છૂટા શેર ૨૬૫૧–૨૬૬૫

૨૬૫૧.
આ ઝાડ ઊભું તાપમાં, છાંયો ધરે સૌને સદા,
માગે નહીં બદલો કશો, એ સંત છે સાચો ખરો.

૨૬૫૨.
મા રોજ ઊઠે ભોરમાં, ને રાતના સૂએ પછી,
આખો દિવસ દોડે, છતાં થાકી કદી દેખાય ના.

૨૬૫૩.
આ ગામ ડૂબ્યું પૂરમાં, ને ઊડતા નેતા જુએ,
ફોટા પડે આકાશથી, ભૂખે રડે છે બાળકો.

૨૬૫૪.
તારી ગલીથી રોજ હું ચાલું છતાં ધીરે પગે,
રસ્તો નથી લાંબો, મને તારી ગલી લાંબી ઘણી.

૨૬૫૫.
ખીલી ખરે છે ફૂલ, એનો શોક ના કરશો કદી,
ઊડી ‘પરાગે’ લઈ જશે ફોરમ નવા ઉપવન સુધી.

૨૬૫૬.
પરદેશમાં સઘળું અહીં, ડૉલર, બધા વૈભવ મળે,
માની હથેળી, રોટલો, ખુશ્બૂ ધરાની ક્યાં મળે?

૨૬૫૭.
ભાષણ ચલાવ્યું બે કલાકો, મંચ પરથી ગાજિયા,
શ્રોતા બધા ઊંઘી ગયા, તાળી પડી’તી ઊંઘમાં.

૨૬૫૮.
ભગવાં ધરે, માળા ફરે, પણ મન ભમે બાજારમાં,
એ જોગ ના, એ ઢોંગ છે, જોગી ખરો જે ભીતરે.

૨૬૫૯.
આષાઢનો આ મેઘ ગાજ્યો, ને ધરા હરખી બધે,
ખેડૂત ઊઠ્યો હરખથી, ગાતો ગયો એ ખેતરે.

૨૬૬૦.
આ વિશ્વ આખું બાગ છે, ને આપણે ફૂલો બધાં,
થોડી ‘પરાગે’ મ્હેક દીધી, તું ય થોડી આપજે.

૨૬૬૧.
છેલ્લી ઘડીએ હાથ એનો હાથમાં મારા હતો,
ત્યારે જ જાણ્યું, જિંદગીનો સાર તો એ સ્પર્શમાં.

૨૬૬૨.
ચકલી હવે દેખાય ના, આંગણ હવે સૂનાં થયાં,
ટાવર થયા ઊંચા, અને સૂરો બધા ચાલ્યા ગયા.

૨૬૬૩.
ચશ્માં પહેરી બેઉ વાંચે પત્ર જૂના પ્રેમના,
ઝાંખા થયા છે શબ્દ, પણ ના પ્રેમ ઝાંખો થ્યો હજી.

૨૬૬૪.
ભૂકંપમાં ઘર તો ગયું, ઈંટો બધી વેરાઈ ગઈ,
બીજે દિવસ ઈંટો ઉપાડી, ઘર ફરી બાંધ્યું અમે.

૨૬૬૫.
આ શબ્દ તો છે બ્રહ્મ, એનું માન રાખો હરઘડી,
ખોટું ન બોલો કોઈને, ઘા શબ્દના ઊંડા ઘણા.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૧૩૩૨–૧૪૩૧ · શેર ક્રમ ૨૬૬૬–૨૮૬૫