પહેલો મોલ

મેં તો ઝાંઝરી મંગાવી'તી રૂપાની,
ને એ તો લાવ્યો પહેલા મોલની ડૂંડી રે…

શહેર ગયો'તો વેચવા બાજરો, કહી ગ્યો'તો, ‘લઈ આવું’,
સાંજ પડે ત્યાં ઝાંપે આવ્યો, મેં પૂછ્યું, ‘શું લાવ્યું?’
હાથમાં મૂકી ડૂંડી બોલ્યો, ‘જો, આ સોનું તારું’…
મારી આંખ્યું થઈ ગઈ ભીની ને રૂડી રે…

ઝાંઝર તો બસ ઝમકી જાતું, ગામ સુધી સંભળાતું,
આ ડૂંડીમાં આખું ચોમાસું ખેતર થઈને ગાતું;
એના પરસેવાનાં મોતી, દાણે દાણે દીઠાં…
મેં તો ઓઢણીમાં બાંધી લીધી રૂડી રે…

પરાગ કહે: જે ઘરમાં મોલ ને મન, બેઉ જોડે પાકે,
એ ઘરની ગોરીનાં ઘરેણાં કોઈ સોની ના આંકે;
રૂપું ભલે ના આવ્યું, સૈયર, પ્રીત તો આવી પૂરી રે…
ને એ તો લાવ્યો પહેલા મોલની ડૂંડી રે…

– પરાગ રતનપરા