આ ટેગ સાથે 1398 લેખ · પાનું ૧૧ / ૨૮
ભીંડો રે ભીંડો, મારી થાળીનો ભીંડો, ચીકણો ચીકણો ચોંટ્યો, જાણે સરકારી પીંડો!
પધારો ગણરાય, મારે આંગણ પધારો રે, ઓછું-અધૂરું ઘર છે, તો ય સ્વીકારો રે.
કાલે કરી'તી કિટ્ટા, આજે બુચ્ચા, બુચ્ચા, બુચ્ચા! રીસ રીસ રમી ને ભૂલી ગયાં, મન તો સાવ જ સચ્ચા.
ઑનલાઇન આવ્યા ગિરધારી, ભાઈ, ઑનલાઇન આવ્યા ગિરધારી, મંદિરે જાવાની હવે ક્યાં જરૂર? દર્શન ઘેર બેઠાં ભારી!
ધુળેટીએ ધૂળ ઊડી ને ગામ થયું રંગરાતું, કોણ કયો ને કોણ પરાયો, કોઈ ન ઓળખાતું.
વાંસળી તો કાનાની, ને ફૂંક છે રાધાની, સૂર કોનો? કોઈ ન જાણે, વાત છે બંનેની.
સખી, આ શ્રાવણ શું કામનો, જ્યાં સાજન નહીં પાસ? વાદળ વરસે બારે મેહ, ને મારે હૈયે પ્યાસ.
રામ નામની નાવ રે, ભાઈ, રામ નામની નાવ, ભવસાગર તો ઊંડો ઘણો, પણ હળવો એનો ભાવ.
ઝૂંપડીએ ઝગ્યો એક નાનો દીવડો રે, બંગલાની રોશનીથી ઊંચો એનો જીવડો રે.
ના જોયાં'તાં જનમ-કુંડળી, ના જોયો'તો ગોળ, એક નજરમાં બંધાઈ ગયો મનડાં કેરો મેળ.
દરિયો ગાજે, દરિયો ગાજે, ગાજે આખી રાત, માછીમારની મેડીએ દીવો, જોતી ઊભી માત.
મારો ઘરવાળો કવિ થયો, હવે ઘરમાં ક્યાં રહેવાય? દાળમાં મીઠું ઓછું હોય તો ગઝલ લખી નખાય!
હરિ, હવે સપનાંનો વાયદો મેલો, આંખ ઉઘાડી રાખું ત્યારે ઝાંપો ખોલી બોલો.
ઘરમાં આવી નાની બેની, રૂના પોલ જેવી, આંખો મીંચી સૂતી રહે ને મુઠ્ઠી વાળે એવી!
ઝાંઝર મારું ઝમક્યું ને આખું ગોકુળ જાગ્યું રે, કાનો કહે છે, ‘ચાલ જમુના’, મને તો વસમું લાગ્યું રે.
આભની વાડીએ ઊગ્યાં તારલિયાનાં ફૂલ રે, ચાંદલિયો તો માળી થઈને ફરતો ડૂલમડૂલ રે.
કૂવે ગઈ'તી પાણી ભરવા, ભરી લાવી ચાંદો રે, માથે બેડું, બેડે ચાંદો, ચાંદે કોનો વાંધો રે?
મોરપીંછનો રંગ ચડ્યો ને ઊતર્યો આખો સંસાર, હરિ, તમારો પ્રેમ પીધો ને ખારું લાગ્યું ખાર.
તમે બોલો તો ઓરડો ઓરડો લાગે, આ મૂંગી ભીંતોમાં કોઈ ટહુકો જાગે.
ડૉલરિયે દેશ ગયો ભાઈ મારો, ડૉલરિયે દેશ, વતનમાં મૂકી આવ્યો બાપુ, ધોતિયું ને કેશ!
ગોરીએ છેતર્યો મને, ગોરીએ છેતર્યો, મેં તો ગુલાબ દીધું ને એણે QR-કોડ ધર્યો!
મેં તો ઘર ઘરમાં દીઠો કાનો, હો સૈયર, ક્યાંક માખણ ચોરે, ક્યાંક રમે છાનોમાનો.
અણગમતા દિવસો લઈ લ્યો, ભગવાન, મને એક સાંજ ઉધાર આપો.
કેસૂડે કેસૂડે ફાગણ ફોર્યો, ગામમાં ઊડ્યો રંગ, ભાભીએ ભરી પિચકારી ને દિયર થયો દંગ!
હરિ, મને કોયલ કીધી તો ભલે, પણ આંબો તો આપો, વસંત થઈને આવો તો, મારો ટહુકો તમે માપો.
