આ ટેગ સાથે 1398 લેખ · પાનું ૧૩ / ૨૮
ઓ રે ગલગોટા, તમે આટલા ઉતાવળા કાં? સવારે ખીલીને સાંજે ખરવાની તાણ શાને મા?
તાંતણે તાંતણે ચડતો રે, ઓલ્યો કરોળિયો રે, પડતો ને પાછો આખડતો, ઓલ્યો કરોળિયો રે.
ઉદ્ધવ, હવે સમજાયું? ના સમજાય એવું જ્ઞાન, શ્યામ વિના તો સૂનું લાગે ગીતાનું યે ગાન.
પ્રીતની પીડ તો કોઈ પ્રીત કરે તે જાણે, બાકી સૌ તો કાંઠે બેસી દરિયો ગાય વખાણે.
તેં પૂછ્યું: પ્રેમ એટલે શું? મેં તો આંખો ઢાળી, ઉત્તર મારો ઝાકળ થઈને ઊભો પાંપણ-ડાળી.
જમનાને ઘાટે દડો ગયો, ને કાનુડો કૂદ્યો રે, ગોવાળિયા સૌ જોતા રહ્યા, ને નીર ઊંડે ડૂબ્યો રે.
જેમ પવનને ઝાડ મળે, બસ એમ જ મળીએ, થોડું ઝૂલીએ, થોડું નમીએ, થોડું ઢળીએ.
વ્હાલા, તારી વાંસળી હવે ક્યાંથી સંભળાય? હોર્નના આ ઘોંઘાટે મારું વૃંદાવન ઢંકાય.
મનવા, શીદને મૂંઝાય? એ તો બેઠો છે રખવાળ, જેણે ચાંચ દીધી પંખીને, એ દેશે ચણનો થાળ.
અમે મનમોજી માણસ, અમને ઝાઝું ના સમજાય, આભ ઓઢીએ, ધરતી પાથરીએ, ને ગીતો ગવાય.
કૂવાને કાંઠે એણે ઘડો ભર્યો, ને મેં તો સિંચી નજર, છલક્યો ઘડો કે છલક્યું હૈયું, એની કોને ખબર?
બાની સોયે દોરો પરોવ્યો, ને સાંધી ફાટી ચોળી, કોઈ તોડે, કોઈ જોડે, બા તો બેઠી ટાંકા બોળી.
આપણને જોઈ શેઢે શેઢે મોલ ઝૂલ્યા ને ઝૂક્યા, બાવળિયાએ કાંટા છોડી પીળાં ફૂલડાં મૂક્યાં.
ભલે દુકાળ પડે, ભલે ધરતી ફાટે, આપણે જીતશું રે, આંસુ વાવી પરસેવે સીંચી, ધરતી સોને ચીતરશું રે.
કોરી કોરી ક્ષણોને ભીંજાવું છે, સાજન, તું ચોમાસું થઈશ? મારા સૂકા આંગણિયે આવીને ઝરમર ઝરમર વરસીશ?
મને શિયાળુ તડકો વહાલો, જાણે ગરમ ચાનો કપ, ધાબે બેસી ચીકી ચાવું, ને આળસ બોલે: ‘ચુપ!’
આભે વીજ ઝબૂકી ને ગાજ્યો મેહુલિયો, ગામ આખું જાગ્યું રે, સૂતી ધરતીના કાનમાં કોઈ મીઠું મીઠું વાગ્યું રે.
આજની ઘડી રે રળિયામણી, મારો ફોજી આવે છે ગામ, તોરણ બાંધો રે આંગણે, ને ઢોલ વગાડો ઠામ ઠામ.
રાધાની પીડ તો ગોકુળ ગાયું, માધવની પીડ કોણે જાણી? દ્વારિકાના મહેલ ઝરૂખે બેસી, એણે આંખે ભરિયાં પાણી.
તમે તમારી આંખો મીંચો, હું સંતાઈ જાઉં, એકથી સો ગણજો, પછી જોજો ક્યાં હું ઝલકાઉં!
એકતારો રણક્યો ને મંજીરાં બોલ્યાં, ભજનની રાત જામી રે, ચોરે બેઠી મંડળી, સૌએ અંતરજ્યોત પામી રે.
હે પ્રેમળ જ્યોત, મારા અંતરમાં ઉજાસ કર, ભૂલો પડ્યો હું વાટમાં, તું મારો હાથ ધર.
ઘૂમ્યો રે ઘૂમ્યો ગરબો ચાચરના ચોકમાં, માડીનો દીવડો ઝળકે, અજવાળું ત્રણે લોકમાં.
કોણ કહે હું કડકો, ભાઈ? કોણ કહે હું કડકો? ખિસ્સાં ભલે ખાલી, મારી પાસે શબ્દોનો ભડકો!
