયું હતું.
ઘટ ઘટમાં તું બેઠો, સાધો, ઘટ ઘટમાં તું બેઠો, મંદિર-મસ્જિદ ફરતો રહ્યો, ને ના ભીતરમાં પેઠો.
ગામની વહુઆરુ રોજે ડુંગરે પાણી ભરે, ને નવોઢા આંસુ લૂછી સાસરે પાણી ભરે.
ના કદી માગ્યું, ન ફરિયાદો કરી ઈશ્વર કને, તોય વરસે છે કૃપા એની હૃદયના આ વને;
ઘણું ના હતું, તોય થાળી સજાવી, ગયાં ફૂલ, પાને ય ડાળી સજાવી.
ક્યાં ગયું એ રૂપ, અરીસા, ક્યાં ગયું એ રૂપ? તું તો એનો એ જ ઊભો, હું જ થઈ છું ચૂપ.
શબ્દ તો છે તીર, સજની, શબ્દ તો છે ફૂલ, છૂટ્યા પછી પાછા ન વળે, એ જ જગની ભૂલ.
દરિયાએ એક ટીપાને
છોડ રે મનવા, દુનિયાદારી, આ તો ઠગની બજારી, માથે મુગટ, ને પગમાં બેડી, એવી છે આ યારી.
મારી પાસે એક રોટલો હતો,
દાદીમા કહે વાર્તા, ને આભમાં તારા ઝબકે, રાજાની કુંવરીની વાતે આંખો ધીમે ઝબકે.