છૂટા શેર ૪૩૪૬–૪૩૮૫

૪૩૪૬.
નથી બા, છતાં સાદ આવે હજી,
હજી હીંચકો ઝૂલતો ઓસરી.

૪૩૪૭.
તને જોઈ ઊગ્યું ગુલાબી પ્રભાત,
વિદાયે ઢળી સાંજ, અંધાર રાત.

૪૩૪૮.
અમે ઝૂંપડીમાં સુખે ઊંઘતા,
તમે બંગલામાં દવાએ સુવો.

૪૩૪૯.
પરાગે હવાને ન પૂછ્યું કદી:
‘મને લઈ જશે ક્યાં?’ — ભરોસો હતો.

૪૩૫૦.
અહીં લાલ બત્તી, અહીં હોર્ન છે,
અટકતી રહે જિંદગી રોજ ત્યાં.

૪૩૫૧.
તજી વાંસળી, શંખ ફૂંક્યો તમે,
હજી રાધિકા વાંસળી સાંભળે.

૪૩૫૨.
હસે દીકરી, ઝળહળે ઘર બધું,
રડે, તો રડે ભીંત, બારી, કમાડ.

૪૩૫૩.
ભરે બેગ છત્રી, છતાં ભીંજવે,
પછી યાદ આવે, ‘અરે, બૅગમાં!’

૪૩૫૪.
સમય હાથમાંથી સરે રેત જેમ,
પકડવા ગયો, તો ઝડપથી સરે.

૪૩૫૫.
વડીલો બધા બાંકડે રોજ, ને
નજર ઝાંપલે: ‘કોઈ આવે કદી’.

૪૩૫૬.
પ્રથમ પત્ર તારો હજી સાચવું,
ભલે અક્ષરો ધૂંધળા થઈ ગયા.

૪૩૫૭.
પરાગે વસંતે ન માગ્યું કશું,
હવા લૂંટતી, ને હસે એ હજી.

૪૩૫૮.
હળે ચીરતો રોજ ધરતી, છતાં
ધરા મા સમી અન્ન દે છે ખરી.

૪૩૫૯.
મરણમાં ય ‘સેલ્ફી’ પડે છે હવે,
અને લાશ પણ ‘પોઝ’ આપે, ખરું?

૪૩૬૦.
અહંને જરા ઓગળાવ્યો, અને
ખુદા ત્યાં જ બેઠો હતો ભીતરે.

૪૩૬૧.
ભલે ઘર કિરાયે, ગગન આપણું,
અગાસી પરે ચાંદની આપણી.

૪૩૬૨.
રિસાવું, મનાવું, હસી ભેટવું,
અહીં પ્રેમનું એટલું વ્યાકરણ.

૪૩૬૩.
‘ફરી કાલ આવો’ કહે છે બધે,
અને કાલ મારી કદી ના પડી.

૪૩૬૪.
અરીસે નિહાળ્યો પિતાને હવે,
મને બાપ જેવો બનાવ્યો સમે.

૪૩૬૫.
પરાગે ભ્રમરને ન રોક્યો કદી,
ભલે લૂંટ થઈ, તોય મ્હેક્યો સદા.

૪૩૬૬.
સમી સાંજ ઝાલર બજે મંદિરે,
વળે ધણ ઘરે, ધૂળ ઓઢે ગગન.

૪૩૬૭.
હતો શ્વાસ છેલ્લો, નજર બારણે,
હજી આવશે કોઈ, આશા હતી.

૪૩૬૮.
ઉછીના ગયા, ને ગયો મિત્ર પણ,
હવે ‘બ્લૉક’ કીધો મને ફોનમાં.

૪૩૬૯.
પલળતો વળું ઘર તરફ, ને પછી
વઢે બા, છતાં સાડલે લૂછતી.

૪૩૭૦.
નભે ચાંદ ને સાગરે જ્વાર છે,
તને જોઈ, મારું ય હૈયું ચડે.

૪૩૭૧.
પરાગે ન બાંધ્યો કશે માળલો,
હવા ઘર, અને આભ છે આંગણું.

૪૩૭૨.
કહે બા ‘જમી’, થાળ કોરો રહે,
હસી ભૂખને એ છુપાવી દિયે.

૪૩૭૩.
નજર ‘સ્ક્રીન’ પર, ને નમેલી ગરદન,
થયા ‘સ્માર્ટ’ સૌ, ફોનને સૌ નમે.

૪૩૭૪.
ગયો ગામ મળવા વડાને ફરી,
જગા ત્યાં હવે ‘મૉલ’ ઊભો થયો.

૪૩૭૫.
હતી રાધિકા, એટલે વાંસળી,
વિના રાધિકા, વાંસ ખાલી હતો.

૪૩૭૬.
નદી ખળખળી સાગરે જઈ મળી,
પછી નામ એનું ભુલાયું બધે.

૪૩૭૭.
પરાગે ગઝલ જ્યાં સુણાવી જરા,
સભામાં ઘણા ઊંઘવા લાગિયા.

૪૩૭૮.
હતી ટ્રેન મોડી, હતો હું ખડો,
ઘણી ટ્રેન આવી, ન આવ્યું સ્વજન.

૪૩૭૯.
પિતાને હવે નામ મારું ન યાદ,
છતાં હાથ પકડી રહે છે સદા.

૪૩૮૦.
સવારે ઉકાળો, બપોરે સલાડ,
છતાં રાતના લાડવા પાંચ-સાત!

૪૩૮૧.
બળે છે શમા, ને પતંગો ફના,
અહીં ઇશ્કની એ જ સાચી રસમ.

૪૩૮૨.
ઘણી ભીડ, તો પણ ન એકે સગું,
અહીં લાખ ‘હેલો’, નથી ‘કેમ છો?’

૪૩૮૩.
પરાગે ઉઘાડી હથેળી ધરી,
ભરાયું ગગન એક ખોબા મહીં.

૪૩૮૪.
હતો દીવડો, ને હતી વારતા,
હવે સ્ક્રીન, ને રીલ, ને ‘શો’ બધે.

૪૩૮૫.
ચિતા શાંત થઈ ગઈ, ધુમાડો ગયો,
હવે નામ બસ એક દીવાલ પર.

– પરાગ રતનપરા