છૂટા શેર ૨૫૪૬–૨૫૮૫

૨૫૪૬.
હતું એક ફળિયું, હતો એક વડલો,
હવે ફ્લૅટમાં છે ફકત એક કૂંડું.

૨૫૪૭.
ગયો દીકરો દૂર, ઘર પણ ગયું, પણ
હજી બારણે રાહ જોતી રહે મા.

૨૫૪૮.
પડે ઘા ઘણા, તોય હસતું રહે જે,
હૃદય એ જ સાચું, બધાં યંત્ર છે બસ.

૨૫૪૯.
હતા વોટ માગી ઘરે ઘર ફરેલા,
હવે ફોન પણ એ ઉપાડે નહીં ને!

૨૫૫૦.
અષાઢી ગગનમાં ઘટા ઘેર ઘેરી,
વને મોર નાચ્યા, હૃદયનો ય નાચ્યો.

૨૫૫૧.
ભણી ના કદી બા, છતાં સૌ ગણિતમાં,
અધૂરા પગારે રસોડું ચલાવે.

૨૫૫૨.
પરાગે ન માગી કશી પણ પ્રશંસા,
હવામાં ઉડીને બગીચા ઉગાડ્યા.

૨૫૫૩.
ઇમારત નવી છે, દવા ના, ન ડૉક્ટર,
ફકત નામની એક તકતી ચમકતી.

૨૫૫૪.
તને જ્યાં પ્રથમ વાર દીઠી, થયું જે,
હજી એ જ ધબકાર ચાલે નસોમાં.

૨૫૫૫.
તજી ગામ, ડૉલર કમાવા ગયો હું,
હવે લાખ ડૉલર, ન પાછું મળે ગામ.

૨૫૫૬.
નગર ઊંઘતું, પણ જગે બે જણાં બસ,
ઉપર એક તારો, અહીં હું ઉજાગર.

૨૫૫૭.
હવે આરતી પણ મળે ફોન પર, ને
પ્રસાદી ય કુરિયર કરે, લ્યો, ઘરે છે.

૨૫૫૮.
પિતા વડ સમા, ના કશું બોલનારા,
અમે છાંયમાં, ને સહી ધૂપ એણે.

૨૫૫૯.
નજર આયને જ્યાં પડી, તો અચંબો,
હતો એક ઘરડો, ચહેરો સરીખો.

૨૫૬૦.
પરાગે ગઝલને મનાવી ઘણી, પણ
કહે એ: ‘પ્રથમ ફૂલ થઈને ખરી જા!’

૨૫૬૧.
ઘટાદાર વડલો હતો ગામ વચ્ચે,
ઠરે ગામ-ઝઘડા તળે છાંય પામી.

૨૫૬૨.
લડે રાતભર, ને સવારે ફરી ‘ચા?’
લગનનો ખરો સાર એમાં જ ભાળ્યો.

૨૫૬૩.
સ્મશાને નથી કોઈ ઊંચું ન નીચું,
બધાંની ચિતા એક સરખી બળે છે.

૨૫૬૪.
ભલે હાર આવી, ફરી હાર આવી,
કદી જીત પણ આવશે, આ ભરોસો.

૨૫૬૫.
ભલે બાગ ઉજડે, ભલે ફૂલ ખરશે,
પરાગે હવા પર ગઝલ છે લખેલી.

૨૫૬૬.
ગરીબી ટપકતી છતેથી બધે છે,
અમારે ઘરે મેઘ અંદર ય વરસે.

૨૫૬૭.
તમે જે ક્ષણે ‘હા’ કહી’તી નજરથી,
હજી એ જ ક્ષણમાં રહું છું, પ્રિયે, હું.

૨૫૬૮.
હતી જે નદી, તે ગટર થઈ, છતાંયે
હજી ઘાટ પર આરતી ઊતરે છે.

૨૫૬૯.
હજારો સખા ફોનમાં છે, છતાંયે
રડું તો ખભો એક પણ ના મળે ત્યાં.

૨૫૭૦.
પરાગે ન રાખી કદી મ્હેક પોતે,
ખરી પાંખડી, તોય ખુશ્બૂ ઉડે છે.

૨૫૭૧.
સવારે પ્રથમ એ જ જાગે સદાયે,
બધાને સુવાડી, પછી એ સુવે છે.

૨૫૭૨.
ભરે ભાષણો, ને ભરે છે તિજોરી,
પ્રજા તો ભરે બસ કરો ને બગાસાં.

૨૫૭૩.
નથી દેહ, ના નામ, ના રૂપ મારું,
ઘડો ફૂટશે, આભ તો આભ સાચું.

૨૫૭૪.
કરી રોજ કસરત, સલાડો જ ખાધાં,
વજન તો ન ઘટ્યું, ગયા દામ સઘળા.

૨૫૭૫.
નથી બાગ મારો, નથી ફૂલ મારાં,
પરાગે ફકત મ્હેક થોડી ઉછીની.

૨૫૭૬.
ગયાં બા પછી ઘર મહીં ચૂલ ઠંડો,
રસોડું હવે ઍપથી આવતું, લ્યો!

૨૫૭૭.
સમય રેતની જેમ સરકી ગયો, ને
પકડવા ગયો, ત્યાં ઉમર ખોઈ બેઠો.

૨૫૭૮.
ગલીમાં ગુલાલે ઉડે રંગ સાતે,
ફટાણાં ગવાતાં, વગાડે બધા ઢોલ.

૨૫૭૯.
ક્ષમા જે કરે, એ જ મોટો બને છે,
નમે ડાળ, જેના ઉપર ફળ બધાં છે.

૨૫૮૦.
હજી લાલ બત્તી, હજી હોર્ન ગાજે,
અમે જિંદગી ચાર રસ્તે વિતાવી.

૨૫૮૧.
નયન જો ઝરે તો હૃદય થાય હળવું,
વરસ્યા પછી વાદળાં પણ ઉડે છે.

૨૫૮૨.
હતો રોજ ઑફિસ, હવે રોજ રવિવાર,
અને આજ જાણ્યું, રજા પણ સજા છે.

૨૫૮૩.
તને ભૂલવાના ઘણા યત્ન કીધા,
તને ભૂલવાનું ય ભૂલી ગયો છું.

૨૫૮૪.
ગયો દૂર પરદેશ, શીખ્યો ઘણું પણ,
હજી ઊંઘમાં માતૃભાષા જ બોલું.

૨૫૮૫.
બળી જાત, આપે ઉજાસો બધાને,
ખરો સંત દીવો, ન બોલે કશું એ.

– પરાગ રતનપરા