છૂટા શેર ૩૪૪૧–૩૪૬૫

૩૪૪૧.
સાંજના આંગણે ચાંદની ઊતરી,
ઓરડે ઓરડે તું જ આવી ચડી.

૩૪૪૨.
વાદળો ગાજતાં, મોર ટહુકે, અને
ખેતરે ખેડુનું મન ય નાચી પડે.

૩૪૪૩.
ઘર તણા ખર્ચ, ને બાળની ફી ભરી,
માસના મધ્યમાં કાગડા બોલતા.

૩૪૪૪.
આંખમાં રાત, ને આંખમાં ચાંદ પણ,
તું ગયા બાદ બસ આંખમાં ઝળઝળાં.

૩૪૪૫.
ફૂલ ખરતું ગયું, ગંધ ઊડી હવે,
આ પરાગે લખી, એ ગઝલ તો રહી.

૩૪૪૬.
ગામના ચોકમાં ઢોલ ઢબકે હજી,
નાચનારા ગયા દૂર પરદેશમાં.

૩૪૪૭.
વાંસના ઝૂંડમાં કોઈ ગાતું હતું,
રાધિકા સાંભળે, શ્યામનો સાદ છે.

૩૪૪૮.
દ્વાર પર બાપનું નામ છે, બાપ ના,
ઘર બધું યાદમાં એમની ઝૂરતું.

૩૪૪૯.
લગ્નમાં નાચતાં સૌ થયાં ઘેલડાં,
ભૂખમાં એ જ વર ને વધૂ ત્યાં હતાં.

૩૪૫૦.
બાળપણનો સખા આજ સામે ખડો,
બેય ઘરડા, છતાં બાળપણ ઝળહળે.

૩૪૫૧.
સૂર્ય ઊગે અને આથમે રોજ પણ,
રોજ પાછો નવો થઈ ફરે એ ગગન.

૩૪૫૨.
ઈંટની ટોપલી શિર ધરી, ને પછી
છાંયડે બાળને દૂધ પાતી હતી.

૩૪૫૩.
વાયરો આવિયો, લઈ ગયો ગંધને,
આ પરાગે હસી: ‘એ જ સાથી ખરો.’

૩૪૫૪.
ચૂલની આગમાં ઝળહળે માવડી,
રોટલે રોટલે હાથની છાપ છે.

૩૪૫૫.
બીજ વાવ્યાં અને આભ સામે જુએ,
ખેડુની પ્રાર્થના એ જ ગીતા બને.

૩૪૫૬.
તટ ઉપર રેતમાં નામ લખ્યું હતું,
એક મોજું ગયું, ને બધું લઈ ગયું.

૩૪૫૭.
ડૉલરો છે ઘણા, ઠાઠ પણ છે ઘણો,
ગામની ધૂળને ઝંખતો જીવ આ.

૩૪૫૮.
ભાષણે ઊંઘતા સૌ સભાજન હતા,
‘લંચ’નું નામ લેતાં જ જાગ્યા બધા.

૩૪૫૯.
શ્યામની ભક્તિમાં રાજ ત્યાગ્યું હસી,
રાજરાણી ભમે ઝૂંપડે ઝૂંપડે.

૩૪૬૦.
આંબલી ડાળ પર ઝૂલતો હીંચકો,
આજ ત્યાં કાર ઊભી, ન ઝૂલે કશું.

૩૪૬૧.
રંગ ના, રૂપ ના, નામ ના કોઈ પણ,
તોય ઓળખ પરાગે હવામાં રચી.

૩૪૬૨.
ઝાડ કાપી નગર તો વસાવ્યું ભલે,
શ્વાસ લેવા હવે ગામ ભાગ્યા કરે.

૩૪૬૩.
શ્વાસનો દીવડો ઓલવાયો ભલે,
શબ્દનો દીવડો ઝળહળે છે હજી.

૩૪૬૪.
ભીડમાં કોઈએ હાથ ઝાલ્યો હતો,
હાથ છૂટ્યો, પછી ભીડ સૂની લગે.

૩૪૬૫.
શબ્દ ઊડી ગયા, કાગળો પણ ગયા,
આ પરાગે રહી ગંધ જેવી ગઝલ.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૧૭૩૨–૧૮૩૧ · શેર ક્રમ ૩૪૬૬–૩૬૬૫