બાંકડો

બગીચાને બાંકડે બેઠા બે ડોસલા, સાંજ ઢળે ને વાત ખૂલે,
એક કહે, ‘મારો દીકરો દૂર’, બીજો કહે, ‘મારો ફોન ભૂલે.’

લાકડી બાજુમાં ટેકવી, ચશ્માં સાફ કરે ધોતિયે,
‘આપણે જોયા એવા દિવસ, હવે ક્યાં?’ — ગાજે ઓટલિયે;
ચકલી આવીને ચણ માગે, બેઉ હસીને મૂઠી ખૂલે…
બગીચાને બાંકડે…

એકની પત્ની ગઈ'તી ગયે વરસ, બીજાની ઘરમાં બીમાર,
એક કહે, ‘તું ભાગ્યશાળી’, બીજો કહે, ‘તું તો હળવો ભાર’;
બેઉ ચૂપ, ને સૂરજ ડૂબે, આંસુ ગાલે ઝૂલે…
બગીચાને બાંકડે…

પરાગ કહે: આ બાંકડો તો ઘરડાંઓનું ઘર,
જ્યાં ના કોઈ બહુ પૂછે, ના કોઈ રાખે ડર;
કાલે એક ન આવે તો બીજો આખી સાંજ ખૂલે-ઝૂલે…
બગીચાને બાંકડે…

– પરાગ રતનપરા