છૂટા શેર ૨૩૪૬–૨૩૮૫

૨૩૪૬.
રસોડાની હવામાં પણ હજી બાની જ ખુશ્બૂ છે,
તવો ઠંડો, છતાં રોટી ગરમ બા યાદ આપે છે.

૨૩૪૭.
પિતાએ ના કદી બોલી બતાવ્યું, કેટલો ચાહે,
પરીક્ષાના દિવસ જાગ્યા, પિતા મારી જ સાથે બસ.

૨૩૪૮.
વળાવી દીકરીને જ્યાં, ઘરે આવી અને જોયું,
રહી ગ્યું ઓસરીમાં એક ઝાંઝર, ને હસે છે એ.

૨૩૪૯.
હતું ગામે ભજન સાંજે, હવે ટીવી ચડે માથે,
ત્યહીં ખીંટી ઉપર ઝૂલે ઉદાસીમાં જ મંજીરાં.

૨૩૫૦.
તને દીઠી નથી વર્ષો, છતાં રોજે પરાગી મન
ગલીના નાકના દીવે જ પડછાયો નિહાળે છે.

૨૩૫૧.
ધરાએ શ્વાસ લીધો જ્યાં ટપકતાં બુંદ આભેથી,
સુગંધે ઘર ભરાયું, ને પલળવા દોડતાં બાળક.

૨૩૫૨.
જમે છે સાથ સૌ, પણ આંખ સૌની ફોનમાં ખૂંપી,
કહે મા, ‘દાળ કેવી?’, તો જવાબે સૌ ‘ઇમોજી’ દે.

૨૩૫૩.
ઉઘાડા પગ, ગળે માળા, ફરે મીરાં ભજન ગાતી,
નથી રાણો, નથી ગાદી, હવે એનો સખા કેવળ.

૨૩૫૪.
બધાં ચાલ્યાં ગયાં, ને ઘર હવે સૂનું બની રોતું,
હવે ભીંતો સુણે છે બાપુજીની વાત આખી રાત.

૨૩૫૫.
પરાગે મંદિરે જઈને ખુદાને શોધવા માંડ્યો,
ભિખારીના સ્વરૂપે એ, હતો ત્યાં બારણે બેઠો.

૨૩૫૬.
હજારો હોર્ન ગાજે છે, અટકતાં વાહનો લાખો,
અને વચ્ચે ગુલાબો વેચતી બાળા, રડે ભૂખી.

૨૩૫૭.
વિદેશે રાત ઠંડીમાં, સપનમાં ગામનો તડકો,
સવારે આંખ ખૂલે ત્યાં, ફરી હિમ ને ફરી ધુમ્મસ.

૨૩૫૮.
લગનમાં વાગતું ડીજે નચાવે સૌ સગાંઓને,
બિચારા ગોરના મંત્રો સુણે ના કોઈ, ઘોંઘાટે.

૨૩૫૯.
ગયો દરિયે ધણી, ને ઝૂંપડે એ ઝૂરતી બેઠી,
ગણે મોજાં, ગણે તારા, ગણે ધબકાર પોતાના.

૨૩૬૦.
પરાગે શબ્દની ધારે ગઝલ ઘડવા કલમ કાઢી,
પ્રથમ કાપ્યું હૃદય પોતે, પછી કાગળ થયો ભીનો.

૨૩૬૧.
હતો કૂવો, હતું બેડું, હતી બા ને સખીઓ સૌ,
હવે પાણી ખરીદું છું, નથી ગીતો, નથી મેળો.

૨૩૬૨.
પિતાના હાથની રેખા હતી ઝાંખી, ઘસાયેલી,
ઘસી એણે જ રેખાઓ, ઉગાડ્યું ભાગ્ય મારું આ.

૨૩૬૩.
દરદને મેં ગળે ભેટ્યું, અને એ મિત્ર થઈ બેઠું,
હવે રડવું પડે ત્યારે ય એ સાથે હસી લે છે.

૨૩૬૪.
અરજ લઈને ગયો ઑફિસ, અને સાહેબ ઊંઘેલા,
પટાવાળો કહે: ‘કાલે’, ફરી ‘કાલે’, ફરી ‘કાલે’.

૨૩૬૫.
સળગતી આ ચિતા જોતાં, પરાગે એ જ જાણ્યું કે
બળે છે ખોળિયું, બાકી અમર છે જ્યોત ભીતરની.

