કુલ ૫૪૦૭ લેખ · પાનું ૫૦ / ૧૦૯
કાના, તું ભૂલ્યો તો નથી ને?
ચાલ, એ રસ્તે જઈએ
તમે તમારી આંખો મીંચો, હું સંતાઈ જાઉં, એકથી સો ગણજો, પછી જોજો ક્યાં હું ઝલકાઉં!
આજ કવિતાનો દિવસ છે, ફોન પર કવિઓ બધા, ‘વાહ’ લખતા એકબીજાને ‘હૃદય’ દેતા સદા;
રડી પણ ના, છતાં ભીની રહી એ આંખને ખમ્મા, ઉછેરી, ને ઉડાડી દે, જનેતા-પાંખને ખમ્મા.
અજાણ્યા શહેરના સ્ટેશન પર
પાડોશીની ગાડી તમારા ઝાંપા આગળ પાર્ક છે?
કથા આપણી, હું કહું, તું સુણે, અધૂરી રહે, તોય પૂરી ગણે;
એકતારો રણક્યો ને મંજીરાં બોલ્યાં, ભજનની રાત જામી રે, ચોરે બેઠી મંડળી, સૌએ અંતરજ્યોત પામી રે.
હે પ્રેમળ જ્યોત, મારા અંતરમાં ઉજાસ કર, ભૂલો પડ્યો હું વાટમાં, તું મારો હાથ ધર.
અહીં દીવડો પણ હવાથી ડરે છે, વિહગ પણ હવે તો દિશાથી ડરે છે.
ઘૂમ્યો રે ઘૂમ્યો ગરબો ચાચરના ચોકમાં, માડીનો દીવડો ઝળકે, અજવાળું ત્રણે લોકમાં.
બારણું બંધ હતું. બારીઓ પણ.
આજે ઘરમાં
કોણ કહે હું કડકો, ભાઈ? કોણ કહે હું કડકો? ખિસ્સાં ભલે ખાલી, મારી પાસે શબ્દોનો ભડકો!
નથી માગતા સૂર્ય, બે શ્વાસ આપો, ન મ્હેલો, ન સોનું, જરા વાસ આપો.
ડામરી રસ્તા થયા ને ઓટલો બચ્યો નથી, ઝાડ પાડ્યાં, ને હવે તો છાંયડો બચ્યો નથી.
આંગણે તુલસી સુકાણી, હો! વહેલા આવજો, ઓરડા અંધારિયા છે, રંગ-છેલા આવજો.
ડાળ જેવો ફળ ભરીને ભારથી ઝૂકી ગયો, દાદ ઝીલી, ને સહજ ઉપકારથી ઝૂકી ગયો.
ફૂલ બે, ને મૌન બે પળ, નોકરી ભૂલી જશે, રોજ સાંજે બેસતો જ્યાં, ઓસરી ભૂલી જશે.
વચન જો સરે, તો ન પાછું ફરે, ભલે લાખ મનમાં પછી કરગરે;
ઘંટડી ના, દીવડો ના, આજ પૂજા ઍપમાં, ચારધામોની કરો સૌ રોજ યાત્રા ઍપમાં.
પ્રેમ પૂરો થઈ ગયો, તો ચાંદ-રાતો ગણ નહીં, કેટલી મીઠી હતી, એ સાથ-વાતો ગણ નહીં.
ડ્રૉઈંગરૂમના ફૂલદાનમાં પ્લાસ્ટિકનાં ફૂલ છે.
હસીને મેં હૃદયનું દર્દ ગીતોમાં છુપાવ્યું છે, પરાજયનું હતું જે દુઃખ, જીતોમાં છુપાવ્યું છે.
ચિતાનાં લાકડાં ગોઠવતાં ગોઠવતાં
તારા વિના ચા બની,
બોલવાનું તો ઘણું છે, સાંભળીને ચૂપ છું, આંખમાં હિમ જેમ ધીમે ઓગળીને ચૂપ છું.
‘લોટરી લાગી તમોને!’ — આ ઇનામી લિંક છે, ‘ક્લિક’ કરો, ને બૅંક ખાલી! આ હરામી લિંક છે.
૪૨૬૬. આયનો સાચું કહે છે, એટલે તોડ્યો નથી,
૪૩૪૬. નથી બા, છતાં સાદ આવે હજી,
૪૩૮૬. હજી બાની જ સાડીનું બનેલું ગોદડું ઓઢું,
૪૪૧૬. હજી બા જગાડે સવારે સવારે,
૪૪૪૬. શ્રાદ્ધમાં તો ખીર મૂકી કાગડા માટે અમે,
મારી ચૂંદડીમાં ચાંદલિયો ટાંક્યો રે લોલ, એને નણદીએ આંખ્યુંમાં આંક્યો રે લોલ.
ખાલી ઘરમાં ફોન રણક્યો, કોઈ અજાણ્યો સાદ, ‘રોંગ નંબર’ કહી મૂક્યો, તોય વરસી ગયો વરસાદ.
દસ વરસથી અમે એક જ દીવાલની
આ ધરતીનું ઋણ ચૂકવવા ઊઠ રે મારા વીરા, નરસૈંયાની કરતાલ વાગે, વાગે મીરાંના મંજીરા.
સખીરી, મેં તો પવનને કાગળ દીધો, સરનામું પૂછ્યું તો એણે દિશા વિનાનો રસ્તો લીધો.
તમારા લબોની ય મીઠાશ ચાખી, વિદાયે પછી રોજ ખારાશ ચાખી.
ગંધને ચાખી શકું, ચાખી શકું વરસાદને, ટેરવે બેઠેલ ઝાકળના નવા સંવાદને.
ફાનસે જાગી રહી બા, ગોદડી સાંધી હતી, ને પછી મેં એ જ ટાંકે જિંદગી સાંધી હતી.
રાતે બાર વાગ્યે ગલીના નાકે
હવે તો નોટ પર બેઠા, બધે ખિસ્સે હસે ગાંધી, ઉસૂલો તો તિજોરીમાં નથી, તોયે ગમે ગાંધી.
આંસુઓને રોક થોડી વાર, જોવા દે મને, આખરી આ પળ તમારામાં જ ખોવા દે મને;
તું ગયો ને ઓસરીનો હીંચકો સૂનો થયો, સાંજ પડતાં ગાજતો એ ડાયરો સૂનો થયો.
કરી આંખ-કાજળ તને સાચવું, બની પર્ણ-ઝાકળ તને સાચવું.
હાર ખાશું લાખ વેળા, હારથી ઊભા થશું, ભાર વેઠીશું, પછી એ ભારથી ઊભા થશું.
ઓસરીએ ઢાળ્યો છે ખાટલો, આવો, પોરો ખાઓ રે, માટલાનું પાણી ઠંડું, ઘડીક વાતો ગાઓ રે.
નવું વરસ આવ્યું. ભીંત પર નવું કૅલેન્ડર ટાંગવા