છૂટા શેર ૪૬૬–૪૯૫

૪૬૬.
ઘર બદલતાં ઓરડેથી સૌ ઉપાડ્યું, ને છતાં
ઓરડાના એક ખૂણે બા તણી એ પ્રાર્થના.

૪૬૭.
બારણે તોરણ ભલે, ભીંતે તિરાડો છે ઘણી,
ઉત્સવો ઓઢી ફરે છે ઘર ઉદાસી ઢાંકવા.

૪૬૮.
એક વડલે કેટલાં પંખી સમાયાં પ્રેમથી,
ને અમે બે ભાઈ, ઘરમાં એક, ના સાથે કદી.

૪૬૯.
દીકરી ગઈ સાસરે, ને ઘર થયું સૂનું હવે,
ઝાંઝરી સૂની પડી, તુલસી ય ઝૂરે આંગણે.

૪૭૦.
સાવ નાની વાત પર વર્ષો સુધી રૂઠ્યા અમે,
ને સમય તો ચોરપગલે આયખું ચોરી ગયો.

૪૭૧.
હાથમાં છત્રી ધરી, ને મેઘ થંભ્યો ત્યાં તરત,
જિંદગી પણ એમ ખેલે છે અમારી સાથમાં.

૪૭૨.
જે ઘડી હું મૌન થ્યો, ત્યારે જ સૌ સમજી ગયા,
બોલતો’તો ત્યાં સુધી તો સૌ હસીને સાંભળે.

૪૭૩.
નીર કાજે ગામ આખું રાતભર જાગ્યું હતું,
ને નગરમાં રાતભર, જો, ત્યાં ફુવારા નાચતા.

૪૭૪.
આજ પણ બારી ઉઘાડું છું સવારે ટેવથી,
કોઈ ચકલી આવશે, એવી હજી પણ આશ છે.

૪૭૫.
ફૂલ તોડ્યું, ને હથેળી મ્હેકતી’તી રાતભર,
આ પરાગે શીખ લીધી: આપનારો મ્હેકતો.

૪૭૬.
દીકરા માટે બચાવી’તી પિતાએ એ બચત,
એ જ મૂડીથી ભરાતી ફી હવે ઘરડાઘરે.

૪૭૭.
આ નગરમાં રોજ લાખો લોક મળતા હોય છે,
તોય માણસ જો મળે, તો એ દિવસ ઉત્સવ બને.

૪૭૮.
બાળપણમાં ચોપડીમાં મોરપીંછું રાખતાં,
આજ ખોલી, તો સમયના રંગ ઝાંખા થઈ ગયા.

૪૭૯.
વાત મનની ના કહી, ને આંખ પણ ઢાળી અમે,
એ જ મૌને સાંજ આખી વાત મોટી સૌ કહી.

૪૮૦.
એક કૂવો, બે સખી, ને વાતનો ના પાર ત્યાં,
સાવ કૂવો જ્યાં સુકાયો, વાત સૌ અટકી પડી.

૪૮૧.
લાકડી લઈ બાપુ ધીમે ચાલતા, ને હું અહીં
‘કેમ છો’ના ફોનથી હું ફરજ પૂરી માનતો.

૪૮૨.
રોજ સાંજે એક દીવો બા કરે છે ગોખમાં,
ને અમે અજવાસ શોધ્યો ગામ આખામાં ભમી.

૪૮૩.
ઝાંઝવાંની પાછળે દોડી, તરસ લાંબી બની,
ઝાકળે તો એક ટીપે ભીંજવી દીધી તરસ.

૪૮૪.
આંખમાં તો એક સપનું, હાથમાં ખાલી દિવસ,
ને છતાં ખીલી રહે છે ઝૂંપડીનું બાળપણ.

૪૮૫.
ઓરડામાં સાવ સૂનો ખાટલો બાનો હજી,
રોજ મારી ઊંઘ જઈને બેસતી ત્યાં રાતભર.

૪૮૬.
ભીડમાં પણ એકલો હું, ને અહીં એકાંતમાં
યાદનો તારી ભરાતો રોજ મેળો હોય છે.

૪૮૭.
નેટ ઝડપી છે હવે, ને મંદ નાતા ઘર મહીં,
ફોન પર સૌ વાત કરતા, સામસામે ચૂપકી.

૪૮૮.
એક પંખી પાંજરે, ને આભ આખું બ્હાર છે,
કોણ ઘડતું પાંજરાં? એ પ્રશ્ન સાચો આજ છે.

૪૮૯.
રેત પર લખતા અમે બે નામ કાંઠે, ને પછી
એક મોજું આવતાં, બે નામ ભેગાં થઈ ગયાં.

૪૯૦.
ગામ છોડી દોડધામે ધન ઘણું ભેગું થયું,
ને ગુમાવી ઊંઘ, સપનાં, ગામની ઠંડી હવા.

૪૯૧.
આયનામાં રોજ દેખાતો હવે મુજને પિતા,
વાળ ધોળા થઈ ગયા, ને વારસો મળતો ગયો.

૪૯૨.
ફૂલને ભાળી ભ્રમર પણ ગીત ગાતો હોય છે,
આ પરાગે એ ય જાણ્યું: મીઠપણ ગાતું રહે.

૪૯૩.
રોજ મંદિરમાં ચડાવ્યાં દૂધ, ઘી, ને નાળિયેર,
ને ગલીમાં એક બાળક દૂધ વિણ ભૂખ્યું રડે.

૪૯૪.
લાગણીનું કાચ જેવું હોય છે સગપણ બધું,
ઠેસ વાગે, ને તિરાડો આયખું આખું રહે.

૪૯૫.
સાંજ પડતાં માળમાં પાછાં વળે પંખી બધાં,
ને અમે ઘરમાં રહીને પણ ઘરે ના આવતા.

– પરાગ રતનપરા