આપણી રીતે જીવવું, ભેરુ, આપણી રીતે જીવવું, કોઈના કાપડે ન સીવવું, આપણું ફાટ્યું સીવવું.
મેં તો ઝાંઝરી મંગાવી'તી રૂપાની, ને એ તો લાવ્યો પહેલા મોલની ડૂંડી રે…
છત ઉપર ચડ્યો એક છોકરો, આભે ચડ્યું મન, પતંગ કરતાં ઊંચે ઊડ્યું એનું ભોળું તન.
બાપુને જાવું'તું ગંગાજી, લઈ ગ્યા અમે તો બાટલીમાં, ગંગાજળની ચાર બુંદમાં ન્હાયા બાપુ ખાટલીમાં.
વ્હાલમ, તને મારા સમ, જરી રોકાઈ જા, ઊગતા સૂરજ લગી આ ઓસરીએ ગાઈ જા.
લોચનિયાં કહે, ‘જોયું'તું મેં’, મનડું કહે, ‘મેં માન્યું’, બેઉ લડે ને વચ્ચે મારું હૈયું રોયું છાનું.
હોસ્ટેલમાં આવ્યો હું તો, મમ્મી, તારો લાડકો, પહેલે દિ' રડ્યો, ને બીજે દિ'થી થઈ ગ્યો ફાંકડો!
મીંડું કહે, ‘હું ગોળમટોળ, મારી કોઈ ન કિંમત, એકડા આગળ ઊભો રહું ત્યાં વધી જાય મારી હિંમત!’
હરિ મારું મન હરી ગયો રે, હરિ મારું મન, ખાલી પાંજરું મેલી ગયો, ઊડ્યું પંખી-તન.
ભોળી ભરવાડણ મટકી લઈ હાલી વેચવા દહીં, મટકીમાં તો માધવ બેઠો, દહીં તો મળ્યું નહીં!
પ્રેમ, તને આજ એક વાત પૂછું, તું આંખમાં આવે ત્યારે આંસુ કે આંખ લૂછું?
બગીચાને બાંકડે બેઠા બે ડોસલા, સાંજ ઢળે ને વાત ખૂલે, એક કહે, ‘મારો દીકરો દૂર’, બીજો કહે, ‘મારો ફોન ભૂલે.’
ઝોળીમાં ઝૂલે મારો લાલ, પાલખ ઉપર હું, ઈંટ ઉપાડું, ગીત ગાઉં, તું ઊંઘી જા ને, તું.
ફૂલ સમી તેં નજરું નાખી, મારે ફળિયે ફાગણ ફૂટ્યો, ઓસરીએ બેઠેલો મારો સૂનો સૂનો ઉનાળો તૂટ્યો.
હું તો તદાકાર થઈ ગ્યો રે, સાધો, હું તો તદાકાર, ના કોઈ આગળ, ના કોઈ પાછળ, ના કોઈ આરપાર.
કોણ રે ઉઘાડે આ પૂરવની બારી, કોણ રે ઉઘાડે? ઝાકળનાં મોતી વેરીને સૂરજને કોણ જગાડે?
તમે ઓચિંતાં આવ્યાં ને ઓરડો મ્હેક્યો રે, બંધ બારીએ બેઠો કોઈ ટહુકો ટહુક્યો રે.
ખમજો રે, ખમજો મારા ભાઈ, જાણ્યે અજાણ્યે જે દુભવ્યા, મારા બોલે જેનાં કાળજાં કોઈ દિ’ કાંટા થઈને ખૂંચ્યા.
હરિ, તારી હાટડીએ મારું ઉધાર ખાતું રે, ભરવા બેસું તોય ના ભરાય, એવું નાતું રે.
હું તો કાંઈ ન જાણું, વહાલા, કાંઈ ન જાણું રે, ચૂપચાપ તને ચાહું, એ જ મારું ગાણું રે.
કેડી હજી બોલાવે, કેડી હજી બોલાવે, ગામ છોડ્યું વરસો પહેલાં, તોય સપનામાં આવે.
તું તોડે તો તોડ, વહાલા, હું નહીં તોડું પ્રીત, તારા વિના કોની સાથે જોડું મારું ગીત?
પ્રીત તો બે રંગે ખીલે રે, સૈયર, પ્રીત તો બે રંગે ખીલે, સામે હોય તો સૂરજ ઊગે, દૂર હોય તો દીવો ઝીલે.
અડધો ચાંદો આભમાં ને અડધો મારી પાસ, અડધી રાત જ જાગી, વહાલા, અડધી તારી આસ.
સૈયર, સવાર તો કામમાં વીતે, સાંજ પડે ને સાલે, દીવો કરું ત્યાં એની યાદ્યું ઝાંઝર પહેરી હાલે.