છૂટા શેર ૨૪૨૬–૨૪૪૫

૨૪૨૬.
ચૂલો ઠરે, તોયે બળે બાનું હૃદય આખી ઉમર,
ઘરનાં બધાં ભૂખ્યાં ન સૂએ, એટલું બસ જોઈએ.

૨૪૨૭.
પાદર હતું, પીપળ હતો, ગાયો હતી, ને ગામ પણ,
આજે બધું સપનું થયું, ને નીંદમાં આવે ફરી.

૨૪૨૮.
ખુરશી મળી, ત્યાં તો બધા વચનો ગયા ભૂલી, હસી,
પાંચે વરસ પાછા ખડા, ઝોળી ધરી મત માગવા.

૨૪૨૯.
તારા વિના આ સાંજ પણ સૂની પડી છે બારણે,
દીવો કરું તો લાગતું, તું આવશે થોડી ઘડી.

૨૪૩૦.
આજે પરાગે આયનો ફોડ્યો, પછી ભીતર જુએ,
દેખાય છે એ ઈશ આખા કાચમાં હસતો, અરે.

૨૪૩૧.
વાદળ ગયાં, ખાલી ધરા તરસી રહી જળ ઝંખતી,
આકાશમાં ટાંકી નજર બેઠો ધણી મૂંગો બની.

૨૪૩૨.
દાદા હવે ફોને જુએ ભજનો, ભલા, આખી ય રાત,
માળા પડી ખૂણે હવે, ચાર્જર ધરે હાથે સદા.

૨૪૩૩.
ચાલ્યા ગયા જે સ્વજન, એ તારા બની ઝબકે ઉપર,
બાળક કહે, ‘જો મા, ત્યહીં દાદા હસે છે આભમાં.’

૨૪૩૪.
ઊંચી ઇમારતની અગાસી પર ચડી જોયું તળે,
કીડી સમા માણસ ફરે, રોજી તણી શોધે ગલી.

૨૪૩૫.
જ્યારે પરાગે ફૂલ ચૂંટ્યું, તો હથેળી મ્હેકતી,
ડાળી રડી, ને ઝાડનું હૈયું જ ખાલી થઈ ગયું.

૨૪૩૬.
ધોળા થયા આ વાળ પણ, ને દાંત પણ ગ્યા આખરે,
તોયે હજી મનડું રમે બચપણ મહીં રોજે ફરી.

૨૪૩૭.
એઠાં કરીને બોર જે શબરી ધરે, એ રામ લે,
ભોજન ઘણાં દરબારમાં ખાલી હતાં, ત્યાં પ્રેમ ના.

૨૪૩૮.
આવી દિવાળી, ઘર બધું ચોખ્ખું થયું ભીતર સિવાય,
જાળાં હજી મનમાં લટકતાં વેરનાં ને લોભનાં.

૨૪૩૯.
બારી ઉપર ચકલી હવે આવે નહીં તારા વિના,
ચોખા ધરું, તોયે ઉડે, બેસે નહીં, જાણે રડે.

૨૪૪૦.
મેં ઈશને શોધ્યો ઘણો મંદિર મહીં, તીરથ મહીં,
પાસે પરાગે મ્હેકમાં, ત્યાં તો હતો હસતો ખુદા.

૨૪૪૧.
ડૉલર કમાયો ખૂબ, પણ ગામે ગયો તો ઘર નહીં,
ઝાંપો હતો, ત્યાં કાટ, ને તાળું જ બસ ઝૂરે અહીં.

૨૪૪૨.
ફાગણ મહીં કેસૂડલાં ઝૂમે ઘણાં રંગે ભરી,
મારી સખી આવી નહીં, તો શું થયું? આંખો ભરી.

૨૪૪૩.
દફતર નહીં, એ તો હતો માબાપનાં સપનાં તણો,
ઝૂકી ગયાં નાનાં ખભાં, ને બાળપણ ખોયું અહીં.

૨૪૪૪.
શ્રોતા હતા બે-ચાર ત્યાં, ને મંચ પર વક્તા ઘણા,
અંતે બધા ખુદને જ દે તાળી, ખુશી ઘેરે ગયા.

૨૪૪૫.
રાતે પરાગે ચાંદને પૂછ્યું જરા, ‘તું કોણ છે?’
બોલ્યો હસીને, ‘હું ય તું, તારી ગઝલ ઝળહળ થતી.’

– પરાગ રતનપરા