છૂટા શેર ૩૨૪૬–૩૨૬૫

૩૨૪૬.
ઓસરી, ઓટલો, આંગણું, લીમડો,
એ જ મારું જગત, એ જ મારો ખુદા.

૩૨૪૭.
વાંસળી સાંભળી, રાધિકા દોડતી,
શ્યામ તો મોરપીંછું જ મૂકી ગયો.

૩૨૪૮.
લગ્નમાં ખર્ચ લાખો તણો થાય છે,
ને પછી બાપ આખું વરસ વ્યાજ દે.

૩૨૪૯.
રાતભર જાગતો ચાંદ તારી ગલી,
તું ન આવી, અને સૂર્ય ઊગી ગયો.

૩૨૫૦.
ઝૂંપડીમાં હતો એક બસ દીવડો,
એ જ અજવાળતો આભને પણ, જુઓ.

૩૨૫૧.
ફૂલ ખરતું ગયું, ગંધ બાકી રહી,
આ પરાગે કહી એ જ મોટી કથા.

૩૨૫૨.
બાપની આંગળી, માત-ખોળો હતો,
એટલામાં સ્વરગ મેં નિહાળ્યું હતું.

૩૨૫૩.
રાજવી પાલખી નીકળી ઠાઠથી,
ને ભિખારી હજી હાથ ફેલાવતો.

૩૨૫૪.
રેતમાં નામ તારું લખી, ને પછી
રોજ મોજું મિટાવે, ફરી હું લખું.

૩૨૫૫.
સાંજના મા કરે દીવડો, ઝળહળે,
ઘર બધું એ ક્ષણે થાય દેવળ સમું.

૩૨૫૬.
સરહદે દીકરો, ગામમાં મા રડે,
એ તિરંગો લપેટી ઘરે આવિયો.

૩૨૫૭.
વૃક્ષ બોલ્યું: ‘મને કાપ, પણ યાદ રાખ,
કાલ તડકે મને યાદ કરશે, ભલા.’

૩૨૫૮.
આ પરાગે ગઝલ ગાઈ ગામે ગલી,
કો’ક ભીંજાઈ ગ્યું, કો’ક મલકી ગયું.

૩૨૫૯.
બાળ બોલે હવે ‘મૉમ’ ‘ડૅડી’ ઘરે,
‘બા’ ગયો શબ્દ, ભાષા ઉદાસી ભરી.

૩૨૬૦.
કાપતાં ઝાડ, માળો ગયો ધૂળમાં,
સૌ કહે: ‘આ પ્રગતિ છે, ઉજાસો થયા.’

૩૨૬૧.
ડાયરી ખોલતાં એક સૂકું ગુલાબ,
ને ખરી ગ્યાં ઘણાં વર્ષ, મારી ઉમર.

૩૨૬૨.
ફૂલ ઝૂરે: ‘પરાગે ગયો ક્યાં હવે?’
ને હવા ગણગણી: ‘એ તને ગાય છે.’

૩૨૬૩.
રોટલી ગોળ, ને ચાંદ પણ ગોળ છે,
ભૂખમાં બાળ ભાળે ફરક ક્યાં કશો?

૩૨૬૪.
હીંચકે સાંજના બેઉ ઝૂલે જરા,
બોલવાનું નથી, મૌન કાફી હવે.

૩૨૬૫.
મેઘ ગાજ્યો, ધરા ઝૂમતી, ગામ પણ,
ખેતરે ખેડુ સૌ નાચતા’તા, જુઓ.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૧૬૩૨–૧૭૩૧ · શેર ક્રમ ૩૨૬૬–૩૪૬૫