૨૩૬૬.
હતો એ વાંસ જંગલમાં, ઘવાયો સાત ઘા ઝીલી,
અધર પર શ્યામના બેઠો, બની ગ્યો વાંસળી મીઠી.

૨૩૬૭.
તમારા પત્ર સળગાવ્યા, છતાં રાખે ય અક્ષર છે,
હવા એ રાખ લઈ ઊડી, ગગનમાં નામ ચમકાવ્યું.

૨૩૬૮.
પગારો હાથમાં આવ્યા, અને દ્વારે ધણી ઊભો,
પછી ફી, દૂધ, કરિયાણું, પછી ખિસ્સું થયું ખાલી.

૨૩૬૯.
હજી વડલો જ પાદર પર, વડીલો જેમ ઊભો છે,
તળે એની બધાં બાળક રમે, ને ઝાડ મલકે છે.

૨૩૭૦.
ઉપડતી ટ્રેનથી એણે હલાવ્યો હાથ ધીમેથી,
હજી એ હાથ હલતો છે હવામાં, આંખમાં ઝાકળ.

૨૩૭૧.
પરાગે વાયદાની એ લખી યાદી, અને જાણ્યું,
ગઝલ કરતાં ય મોટી કલ્પના નેતા ઘડે છે, લ્યો!

૨૩૭૨.
નદીએ ગાંડપણ ઓઢ્યું, ડુબાડ્યાં ખેતરો ગામો,
પછી એ શાંત થઈ બેઠી, નહીં જાણે કશું, ભોળી.

૨૩૭૩.
હજી સંચો ઉદાસીમાં સુવાડ્યો શાલ ઓઢાડી,
અડું ત્યાં તો ફરી ચાલે, હજી સીવે અધૂરું કૈં.

૨૩૭૪.
નગરની રાત જાગે છે, અહીં ઊંઘે નહીં માણસ,
બિચારાં બાળ ઊંઘે છે, અરે, આ ફૂટપાથે સૌ.

૨૩૭૫.
હવે કૅલેન્ડરે પાનું, ગણો, છેલ્લું જ બાકી છે,
નવે વર્ષે ફરી ટાંગું, ફરી ફાટે, ફરી ટાંગું.

૨૩૭૬.
ગુલાબો ‘ઑનલાઇન’ મોકલું છું, એ ય મોકલતી,
ન કાંટો કોઈને વાગે, ન ખુશ્બૂ ક્યાંય આવે છે.

૨૩૭૭.
ભણીને દીકરો ચાલ્યો નગરમાં નોકરી કરવા,
હવે બા ગામમાં બેઠી ઉછેરે એકલી યાદો.

૨૩૭૮.
પરાગે ‘હું’પણું ત્યાગ્યું, પછી ભાળ્યો બધે તું ત્યાં,
ન કાબા કે ન કાશીમાં, હતો તું ભીતરે બેઠો.

૨૩૭૯.
અમે બે ડોસલાં બેઠાં, ગણી દિવસો, ગણી શ્વાસો,
હજી એ ચા બનાવે છે, હજી હું ‘વાહ’ બોલું છું.

૨૩૮૦.
દિવાળીએ ‘શુગર-ફ્રી’ છે, બધું ‘લાઇટ’ અને ફિક્કું,
અરે, આનંદ પણ ‘ડાયટ’ ઉપર, ઓછું હસો, સાહેબ!

૨૩૮૧.
જવાની વેળ બાએ એ જ પૂછ્યું, ‘ખાઈ લીધું ને?’
પરાગે ત્યારથી ખાધું નથી, બસ ભૂખ ખાધી છે.

૨૩૮૨.
હતો મેળો, હતા ઝૂલા, હતો બાનો ય પાલવ ત્યાં,
ઘડીમાં હાથ છૂટ્યો ને હજી ભટકું, નથી મળતી.

૨૩૮૩.
પડે છે મેહ ઝરમર ને તળે ગોટા, ભરે બા ચા,
ઝરૂખે ઘર બધું બેઠું સુગંધી સાંજ ઓઢીને.

૨૩૮૪.
દગો જ્યાં મિત્રથી પામ્યો, હવે દુશ્મન ભલા લાગે,
નથી એ પીઠ પાછળ ઘા કરે, સામે જ મારે છે.

૨૩૮૫.
પરાગે મ્હેકને બાંધી નથી, છૂટી હવામાં એ,
તમારા આંગણે આવે, સમજજો પ્રેમ આવ્યો છે.

– પરાગ રતનપરા