છૂટા શેર ૫૯૧–૬૨૫

૫૯૧.
હતી ઝૂંપડી, ને હતી હૂંફ ત્યાં,
હવે બંગલો, ને ઠરી લાગણી.

૫૯૨.
નદી કાંકરા સાથ લઈ ચાલતી,
સદા ભાર ‘હું’નો ઉપાડી ફરું.

૫૯૩.
જરા થોભ તો, ઓ સમય, બેસ ને,
હજી બાળપણ ક્યાંક બાકી હશે.

૫૯૪.
પરાગે ભ્રમરને ધરી મ્હેક સૌ,
છતાં ફૂલ ખાલી થયું ના જરા.

૫૯૫.
બધે ભીડ, ઘોંઘાટ, ને દોડધામ,
નથી કો ઘડી બે ઘડી શ્વાસ લે.

૫૯૬.
હજી બા ગણે રોજ દિવસો, અને
હજી દીકરો ‘આવતે વર્ષ’માં.

૫૯૭.
તબીબી તપાસે ગયા’તા અમે,
અને ‘બિલ’ નિહાળી, થયા માંદલા.

૫૯૮.
તમે શ્વાસ છો, ને ધડક પણ તમે,
વિના આપ, કાયા ઉજડ ઘર સમી.

૫૯૯.
પવન સંગ ડોલે ઘઉંની ધરા,
નમે કણસલાં, ને હસે ગામ સૌ.

૬૦૦.
ગયો મિત્ર, તો ચા ય ઠંડી પડી,
હવે કીટલી પણ ઉદાસી ભરે.

૬૦૧.
પરાગે લખી મ્હેકની ડાયરી,
હવા વાંચતી રોજ, ને બાગ ગાય.

૬૦૨.
સપાટી ઉપર ફીણ, તળિયે રતન,
જરા ઊતરો, ત્યાં જ મળશે ખરું.

૬૦૩.
હવે સંત ઝૂલે ભભકતા રથે,
ખુદા તો ગલીમાં ભિખારી સમો.

૬૦૪.
ઘરે ભીંત ઊંચી, ઝરૂખો નથી,
હવાને ય અંદર જવા પાસ છે.

૬૦૫.
હસો જો તમે, તો બગીચા હસે,
તમે રીસમાં, ચાંદ ઝાંખો પડે.

૬૦૬.
ઘડી’તી અમે રેતમાં ઝૂંપડી,
તણાતાં, ગયું બાળપણ પણ ભળી.

૬૦૭.
પરાગે ન રાખી કશી ગાંઠ, ને
મસળનારને પણ સુગંધી ધરી.

૬૦૮.
હજી ગામમાં બેડલાં લઈ ચડે,
નગરમાં ભરે ‘પૂલ’ને તો નળે.

૬૦૯.
વિદેશે ગયો દીકરો, ને પછી
અહીં ઓસરી રાહ જોતી રહી.

૬૧૦.
ઘડી બે મિલન, ને સદી બે વિરહ,
અરે પ્રેમ, તારું ગણિત અટપટું!

૬૧૧.
હતા રોજ દ્વારે, સલામો ભરી,
વિજય બાદ ના ઓળખે એ કદી.

૬૧૨.
હતો ચાંદ માગ્યો નિશાળે જતાં,
પછી ચાંદ પર ધૂળ ને ખાડ છે.

૬૧૩.
ધરી જ્યાં કલમ, આંખ ભીની થતી,
ગઝલ આંસુથી ત્યાં લખાતી હતી.

૬૧૪.
ઘડા સો ઘડે, ખુદ રહે એ તરસ,
વણે વસ્ત્ર, ખુદ એ ઉઘાડો ફરે.

૬૧૫.
પરાગે હવામાં ઉછાળી ગઝલ,
હવે ગામ આખું સતત ગણગણે.

૬૧૬.
હતો એક કૂવો, હતું ગામ ત્યાં,
હવે બોર ઊંડે, ન પાણી મળે.

૬૧૭.
અસત ઘોડલે, સત્ય પગપાળ છે,
છતાં અંતમાં સત્ય જીતે ખરું.

૬૧૮.
નથી બંગલો કે નથી કાર પણ,
ઘરે માવડી, એ જ મૂડી ઘણી.

૬૧૯.
પરાગે ન ખોલ્યું હૃદય ક્યાંય પણ,
છતાં મ્હેકથી ભેદ ખૂલ્યો ખરો.

૬૨૦.
હતી ગાય, ને દૂધ, ને છાશ ઘી,
હવે પાઉચોમાં ‘મિલક’ સૌ મળે.

૬૨૧.
ગલીમાં હતો એક ગાંડો ભલો,
હસે લોક, ને એ હસે લોક પર.

૬૨૨.
ઝબૂકે ઘડી આગિયો રાતમાં,
છતાં ના કરે સૂર્યની વાત એ.

૬૨૩.
હતો રેડિયો, ગામ સૌ સાંભળે,
હવે કાનમાં બંધ ભૂંગળ બધે.

૬૨૪.
નગર ઊંઘતું, ને જગે છે સિપાઈ,
ન પૂછે કશું કોઈ એને કદી.

૬૨૫.
પરાગે ઉપાડી કલમ ત્યાં જરા,
હતું જે ય કોરું, થયું મ્હેકતું.

– પરાગ રતનપરા