છૂટા શેર ૨૧૧–૨૪૦

૨૧૧.
હતી ઝૂંપડી, હૂંફ ભરપૂર’તી,
હવે ફ્લેટ છે, ને બધું દૂર છે.

૨૧૨.
ઘડી બે ઘડી બાળ થઈ જા, સખા,
હજી ક્યાંક તારી જ ભીતર રમે.

૨૧૩.
બધાને અહીં છે ઉતાવળ ઘણી,
કહો ક્યાં જવું? તો નથી કો’ ખબર.

૨૧૪.
ખુશીમાં બધા સાથ નાચ્યા સગાં,
હતી જો વિપદ, તો ગયા સૌ ખસી.

૨૧૫.
પરાગે ન માગ્યું જગતથી કશું,
ધરી મ્હેક સૌને, ખરી ગ્યો પછી.

૨૧૬.
ગલી-દીપ જાગ્યો રહે રાતભર,
કહે કોણ ‘આભાર’ એને, ભલા?

૨૧૭.
ઘડે સો ઘડા, તોય પ્યાસો રહે,
સદા એ જ કુંભારની છે કથા.

૨૧૮.
હતી બંધ બારી, ઉઘાડી જરા,
ગગન ઘર મહીં ઊતરી આવિયું.

૨૧૯.
ઉનાળે ભરી માટલી ઓટલે,
તરસ્યો પથિક પી, દુઆ દઈ ગયો.

૨૨૦.
હઠે બાળ ચાંદો જ માગે, ભલા,
ભરી જળ, ધરે થાળમાં ચાંદ મા.

૨૨૧.
પરાગે ગઝલમાં ભરી મ્હેક, ને
હવે સૌ ગલીઓ મહેકી રહી.

૨૨૨.
નવી રોજ ટોપી, નવો રોજ રંગ,
રહે એ જ ખુરશી તણો મોહ પણ.

૨૨૩.
ગઝલથી ભરાયું ન ભાણું કદી,
છતાં ભૂખમાં પણ ગઝલ ગૂંજતી.

૨૨૪.
નદી ગામની આજ સૂકી પડી,
હવે યાદમાં માત્ર ખળખળ વહે.

૨૨૫.
નમે ઘાસ, ને ઝાડ તૂટી પડે,
નમે તે ટકે, આ જ છે જિંદગી.

૨૨૬.
બજારે બધાનો ઠરે ભાવ પણ,
હૃદયનો નથી કોઈ ગ્રાહક અહીં.

૨૨૭.
ભણે દીકરી, તો ભણે ગામ પણ,
બળે એક દીવો, ઝગે સો ઘરો.

૨૨૮.
હસો, તો જગત પણ હસે સાથમાં,
રડો, તો રડે માત્ર તમ આંખડી.

૨૨૯.
પરાગે ન બાંધ્યા મિનારા કદી,
કળીમાં રહે, ને પવન પર ફરે.

૨૩૦.
હજી એ જ બરણી, અથાણું ય એ,
હવે મા નથી, સ્વાદ પણ ક્યાં હવે?

૨૩૧.
લગનમાં ઘણું અન્ન ફેંકાઈ ગ્યું,
અને બાજુમાં ઝૂંપડે ભૂખ છે.

૨૩૨.
કરી ભૂલ, શીખ્યો, ગયો આગળે,
ફરી એ જ ભૂલો, ગુનો ત્યાં બને.

૨૩૩.
ઉધઈએ ઘણા ગ્રંથ ખાધા, છતાં
ન વિદ્વાન થઈ એ, રતી ભાર પણ.

૨૩૪.
પરાગે ન કીધું: ‘મને ચાહજો’,
હવા લઈ જતી ગામ ગામે સદા.

૨૩૫.
હસે હોઠ, ને આંખ ભીની હજી,
ખુશી પણ અહીં આંસુ લઈને મળે.

૨૩૬.
નહાયા ઘણા પાપ ધોવા અહીં,
હવે ગંગને કોણ ધોશે, ભલા?

૨૩૭.
સ્મશાને બધા એક જેવા થતા,
ન રાજા, ન રંકો, બધી રાખ છે.

૨૩૮.
સુખે ના ભજન, દુઃખમાં સાદ સૌ,
ખુદા પણ હવે સ્વાર્થ સમજી ગયો.

૨૩૯.
હતો જે સહારો સદા સૌ તણો,
હવે એ જ શોધે સહારો નવો.

૨૪૦.
પરાગે ગઝલ એટલી તો લખી,
ભ્રમર પણ હવે ગાય છે એ ગઝલ.

– પરાગ રતનપરા