કુલ ૧૦,૦૦૦ શેર · ૨૮૪ સંગ્રહ · પાનું ૨ / ૬
૨૦૬૧. ઓસરીમાં બા નથી, પણ ખાટલો એનો હજી,
૨૦૬૬. ઓસરીમાં ખાટલો બાનો હજી ઝૂલ્યા કરે,
૨૧૦૬. નથી ગામમાં એ વડીલો હવે,
૨૧૪૬. હતો મેળો, હતા ચગડોળ, ને ગાંઠે હતા સિક્કા,
૨૧૭૬. હતી ઓસરી, ને હતો હીંચકો ત્યાં,
૨૨૦૬. ગામમાં લીમડો, લીમડે હીંચકો,
૨૨૨૬. ઓરડામાં બાપુની એ ચોપડી જૂની જડી,
૨૨૬૬. ફોનમાં મા રોજ પૂછે, ‘આજ શું ખાધું, કહે?’
૨૩૪૬. રસોડાની હવામાં પણ હજી બાની જ ખુશ્બૂ છે,
૨૩૮૬. નથી બા, છતાં ઓસરી બા સમી છે,
૨૪૦૬. ઘરે બા હતી, ત્યાં સુધી ઘર હતું,
૨૪૨૬. ચૂલો ઠરે, તોયે બળે બાનું હૃદય આખી ઉમર,
૨૪૪૬. બા હજી ઓરડે ઝૂલતી હીંચકે,
૨૪૬૬. ભીંત પર ટાંગેલ ફોટામાં હસે છે બાપુજી,
૨૫૪૬. હતું એક ફળિયું, હતો એક વડલો,
૨૫૮૬. હતું ગામ, ને ગામમાં એક ઘર,
૨૬૧૬. ઉદાસી ઓરડે બેઠી, ઉદાસી ઓસરીએ પણ,
૨૬૩૬. આંખમાં આભ છે, હાથમાં ધૂળ છે,
૨૬૫૧. આ ઝાડ ઊભું તાપમાં, છાંયો ધરે સૌને સદા,
૨૬૬૬. પાંદડું ખરતું, છતાં ના વૃક્ષ રડતું કોઈ દી,
૨૭૦૬. હતાં ઘરમાં જ ચારે જણ, છતાં ત્રણ ફોનમાં ડૂબ્યાં,
૨૭૪૬. પિતા રોજ ઘરથી સવારે જતા, ને
૨૭૭૬. ઘસાતો ગયો રોજ પાણી વડે,
૨૮૦૬. રાત છે, ચાંદ છે, ને ઝરૂખો ય છે,
૨૮૩૬. આંખો મહીં સપનાં હતાં, ખાલી હતા બે હાથ પણ,
૨૮૬૬. ઝાડ પરથી પાન ખરતું જોઈને તું ના રડે,
૨૯૩૬. અભણ બા હતી, તોય ભાષા હતી,
૨૯૮૧. હતી બાની હથેળીમાં નસીબોની ઘણી રેખા,
૩૦૧૬. સવારે જ બા સૂર્યને જળ ચડાવે,
૩૦૪૬. આંગણે બા સદા ગૂંથતી ગોદડી,
૩૦૬૬. આયનાએ આજ પૂછ્યું: ‘કોણ આવ્યું આંગણે?’
૩૧૨૩. નથી ઘરમાં કશું ખાવા, છતાં મા ભૂખ ના બોલી,
૩૧૪૯. હતી ઝૂંપડી ને હતી માત પાસે,
૩૧૮૫. કાશી ગયો, મક્કા ગયો, ને દ્વારિકા ફરતો ઘણો,
૩૨૨૦. નગરમાં ઘણા દીપ, ઝગમગ બધે,
૩૨૪૬. ઓસરી, ઓટલો, આંગણું, લીમડો,
૩૨૬૬. ઓઢણીને છેડલે મા ગાંઠ વાળી રાખતી,
૩૩૨૬. નયન બંધ થાતાં જ તું સાંભરે,
૩૩૭૬. ઝરૂખે રોજ બેસીને નજર રસ્તે જ માંડીને,
૩૪૦૬. હતું ગામ નાનું, હતા લોક મોટા,
૩૪૪૧. સાંજના આંગણે ચાંદની ઊતરી,
૩૪૬૬. છાંયડો દેવા પિતાએ જાત આખી તાપમાં,
૩૫૦૬. હજી પણ ગામની શેરી મને નામે પુકારે છે,
૩૫૪૬. હતી ઝૂંપડી, પણ હતું હેત ઝાઝું,
૩૫૮૬. ગયાં સૌ, હવે એ જ ઝૂલો હલે,
૩૬૨૬. આંખમાં વાદળો, હોઠ પર ગીત છે,
૩૬૪૬. રાત આખી ખેડુ જાગે ખેતરે ઠંડી મહીં,
૩૬૬૬. આંગણે તુલસી હતી, બા ચૂલ પર, ઓટે પિતા,
૩૬૯૧. નથી ઘર, ના ઠિકાણું, ના કશે પણ નામ-સરનામું,
૩૭૧૬. હતું આંગણું, ને હતો એક વડ,