છૂટા શેર ૨૨૦૬–૨૨૨૫

૨૨૦૬.
ગામમાં લીમડો, લીમડે હીંચકો,
હીંચકે બાળપણ ઝૂલતું રાતદિન.

૨૨૦૭.
આંગણે તોરણો, ઢોલ, ગીતો ઘણાં,
દીકરી જાય ત્યાં, મૌન ઘર સાંભળે.

૨૨૦૮.
ફોન છે હાથમાં, ધ્યાન છે ફોનમાં,
ચા ઠરે કપ મહીં, કોણ પીએ હવે?

૨૨૦૯.
ખેતરે બાજરો, બાજરે ઝાકળો,
ઝાકળે સૂર્યનું રૂપ ઝળહળ થયું.

૨૨૧૦.
તું હસે તો ગગન ચાંદની થઈ ઝરે,
તું રડે તો ધરા ઓસથી ભીંજતી.

૨૨૧૧.
વાયદા લાખ છે, કામ એકે નહીં,
મંચ પર ગર્જના, ગામ ભૂખ્યું રહે.

૨૨૧૨.
વૃદ્ધ મા એકલી ઓરડે બેસતી,
ભીંત પર દીકરાની છબી બોલતી.

૨૨૧૩.
શબ્દ થોડા અને અર્થ ઊંડા ઘણા,
એ જ સાચી ગઝલ, એ જ સાચું સ્મરણ.

૨૨૧૪.
ગામના ચોતરે રોજ ચર્ચા ચલે,
ને સુધારે બધું, ઘેર ઝઘડો ચલે.

૨૨૧૫.
આ પરાગે ગઝલને ધરી જિંદગી,
ને ગઝલ રોજ આપે નવો પ્રાણ ત્યાં.

૨૨૧૬.
ઓસરી, ઓટલો, ઝાંપલો, આંગણું,
રાહ જોતાં બધાં વૃદ્ધ થઈ ગ્યાં હવે.

૨૨૧૭.
સ્ટેશને બા હતી, હાથ હલતો હતો,
ટ્રેન તો ગઈ, હજી હાથ હલતો રહે.

૨૨૧૮.
પાંદડે પાંદડે ઝૂલતો છાંયડો,
થાકનો ભાર સૌ ઊંચકી લે બધો.

૨૨૧૯.
રોજ ફરવા જઉં બાગમાં હું સવાર,
ને પછી ત્યાં જ ગોટા-જલેબી ચઢે.

૨૨૨૦.
પત્ર લખતાં લખાયું ન તારું જ નામ,
આંસુએ કાગળે નામ આંક્યું હતું.

૨૨૨૧.
આ નગર જાગતું ઊંઘમાં પણ સદા,
ને અમે આંખ ખોલી ય ઊંઘ્યા સદા.

૨૨૨૨.
રોટલી એક ને પેટ છે ચાર, ભાઈ,
મા કહે: ‘ભૂખ ના’, ને સુએ ભૂખમાં.

૨૨૨૩.
યોજના કાગળે, બાંધકામો ઘણાં,
એક ઝાપટ પડી, ને બધું સાફ થ્યું.

૨૨૨૪.
આંખમાં ઝાંખ, ને વાળમાં ચાંદની,
તોય તારી જ યાદો નવી નિત્ય છે.

૨૨૨૫.
આ પરાગે સદા મૌન રાખ્યું અહીં,
ને ગઝલ થઈ બધી વાત એણે કહી.

– પરાગ રતનપરા