મારી ચૂંદડીમાં ચાંદલિયો ટાંક્યો રે લોલ, એને નણદીએ આંખ્યુંમાં આંક્યો રે લોલ.
ખાલી ઘરમાં ફોન રણક્યો, કોઈ અજાણ્યો સાદ, ‘રોંગ નંબર’ કહી મૂક્યો, તોય વરસી ગયો વરસાદ.
આ ધરતીનું ઋણ ચૂકવવા ઊઠ રે મારા વીરા, નરસૈંયાની કરતાલ વાગે, વાગે મીરાંના મંજીરા.
સખીરી, મેં તો પવનને કાગળ દીધો, સરનામું પૂછ્યું તો એણે દિશા વિનાનો રસ્તો લીધો.
ઓસરીએ ઢાળ્યો છે ખાટલો, આવો, પોરો ખાઓ રે, માટલાનું પાણી ઠંડું, ઘડીક વાતો ગાઓ રે.
ચાલ ભાઈબંધ, ટપરીએ ચા પીએ, કટિંગમાં કરીએ ભાગ, કાલની ચિંતા કાલે કરશું, આજે ગાઈએ રાગ.
પ્રેમમાં પડ્યા છો કદી? તો કહો, વાગ્યું કેટલું? ઢીંચણ છોલાયા કે હૈયું, ખિસ્સું ખાલી કેટલું?
તારી કાજળઘેરી કોરમાં મારો દિવસ ખોવાયો, સાંજ પડ્યા પહેલાં મારો સૂરજ ત્યાં સંતાયો.
નદીકાંઠે બેઠો હું તો વહેણ જોયા કરું રે, કોઈ આવે, કોઈ જાય, હું તો મૌન ઓઢી ઠરું રે.
ભીની ભીની સાંજે, સાજન, અધૂરું શું શું રહી ગયું? ચાની પ્યાલી ઠરી ગઈ, ને ગીત અડધું કહી ગયું.
ગુરુજી, મારું મનડું માંકડું, ડાળે ડાળે કૂદે, બેસાડું તો ઊઠી જાય, ને બાંધું તો ખીલો ખૂંદે.
સવાર પડે ને ફોન ગુંજે: ‘ગુડ મૉર્નિંગ’નો વરસાદ, ફૂલ, સૂરજ, ચા ને કપ — સૌ ફૉરવર્ડનો પ્રસાદ!
બા, મને આજ તો ભીંજાવા દે, કાગળની હોડીને તરવા દે.
કેસૂડો ફૂલ્યો રે વનમાં, ફાગણ લાવ્યો ફાગ, કોઈ લગાડો રંગ, નહીં તો લાગી જાશે આગ!
છુક છુક કરતી ચાલી રેલ, રમકડાંની રેલ, એન્જિન મારું, ડબ્બા તારા, ચાલો રમીએ ખેલ.
જાગ રે મનવા, જાગ, પરોઢિયે ઝાલર વાગે, અંધારાની ગાંઠ છૂટે, ને અજવાળું આગે.
હાલ્યો રે વણજારો, લઈ પોઠ ને પાછળ ધૂળ, ગામ પછી ગામ, એનું ક્યાંય નહીં રે મૂળ.
મારી ચેહ પાસે રડશો ના, હું ત્યાં ક્યાં સૂતો છું? જ્યાં જ્યાં લીલું ઊગે છે, ત્યાં હું જ ઊગતો છું.
વૈશાખે લીમડે ફૂટી કૂંપળ, તાકી રહી આકાશ, ધગધગતી લૂમાં પણ એને વરસાદની છે આશ.
ઢોલ ઢબૂક્યો ચોકમાં ને ઝાંઝર ઝણક્યાં રાતે, આવો છેલછબીલા, રમીએ શરદ પૂનમની સાથે.
દરિયો તો ખારો ને મારો સાયબો પ્યારો રે, સાત સાત મહિનાથી સૂનો મારો કિનારો રે.
મા, તારી માટીનું મેં તો કપાળે તિલક કીધું, બરફીલી સરહદે ઊભો, મેં તો વચન તને દીધું.
માડી, તારે ગરબે ઝબૂકે સો સો દીવા રે, માડી, તારે ગરબે ઘૂમે જીવ ને શિવા રે.
તું છે તો આ ઘર છે, બાકી ચાર દીવાલો ખાલી, તું છે તો તુલસીએ દીવો, તું છે તો દિવાળી.
ના માગું કે દુઃખ ન આવે, પ્રભુ, એટલું દેજે બળ, દુઃખ આવે તો હસતે મોંએ ઝીલી લઉં હું પળપળ.
મેહુલિયા, તું આવ ને, તારી વાટ જુએ છે ગામ, ખેતર ખાલી, કોઠી ખાલી, ખાલી ઠાલાં ઠામ.