આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૨૦ / ૧૦૬
વીસ વર્ષ પછી આપણે પાંચે
ભાઈ ભાભી પાસ બેઠાં, તોય વાતો ફોનમાં, આંખ સામે માણસો, ને સર્વ નાતો ફોનમાં.
આંગળી ઝાલો અનાથોની જ, સાચું સુખ મળે, પેટ ભૂખ્યાંનું ભરો તો, એક મીઠું સુખ મળે;
એકલી રાતે ઉદાસી, ઓરડો ફર્યા કરે, છત ઉપર પંખો ફરે, મન-ચાકડો ફર્યા કરે.
કોર્ટની દીવાલ પાછળ કાયદો વેચાય છે, ચૂંટણીના મંચ પરથી વાયદો વેચાય છે.
કાના, આજ તું આવે તો તને સાચો જાણું, વાંસળી લઈને આ ગોકુળમાં ગાય તો માણું.
જાન ઊભી, ઢોલ વાગે, બારણે સેલ્ફી લઉં, દેવ સામે હાથ જોડું, દેવળે સેલ્ફી લઉં.
આભ છે, અંધાર છે, ને મૌનનો વિસ્તાર છે, કોઈ ઝીણો સૂર છે, ને સૂરમાં ઝંકાર છે;
આવ્યા રે આવ્યા ઘેરૈયા, રંગની પિચકારી લઈ, કોરું ન રહેશે કોઈ આજે, ભલે સંતાય તું જઈ.
ઘાસની અણીએ ઝૂલતું’તું એક ઝાકળનું ટીપું, સૂરજ આવ્યો, તો બોલ્યું: ‘લે, હું પણ તારી જેમ દીપું.’
તું નથી, તોયે અહીં તો રાતની ઝરમર ઝરે, ઓરડે ને ઓસરીએ વાતની ઝરમર ઝરે.
વજ્ર બ્હારે, બાપ મારો સાવ અંદર મીણ છે, ગાળ દે, ગુસ્સો કરે છે, એ જ પથ્થર મીણ છે.
બાબાજી હિમાલયની ગુફામાં
પથ્થરનો દેવ તું, ને હું તો ફૂલની પાંખડી રે, તારે ચરણે ધરું તોયે તું ના જુએ આંખડી રે.
શબ્દ ના, આ જાત મારી ઊતરી કાગળ ઉપર, રાત આખી આંખથી જે નીતરી કાગળ ઉપર.
જશોદા, તારા કાનાને સમજાવ રે, મા, રોજ મારગડે ઊભો રહી કરે નવો દાવ રે, મા.
સૌ ગયા, એ ના ગયો, એ એક સાચો દોસ્ત છે, ગાળ દે ને ચા પિવાડે, એ જ જૂનો દોસ્ત છે.
મા, તું હતી ત્યારે
રોજ રાતે હું તને એક મેસેજ લખું છું.
સાંજથી હું રાહ જોતો સાવ ઊભો બારણે, કોણ આવ્યું? કોઈ ના, હું ખુદ જ આવ્યો બારણે.
દુનિયામાં રોજ
સવારે અરીસે જગાવું મને, ઉદાસી ઘડી તો હસાવું મને.
તારા ગયા પછી ઘરમાં બધું
વાદળો ઘેરાં હતાં, ને સાથ મીઠી ચા હતી, તેં હસીને જે ધરી, એ સાવ ભીની ચા હતી;
ઋતુએ ઋતુએ તેં મને નોખી રીતે ચૂમી રે, હું તો એક જ ડાળ, ને તું ચારે દિશે ઘૂમી રે.
૧૬૬૬. આંસુઓ પાંપણ મહીં રાખી, હસી દે મા સદા,
૧૭૫૬. તમે આવો, ગગન આખું ઝુકી જાશે નયન સામે,
૧૮૧૬. હતી ઝૂંપડી, ને હતી મા સદા,
મનિયો મેળે ગયો’તો — બાએ આપેલી પાવલી લઈને.
બાપુનું પહેરણ ધોવા નાખ્યું ત્યારે
મેં તો મનનો એકતારો સાધ્યો રે, એમાં એક જ નામનો તાર, રાણાજી, તમે તોડો તોયે વાગે વારંવાર.
છોકરી હસે તો ગામનો કૂવો છલકાય, ને છોકરી રિસાય તો આખું ચોમાસું રોકાય.
ચાલ ને, આપણે એક જ છત્રીમાં થોડું થોડું ભીંજાઈએ, અડધું તારું, અડધું મારું, આખું ચોમાસું થઈ જઈએ.
નથી ભાલમાં, છે લખી ટેરવે, કથા જિંદગીની ઘડી ટેરવે.
પ્રેમની બાજી હતી ને દાવ પણ તારો હતો, હારવામાં પણ મને તો કેફ કૈં ન્યારો હતો.
ભોળા, તારી જટામાં ગંગા ને મારી આંખમાં ધાર, એક લોટો જળ લઈ આવ્યો છું, કરજે તું સ્વીકાર.
મા, તારા ગરબાને કાણે કાણે તારા ઝગમગે, આસોની અંધારી રાતે આખું ગામ જગમગે.
ઘડીભર છાંયડે બેસી, હૃદય, તું શ્વાસ લે થોડું, સફર લાંબી, નથી મંઝિલ, પવન પણ સાથ દે થોડું.
ચોકમાં ગજરા ધરીને સાંજભર ઊભી રહી, મોગરાની મ્હેક આખા ગામને દેતી રહી;
આંખ બોલે છે બધુંયે, સાંભળીને ચૂપ છું, હોઠ પર આવેલ શબ્દો ઓગળીને ચૂપ છું.
ક્યાં કનક કે ક્યાં રજત? એ તો હૃદય બસ માગતો, દીવડા-ઘંટા નહીં, એ તો પ્રણય બસ માગતો.
નેતાજી બેઠા ઉપવાસે, મંડપ મોટો તાણ્યો રે, આગળ ખાલી પ્યાલો જળનો, પાછળ થાળ મંગાવ્યો રે.
ભીડમાંથી નીકળી ને પાસ બેઠી એક ક્ષણ, જિંદગીભર જીવ મારામાં જ પેઠી એક ક્ષણ.
સાંજ પણ સૂની પડે, જો ગોખ દીવો ના રહે, બાગ પણ વેરાન લાગે, એક ટહુકો ના રહે.
સાચું કહેજે, ધીમે ધીમે, જેમ પરોઢે અજવાળું, એકસામટું ઝળહળ દઈને ના કર કોઈનું મન કાળું.
બળે વાટ ને તેલ ખૂટી જતું, છતાં જ્યોતનું વ્રત ન તૂટી જતું;
ડાગતર સાહેબ, તમે કો’ છો ઈને ‘ડિપ્રેશન’ છે.
નાનપણમાં નોટબુકના છેલ્લા પાને
હતાં સ્વપ્ન, આવી જગાવી ગયાં, પછી ઊંઘ આખી ઉડાવી ગયાં.
‘કાલે આવું’ કહી ગયા’તા, કાલ કેટલી લાંબી રે! રોજ સવારે ઉંબર લીંપું, રોજ સાંજ ઢળે ઝાંખી રે.