કુલ ૧૦,૦૦૦ શેર · ૨૮૪ સંગ્રહ · પાનું ૧ / ૬
પરાગ રતનપરાના છૂટા શેર — ક્રમ ૧ થી ૧૦,૦૦૦ સુધીના કુલ ૧૦,૦૦૦ શેર, ૨૮૪ સંગ્રહોમાં ગોઠવાયેલા. બે પંક્તિમાં આખી જિંદગી સમાઈ જાય, એ જ શેરની તાકાત છે.
૧. દર્દ પણ મારું હતું ને દાદ પણ મારી હતી,
૧૬. ઓરડાના એક ખૂણે રોજ દીવો મા કરે,
૫૧. તને ભૂલવાની કરી જ્યાં કસમ,
૬૬. ઘર બદલતાં આયખું આખું ગયું, ને અંતમાં
૧૩૬. નદીને પ્રશ્ન કીધો મેં: ‘કિનારો ક્યાં, કહે તારો?’
૧૭૬. પિતા મૌન શાને હતા, એ સમજ્યો,
૨૧૧. હતી ઝૂંપડી, હૂંફ ભરપૂર’તી,
૨૪૧. આંખમાં તું જ છે, શ્વાસમાં તું જ છે,
૨૫૬. દાન જમણો હાથ દે, ડાબો ન જાણે, એ જ ધર્મ,
૨૬૬. ઘર બધું વેચ્યું, છતાં એ એક ખૂણો રાખિયો,
૩૧૬. ભલે મા કને ના કશું હોય, પણ
૩૬૬. કપાળે કરે મા સદા મેશ-ટીકો,
૪૦૬. તિરાડો મા તણા પગમાં, છતાં ચાલે સદા આગળ,
૪૩૬. આંખમાં આંસુ છે, હોઠ પર ગીત છે,
૪૬૬. ઘર બદલતાં ઓરડેથી સૌ ઉપાડ્યું, ને છતાં
૪૯૬. ભલે મોટાં મકાનો હો, ભલે ગાડી, ભલે સોનું,
૫૪૧. ઉઘાડી હથેળી, તરસતી નજર છે,
૫૯૧. હતી ઝૂંપડી, ને હતી હૂંફ ત્યાં,
૬૨૬. સવારે વૉક માટે હું ગયો બાગે નવા બૂટે,
૬૬૬. ઘર બદલતાં સાથ લીધું સૌ, છતાં ભૂલી ગયો,
૭૦૬. હવે ફોનમાં છે હજારો સ્વજન, પણ
૭૪૬. ભલે ઊંચા મહેલોમાં રહો, પણ યાદ રાખો કે,
૭૭૧. પિતા ઝાડ જેવા, ન બોલે કશું યે,
૮૦૧. આંખમાં તો રોજ એનું એક સપનું ઝળહળે,
૮૬૬. બા વિદાયે ઘર બધું આ ભીંત જેવું થઈ ગયું,
૯૪૧. નદી પાર ઊભું હતું ગામ એક,
૧૦૦૧. નદી જેમ ચાલે, વહે, તો જ જીવન,
૧૦૩૧. તમે આવો, અને આંગણ મહીં ખીલે ગુલમ્હોરો,
૧૦૬૬. મા નથી, પણ ઓસરીમાં સાડલો ઝૂલે હજી,
૧૧૨૫. ગયાં બાળ પરદેશ, સૂનું થયું,
૧૧૫૫. કદી ઝૂલો, કદી ઝરણું, કદી પીપળ, કદી પાદર,
૧૧૮૦. નદી પાર કરવા હલેસાં નથી કો,
૧૨૦૦. ઝાકળ બની ઝૂલે તૃણે, જાણે ધરા મોતી ધરે,
૧૨૦૮. આંખમાં નીર છે, હોઠ પર ગીત છે,
૧૨૧૬. દોસ્ત, તારી એક તાળી, ને ભુલાતા ઘાવ સૌ,
૧૨૬૬. આયનો સાચું કહે છે, એ જ એનો વાંક છે,
૧૩૩૬. હતું આંગણું ને હતો લીમડો,
૧૩૮૬. નદી કાંઠે હતી ઊભી, હવે ત્યાં રેત ઊડે છે,
૧૪૨૬. નદી પાર ગામે મને સાદ પાડ્યો,
૧૪૬૬. ફ્લેટની બારી ઉઘાડી, તોય આવ્યું ના ગગન,
૧૫૩૬. હથેળી ઉપર નામ તારું લખીને,
૧૫૮૬. ગયો દીકરો દૂર પરદેશમાં,
૧૬૧૬. પિતાજીની હજી ચંપલ પડી છે ઓટલે, જાણે
૧૬૪૬. અક્ષરો આવ્યા નહીં માને, છતાં સૌ પત્રમાં
૧૬૬૬. આંસુઓ પાંપણ મહીં રાખી, હસી દે મા સદા,
૧૭૫૬. તમે આવો, ગગન આખું ઝુકી જાશે નયન સામે,
૧૮૧૬. હતી ઝૂંપડી, ને હતી મા સદા,
૧૮૬૬. ભલે ઊંચા મિનારા હો, ભલે મોંઘા મકાનો હો,
૧૯૪૬. હતું ગામ, ને ગામમાં ઘર હતું,
૨૦૦૧. હતી બા, હતો ઓટલો, ત્યાં હતું ઘર,