છૂટા શેર ૨૮૦૬–૨૮૩૫

૨૮૦૬.
રાત છે, ચાંદ છે, ને ઝરૂખો ય છે,
તું નથી, તો બધું સાવ ખાલી અહીં.

૨૮૦૭.
ગામને છોડતાં, આજ પણ બોલમાં
છે હજી એ લહેકો, ન ભૂલ્યો કદી.

૨૮૦૮.
આંખમાં સાત દરિયા છતાં હોઠ પર
હાસ્યની નાવ તરતી રહી રાતદિન.

૨૮૦૯.
દીકરી સાસરે, ઘર થયું મૌન સૌ,
ઓસરીએ હજી ઝાંઝરી સાંભળું.

૨૮૧૦.
મંચથી ‘સાદગી’ શીખવે છે સદા,
ને ગળે ઝૂલતો સોનનો હાર છે.

૨૮૧૧.
બાપની આંગળી, ને પગે ડગ નવાં,
આજ એ હાથ મારો જ ઝાલી ચલે.

૨૮૧૨.
કેટલાં વર્ષ વીત્યાં, મળી તું નહીં,
તોય બારી ઉઘાડી રહી રાતભર.

૨૮૧૩.
ખેતરે ચાડિયો રાતભર જાગતો,
ને ધણી ઝૂરતો ત્યાં ઉધારી તળે.

૨૮૧૪.
આ પરાગે ઘડી ના નિહાળી કદી,
મ્હેક ઘડિયાળથી પર રહી સર્વદા.

૨૮૧૫.
પ્રેમમાં હારવું એ જ છે જીતવું,
રાધિકા પણ ગુમાવી બધું, શ્યામ થઈ.

૨૮૧૬.
ચાંદને જોઈ બાળક કહે ‘રોટલી’,
ભૂખ આ ચાંદને પણ ગળી જાય છે.

૨૮૧૭.
એક ઘર, ચાર જણ, ચાર ખૂણા અલગ,
છત ભલે એક, પણ ભીંત છે મનમહીં.

૨૮૧૮.
મા તણી આંખમાં નીર ને નેહ છે,
એ જ કાશી અને એ જ કાબા અમે.

૨૮૧૯.
હાથમાં હાથ, ને ચાલતાં બેઉ જણ,
પાનખરમાં ય મોસમ વસંતી હતી.

૨૮૨૦.
ચૂંટણીમાં બધે વાયદા ગાજતા,
જીતતાં, ફોન પણ ના ઉપાડે કદી.

૨૮૨૧.
ઝાડ કાપી, બનાવ્યો અમે મૉલ, ને
ગ્રીષ્મમાં છાંયડો શોધતા સૌ ફરે.

૨૮૨૨.
ભૂલ મારી, છતાં મા ધરે માફ સૌ,
માગવાનો ય મોકો ન દીધો મને.

૨૮૨૩.
ગામના ચોકમાં પાળિયો એક છે,
એક શૂરા તણી વાત મૌને કહે.

૨૮૨૪.
મંદિરે રોશની, ઝૂંપડે અંધકાર,
દેવ પણ આજ શ્રીમંતનો થઈ ગયો.

૨૮૨૫.
દોસ્ત, તું પણ ગયો, ને ગલી સૂમસામ,
આજ પણ ગુંજતો સાદ ‘રમવા ચલો’.

૨૮૨૬.
આ પરાગે લખી’તી ગઝલ ફૂલ પર,
ફૂલ વાંચી ગયો, મસ્ત ભમરો થયો.

૨૮૨૭.
રેલ ઊભી રહી ગામના સ્ટેશને,
કોઈ આવ્યું નહીં, કોઈ ચાલ્યું નહીં.

૨૮૨૮.
છોકરાંને ભણાવ્યાં ઉધારી કરી,
આજ એ ‘ડૉલરે’ બાપને ભૂલતાં.

૨૮૨૯.
ગામમાં ચોતરે ડાયરો જામતો,
ને હવે ચોતરે ‘નેટ’ છે, લોક ના.

૨૮૩૦.
જ્યાં સુધી તું હતી, ઘર હતું સ્વર્ગ સમ,
આજ એ ઘર ફકત ભીંત ને છાપરું.

૨૮૩૧.
બાપના બૂટ મોટા હતા, ને અમે
આજ એ પગ થયા, બૂટ નાના પડે.

૨૮૩૨.
ફૂલ ચૂંટી અમે દેવને પૂજતા,
ઝાડની આંખમાં તોય ઝાકળ હતું.

૨૮૩૩.
કાગડો બોલતાં બા કહે: ‘આવશે’,
વર્ષ વીત્યાં, હજી બા કહે: ‘આવશે’.

૨૮૩૪.
હાથમાં છે ઘડી, પણ સમય ના મળે,
આ પરાગે ય થોભ્યો નથી એક પળ.

૨૮૩૫.
આ પરાગે ન માગી કદી કોઈ ભેટ,
મ્હેક દઈ, ધૂળ થઈ, એ જ ઊગ્યો ફરી.

– પરાગ રતનપરા