ઋતુએ ઋતુએ

ઋતુએ ઋતુએ તેં મને નોખી રીતે ચૂમી રે,
હું તો એક જ ડાળ, ને તું ચારે દિશે ઘૂમી રે.

વસંતે તું કેસૂડો થઈ ગાલે ચૂમી ગઈ,
ગ્રીષ્મે તું તો લૂ થઈ, હોઠ સુકાવી ગઈ;
ચોમાસે તું ઝાપટું થઈ, ભીંજવી ગઈ ભૂમિ રે…
ઋતુએ ઋતુએ…

શરદે તું ચાંદની થઈ, પાંપણે ઢળી,
શિયાળે તું ધૂમ્મસ થઈ, શ્વાસમાં ભળી;
પાનખરે તું પાન થઈ, ખરી પડી ઝૂમી રે…
ઋતુએ ઋતુએ…

પરાગ કહે: ઋતુ તો બદલે, પ્રીત ન બદલે રંગ,
જે ડાળે તું ફૂલ થઈ, એ ડાળ રહે તારે સંગ;
ફરી વસંતે ફૂટશે કૂંપળ, આ માટીને ચૂમી રે…
ઋતુએ ઋતુએ…

– પરાગ રતનપરા