સૈયર, સાંજ પડે

સૈયર, સવાર તો કામમાં વીતે, સાંજ પડે ને સાલે,
દીવો કરું ત્યાં એની યાદ્યું ઝાંઝર પહેરી હાલે.

સવારે છાણ વાસીદાં, ને બપોરે ખેતર ખેડું,
કૂવે જઈને બેડાં ભરું, ને ભૂલી જાઉં તેડું;
પણ સૂરજ ઢળે ને ગાયો વળે, ત્યાં હૈયું પાછું ઝાલે…
સૈયર, સાંજ પડે…

ગોધૂલિની ધૂળ ઊડે, ને એની પાઘડી સાંભરે,
ઝાંપે ઊભી જોયા કરું, કોઈ નહીં રે આવે ઘરે;
વાટ જુએ ખાટલો ખાલી, ને ઓશીકું ઠાલે…
સૈયર, સાંજ પડે…

પરાગ કહે: દિવસ તો દુઃખને સંતાડી દે છે ખૂણે,
સાંજ પડે ત્યાં ઘૂમટો ખોલી બેસે એ ઉંબરે સૂને;
રાત આખી એ જાગે, ને આંખ્યું મારી પાલે…
સૈયર, સાંજ પડે…

– પરાગ રતનપરા