છૂટા શેર ૩૬૨૬–૩૬૪૫

૩૬૨૬.
આંખમાં વાદળો, હોઠ પર ગીત છે,
જિંદગી એમ પણ જીતની રીત છે.

૩૬૨૭.
ગામ છોડી ગયો, ગામ છૂટ્યું નહીં,
રોજ સપને મળે એ જ વડલો મને.

૩૬૨૮.
ફોનમાં ગામ, ને ગામમાં ફોન છે,
માણસો ક્યાં ગયા? કોઈ જાણે નહીં.

૩૬૨૯.
આ પરાગે લખી મ્હેકની એ કથા,
વાંચવા આવતા બાગમાં સૌ ભ્રમર.

૩૬૩૦.
મા તણી આશિષો સાથ લઈ હું ગયો,
રાહના શૂળ પણ ફૂલ જેવા થયા.

૩૬૩૧.
સ્વપ્નમાં તું મળી, ને ઉઘાડી નજર,
ત્યાં સવારે હતો ઓરડો એકલો.

૩૬૩૨.
પૂર આવ્યું ગયું, ગામ ડૂબી ગયું,
રાહતો પણ મળી શેઠને જઈ ઘરે.

૩૬૩૩.
પૌત્ર મારો ભણે ઇંગ્લિશે ત્યાં બધું,
માતૃભાષા અમારી રડે ઓરડે.

૩૬૩૪.
મા નદી, જે વહે, ને ન થાકે કદી,
પ્યાસ સૌની બુઝાવે, રહે એ તરસ.

૩૬૩૫.
એ પ્રથમ મેઘમાં સાથ ભીના થયા,
આજ પણ આંખમાં એ જ ભીનાશ છે.

૩૬૩૬.
ફૂલ ખરતાં, પવન સાથ ઊડ્યો પરાગ,
દૂર બીજે નવી કો' કળી ખીલવી.

૩૬૩૭.
હાથ લંબાવતો એક ભૂખ્યો ખડો,
દેવને છપ્પનો ભોગ ધરતા બધા.

૩૬૩૮.
દેહ તો રાખ થઈ જાય છે એક દી,
શબ્દ જીવે, ગઝલ ગાય પેઢી સુધી.

૩૬૩૯.
આ પ્રવાસી વિહંગો ય પાછાં ફરે,
તું વિદેશે ગયો, તે ગયો તે ગયો.

૩૬૪૦.
આંસુઓ પણ કદી બોલતાં હોય છે,
માત્ર મા સાંભળે, ના સુણે કોઈ ત્યાં.

૩૬૪૧.
તાંદુલોની હતી પોટલી નાનકી,
કૃષ્ણને એ જ ભાવી, હતો ભાવ ત્યાં.

૩૬૪૨.
એક દી ગામમાં દીકરી, ને પછી
ઘર ગલી ગામ સૌ ગુંજતાં ગીતથી.

૩૬૪૩.
સ્લેટ પર એકડો ઘૂંટતો બાળ જે,
આજ એ ઘૂંટતો કરજના આંકડા.

૩૬૪૪.
આ ધજા મંદિરે ફરફરે છે સદા,
છે પવન, કે ખુદાનો જ આ શ્વાસ છે?

૩૬૪૫.
જિંદગી છે ગઝલ, મોત મક્તા બને,
નામ એમાં લખીને જજે, હે પરાગ.

– પરાગ રતનપરા