આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૪૭ / ૧૦૬
નિરાશાના સમયમાં હૂંફની બે વાત પૂજા છે, કણસતા કોઈ દરદીની ઉજાગર રાત પૂજા છે.
લાલ બત્તી, સાયરન ને શેઠ આવ્યા દર્શને, ધૂપમાં ઊભેલ ભક્તોને હટાવ્યા દર્શને.
રાજઘાટે ફૂલ મૂકી, કૅમરે સૌ મલકતા, ને પછી ખાદી ઉતારી, સૂટમાં સૌ ચમકતા;
ભલે દુકાળ પડે, ભલે ધરતી ફાટે, આપણે જીતશું રે, આંસુ વાવી પરસેવે સીંચી, ધરતી સોને ચીતરશું રે.
પિતાને મેં કદી રડતા જોયા નથી.
કોરી કોરી ક્ષણોને ભીંજાવું છે, સાજન, તું ચોમાસું થઈશ? મારા સૂકા આંગણિયે આવીને ઝરમર ઝરમર વરસીશ?
મને શિયાળુ તડકો વહાલો, જાણે ગરમ ચાનો કપ, ધાબે બેસી ચીકી ચાવું, ને આળસ બોલે: ‘ચુપ!’
રાતભર જાગ્યા પછી આ આજ રૂપાળી સવાર, બાળ મારું આંખ ખોલે, ત્યાં જ સુંવાળી સવાર.
ન નામે, ન ઠામે, ન ઓળખ કશી, વિના શબ્દ મૌને જ બેઠો વસી;
આભે વીજ ઝબૂકી ને ગાજ્યો મેહુલિયો, ગામ આખું જાગ્યું રે, સૂતી ધરતીના કાનમાં કોઈ મીઠું મીઠું વાગ્યું રે.
છોડવું પડશે બધાને એક દી’ તનથી અલગ, તો પ્રથમ શીખી લઉં હું જીવવું મનથી અલગ.
મળે બીજ તો હું પહાણે ઉગાડું, ગુલાબો ય સૂના મશાણે ઉગાડું.
આજની ઘડી રે રળિયામણી, મારો ફોજી આવે છે ગામ, તોરણ બાંધો રે આંગણે, ને ઢોલ વગાડો ઠામ ઠામ.
રાધાની પીડ તો ગોકુળ ગાયું, માધવની પીડ કોણે જાણી? દ્વારિકાના મહેલ ઝરૂખે બેસી, એણે આંખે ભરિયાં પાણી.
ગાઢ જંગલમાં એક ફૂલ ખીલ્યું.
હૃદયના જ ઘાવે બને છે ગઝલ, નથી શબ્દ-દાવે બને છે ગઝલ.
તું હવે સપનામાં જ મળે છે.
કાના, તું ભૂલ્યો તો નથી ને?
ચાલ, એ રસ્તે જઈએ
તમે તમારી આંખો મીંચો, હું સંતાઈ જાઉં, એકથી સો ગણજો, પછી જોજો ક્યાં હું ઝલકાઉં!
આજ કવિતાનો દિવસ છે, ફોન પર કવિઓ બધા, ‘વાહ’ લખતા એકબીજાને ‘હૃદય’ દેતા સદા;
રડી પણ ના, છતાં ભીની રહી એ આંખને ખમ્મા, ઉછેરી, ને ઉડાડી દે, જનેતા-પાંખને ખમ્મા.
અજાણ્યા શહેરના સ્ટેશન પર
પાડોશીની ગાડી તમારા ઝાંપા આગળ પાર્ક છે?
કથા આપણી, હું કહું, તું સુણે, અધૂરી રહે, તોય પૂરી ગણે;
એકતારો રણક્યો ને મંજીરાં બોલ્યાં, ભજનની રાત જામી રે, ચોરે બેઠી મંડળી, સૌએ અંતરજ્યોત પામી રે.
હે પ્રેમળ જ્યોત, મારા અંતરમાં ઉજાસ કર, ભૂલો પડ્યો હું વાટમાં, તું મારો હાથ ધર.
અહીં દીવડો પણ હવાથી ડરે છે, વિહગ પણ હવે તો દિશાથી ડરે છે.
ઘૂમ્યો રે ઘૂમ્યો ગરબો ચાચરના ચોકમાં, માડીનો દીવડો ઝળકે, અજવાળું ત્રણે લોકમાં.
બારણું બંધ હતું. બારીઓ પણ.
આજે ઘરમાં
કોણ કહે હું કડકો, ભાઈ? કોણ કહે હું કડકો? ખિસ્સાં ભલે ખાલી, મારી પાસે શબ્દોનો ભડકો!
નથી માગતા સૂર્ય, બે શ્વાસ આપો, ન મ્હેલો, ન સોનું, જરા વાસ આપો.
ડામરી રસ્તા થયા ને ઓટલો બચ્યો નથી, ઝાડ પાડ્યાં, ને હવે તો છાંયડો બચ્યો નથી.
આંગણે તુલસી સુકાણી, હો! વહેલા આવજો, ઓરડા અંધારિયા છે, રંગ-છેલા આવજો.
ડાળ જેવો ફળ ભરીને ભારથી ઝૂકી ગયો, દાદ ઝીલી, ને સહજ ઉપકારથી ઝૂકી ગયો.
ફૂલ બે, ને મૌન બે પળ, નોકરી ભૂલી જશે, રોજ સાંજે બેસતો જ્યાં, ઓસરી ભૂલી જશે.
વચન જો સરે, તો ન પાછું ફરે, ભલે લાખ મનમાં પછી કરગરે;
ઘંટડી ના, દીવડો ના, આજ પૂજા ઍપમાં, ચારધામોની કરો સૌ રોજ યાત્રા ઍપમાં.
પ્રેમ પૂરો થઈ ગયો, તો ચાંદ-રાતો ગણ નહીં, કેટલી મીઠી હતી, એ સાથ-વાતો ગણ નહીં.
ડ્રૉઈંગરૂમના ફૂલદાનમાં પ્લાસ્ટિકનાં ફૂલ છે.
હસીને મેં હૃદયનું દર્દ ગીતોમાં છુપાવ્યું છે, પરાજયનું હતું જે દુઃખ, જીતોમાં છુપાવ્યું છે.
ચિતાનાં લાકડાં ગોઠવતાં ગોઠવતાં
તારા વિના ચા બની,
બોલવાનું તો ઘણું છે, સાંભળીને ચૂપ છું, આંખમાં હિમ જેમ ધીમે ઓગળીને ચૂપ છું.
‘લોટરી લાગી તમોને!’ — આ ઇનામી લિંક છે, ‘ક્લિક’ કરો, ને બૅંક ખાલી! આ હરામી લિંક છે.
૪૨૬૬. આયનો સાચું કહે છે, એટલે તોડ્યો નથી,
૪૩૪૬. નથી બા, છતાં સાદ આવે હજી,
૪૩૮૬. હજી બાની જ સાડીનું બનેલું ગોદડું ઓઢું,
૪૪૧૬. હજી બા જગાડે સવારે સવારે,